2.1 Het eerste aspect: het naleven van het goede (Ma’ruf) en het onthouden van het kwaad (Munkar) - De oproep tot de islam (Da’wah) | Quran Course

2.1 Het eerste aspect: het naleven van het goede (Ma’ruf) en het onthouden van het kwaad (Munkar) - De oproep tot de islam (Da’wah) | Quran Course

Hetzelfde geldt voor het geloof (Iman) in de Laatste Dag. Wanneer de moslim meer nadenkt over de omstandigheden van de Dag des Oordeels, die kinderen grijs maakt, elke zuigende moeder haar borst doet vergeten, elke zwangere haar last laat vallen, en de mensen eruit laten zien alsof zij dronken zijn van de angst voor wat er plaatsvindt; deze onzichtbare scène waarover Allah (SWT) hem heeft geïnformeerd, beangstigt hem, en als gevolg daarvan wil hij de terreur van die dag vermijden en zo zoekt hij de middelen van veiligheid op die dag. Hoe meer de gelovige nadenkt over de verzen (Ayah) en overleveringen (Hadith) die spreken over het Paradijs (Jannah) en wat Allah (SWT) voor de gelovigen heeft voorbereid in termen van blijvend comfort en eeuwige geluk, des te kleiner het genot van de dunya wordt in zijn ogen en des te groter zijn verlangen naar dat verheven Paradijs (Jannah) wordt. Ook, hoe meer de gelovige nadenkt over de verzen (Ayah) en overleveringen (Hadith) met betrekking tot het Hellevuur en wat Allah (SWT) voor de ongelovigen en zondaars heeft voorbereid aan pijnlijke kwelling en het eeuwige vuur, des te groter wordt zijn angst voor deze straf. Hierdoor neemt de angst voor de straffen en pijnen van het leven in zijn ogen af, zodat hij de redenen begint te vermijden die iemand tot het binnengaan van het Hellevuur leiden, zelfs als dat hem naar de gevangenissen van de zaalimeen (onderdrukkers) zou leiden en zijn rug blootstelt om geslagen te worden door hun zwepen. Zo, wanneer het hart zich vastbindt aan het geloof (Iman), dan reageren de organen van zijn lichaam tot Allah (SWT) in bewuste gehoorzaamheid en sterke toewijding. Hoe prominenter de Aakhira wordt in de ogen van de gelovige, des te onbeduidender lijkt de dunya voor hem. Wanneer het geloof (Iman) sterker wordt, wordt de naleving dienovereenkomstig sterker, en ondersteunt het de gelovige om standvastig te blijven in zijn spraak en handeling, ongeacht de ontberingen en moeilijkheden die hij ondergaat.

The same holds for the belief in the Last Day.When the Muslim thinks more about the conditions of the Day of Judgement, which makes children grey headed, every nursing mother forget her nursing, every pregnant one drop her burden, and the people look as if they are drunk from the fear of what is taking place; this unseen scene which Allah 􀀬 has informed him about terrifies him, and as a consequence he wants to avoid the terror of that day and thus seeks the means of safety on that day. The more the believer contemplates the ayaat and ahadith which talk about Jannah and what Allah 􀀬 has prepared for the believers in terms of the lasting comfort and eternal happiness, then the smaller the delight of the dunya becomes in his eyes and his yearning for that sublime Paradise increases. Also, the more the believer ponders over the ayaat and ahadith regarding the Hellfire and what Allah has prepared for the disbelievers and sinners of painful torment and the eternal fire, the greater becomes his fear of this punishment. Hence fear of life’s punishments and pains diminishes in his eyes, so he starts to avoid the reasons which lead one to enter the Hellfire, even if that led him to the prisons of the zaalimeen (oppressors) and exposed his back to be beaten by theis whips. Thus, when the heart ties itself around Imaan, then the organs of his body respond to Allah 􀀬 in aware obedience and strong commitment. The more the Aakhira becomes prominent in the eyes of the believer, the more the dunya seems immaterial to him. When the Imaan becomes stronger, the adherence consequently becomes stronger, and supports the believer to stay firm in his speech and action, whatever the hardships and difficulties he faces.

“Zijn de mannen voor jullie en de vrouwen voor Hem? Dat is inderdaad een zeer onrechtvaardige verdeling!” [TMQ 53:19-22]; en Hij ﷺ zei: “En zij zeggen: ‘Er is niets anders dan ons leven in deze wereld, wij sterven en wij leven en niets vernietigt ons behalve ad-Dahr (de tijd).’ En zij hebben daar geen kennis van, zij speculeren slechts. En wanneer Onze duidelijke verzen aan hen worden voorgelezen, is hun argument niets anders dan dat zij zeggen: ‘Breng onze (overleden) vaderen terug, als jullie de waarheid spreken!’ Zeg (tegen hen): ‘Allah geeft jullie leven, daarna laat Hij jullie sterven, daarna zal Hij jullie verzamelen op de Dag van de Opstanding, waarover geen twijfel bestaat. Maar de meeste mensen weten het niet.’” [TMQ 45:24-26] Dus het geloof (Iman) in iets anders dan Allah ﷺ is vals. Het moet worden verworpen en afgewezen. Net zoals geloof (Iman) denken en contemplatie vereist, zo vereist ongeloof (Kufr) eveneens denken en contemplatie. De voorgaande verzen (Ayah) stimuleren de geest van de mensen om na te denken, en vragen hen om de realiteit van de overtuigingen van de ongelovigen (Kuffar) te overpeinzen, zodat zij de zekerheid verkrijgen dat deze allemaal vals zijn, en zodat zij de Taghut werkelijk kunnen verwerpen. Hij ﷺ zei: “Wie de Taghut ontkent en in Allah gelooft, heeft de meest betrouwbare houvast gegrepen die nooit zal breken. En Allah is de Alluisterende, de Alwetende.” [TMQ 2:256]. Net zoals denken en contemplatie een middel zijn om in Allah ﷺ te geloven, zo is het eveneens een middel om de Taghut te verwerpen. Beiden zijn vereist van de moslim, zodat hij de stevige houvast kan grijpen en de juiste leiding kan verkrijgen.

Is it for you the males and for Him females? That indeed is a division most Unfair!” [TMQ 53:19-22]; and He 􀀬 said; “And they say: ‘There is nothing but our life of this world, we die and we live and nothing destroys us except ad-Dahr (time).’ And they have no knowledge of it, they only conjecture. And when Our Clear Verses are recited to them, their argument is no other than that they say: ‘Bring back our (dead) fathers, if you are truthful!’ Say (to them): ‘Allah gives you life, then causes you to die, then He will assemble you on the Day of Resurrection, about which there is no doubt. But most of mankind know not.’” [TMQ 45:24-26] So the Imaan (belief) in other than Allah 􀀬 is false. It must be discarded and rejected. Just as Imaan requires thought and contemplation, likewise Kufr as well requires thought and contemplation. The previous ayaat motivate the minds of men to think, and ask them to contemplate the reality of the beliefs of the Kuffar so that they gain certainty that these are all false, and so that they can truly reject the Taghut. He 􀀬 said; “Whoever disbelieves in Taghut and believes in Allah, then he has grasped the most trustworthy handhold that will never break. And Allah is All-Hearer, All- Knower.” [TMQ 2:256]. Just as thought and contemplation is a means to believe in Allah 􀀬, likewise it is also a means to reject Taghut. Both are required from the Muslim so that he can grasp the firm handle and obtain the correct guidance.

Hem en volgt Zijn bevelen. Dit wekt in de moslim de liefde voor wat Allah (SWT) liefheeft en de haat voor wat Allah (SWT) haat. De moslim zou zich in zijn leven dan wenden tot Allah (SWT) om Hem te danken voor wat Hij hem heeft geschonken en de genade die Hij hem heeft gebracht. Waarom zou hij dat niet doen, nu hij heeft beseft dat hij zwak en onbekwaam is, en behoeftig aan Degene die zijn zaken regelt? Als het niet voor Allah (SWT) was, zou hij niet geleid zijn, zou hij niet op het rechte pad zijn, en zouden zijn zaken niet goed zijn geweest. Zo leeft hij, door het bevel van Allah (SWT) op te volgen, een goed leven, en door zich af te keren van het gedenken (Dhikr) van Allah (SWT), leeft hij een ellendig en miserabel leven, en verliest hij deze wereld en het Hiernamaals. Zo drijft geloof (Iman) onvermijdelijk naar gehoorzaamheid en godsvrucht (Taqwa). Dit zorgt ervoor dat elke moslim zich tot de Schepper wendt om Hem te aanbidden en Hem te gehoorzamen, zich te onthouden van alles wat Hem toornig maakt, en hem er naar verlangt om te doen wat Hem zal behagen. Dus wat behaagt Allah (SWT) en wat maakt Hem toornig? Voorwaar, wat Allah (SWT) behaagt is de gehoorzaamheid aan Hem, welke geschiedt via de vele ma’roofaat die de Wetgever heeft bepaald voor de moslims en hen heeft bevolen deze na te leven. Wat Allah (SWT) toornig maakt is ongehoorzaamheid, welke geschiedt via de vele munkaraat die de Wetgever eveneens heeft bepaald en hen heeft bevolen deze na te laten.

Him and follows His orders. This generates in the Muslim the love of what Allah 􀀬 lives, and the hatred of what Allah 􀀬 hates. The Muslim in his life would then turn to Allah 􀀬 to thank Him for what He bestowed upon him, and the grace that He brought upon him. Why would he not do so, having realised that he is weak and incapable, in need of the One who manages his affairs? If it was not for Allah 􀀬, he would not have been guided, he would not have upon the right path, and his affairs would not have been good. Thus, by following the order of Allah 􀀬 he lives a good life, and by turning away from the zikr of Allah 􀀬 he lives a miserable and wretched life, and he loses this world and the Hereafter. Thus, Imaan inevitably drives towards compliance and taqwa. This makes every Muslim turn to the Creator to worship Him and obey Him, abstain from anything which angers Him, and makes him eager to do whatever will please Him. So what pleases Allah 􀀬 and what angers Him? Indeed, what pleases Allah 􀀬 is the obedience to Him, which is through the many ma’roofaat the Legislator determined for the Muslims and ordered them to comply with. What angers Allah 􀀬 is disobedience, which is through the many munkaraat the Legislator also determined, and ordered them to abstain from.