De Shar’a vereist niet louter de aanwezigheid van een groep. Integendeel, wat de Shar’a vereist is de vestiging van een groep wiens doel het is om deze orde te vestigen. De bewijzen voor het bestaan van de groep verduidelijken dit voor ons.

The Shar’a does not require the mere presence of a group. Rather what the Shar’a requires is the establishment of a group whose purpose is to establish this order. The evidences for the existence of the group clarify this for us.

- In Zijn {zegging}; “En laat er uit jullie een groep voortkomen die oproept tot alles wat goed is (de islam), het goede (Ma’ruf) gebiedt en het kwaad (Munkar) verbiedt. En zij zijn degenen die succesvol zijn.” [TMQ 3:104]. De Shar’a heeft de vestiging van een politieke groep verplicht waarvan de ideologie de islam is en die de gedachten en islamitische (Shar’i) regels draagt die noodzakelijk zijn voor het bereiken van de doelen waarvoor de groep is opgericht, namelijk de dominantie, vestiging en de machtsovername [van de islam]. Het gebod is niet om een groep te hebben omwille van de groep zelf. Het is eerder om te realiseren wat er bevolen is, namelijk de oproep tot de islam (Da’wah) en het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar). Ook is het niet de oproep tot de islam (Da’wah) en het gebieden van het goede en het verbieden van het kwaad omwille van henzelf. Integendeel, het gebod is om het doel te realiseren waarvoor de oproep tot de islam (Da’wah) en het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar) bestaan; dominantie, consolidatie en de machtsovername.

- In His 􀀬 saying; “And let there arise out of you a group inviting to all that is good (Islam), enjoining the ma’roof (good) and forbidding the munkar (evil). And it is they who are successful.” [TMQ 3:104]. The Shar’a has obliged the establishment of a political group whose ideology is Islam and that carries the thoughts and Shar’ee rules necessary for the achievement of the aims the group was established for, which are the dominance, establishment and accession to power [of Islam]. The order is not to have a group for its own sake. It is rather to realise what was commanded, which is the da’wah and enjoining the ma’roof and forbidding the munkar. Also, it is not the da’wah and enjoining the good and forbidding the evil for their own sake. Rather the order is to realise the objective for which the da’wah and enjoining the ma’roof and forbidding the munkar exist; dominance, consolidation and accession to power.

De Boodschapper ﷺ zei: “Het is niet toegestaan voor drie mensen om zich op welk deel van de aarde dan ook te bevinden zonder een van hen aan te stellen als leider (Ameer).” [Overgeleverd door Ahmad b. Hanbal]. De Shar’a gaf aan dat voor elke gezamenlijke handeling die de moslims bevolen zijn uit te voeren, zij een leider (Ameer) moeten hebben.

- The Messenger 􀁕 said; “It is not allowed for three people to be on any part of the earth without appointing one of them as ameer (leader).” [Narrated by Ahmad b. Hanbal]. The Shar’a indicated that for any joint action that the Muslims have been ordered to perform they must have an ameer.

De gehoorzaamheid aan hem zal verplicht zijn in de zaak waarvoor hij leider (Ameer) is gemaakt, en voor de mensen over wie hij leider (Ameer) is gemaakt. De groep moet voldoen aan het bevel van de leider (Ameer), zodat de resultaten van dit collectieve werk worden bereikt volgens de Shar’a.

The obedience to him will be obligatory in the matter he has been made ameer for, and for the people over whom he has been made ameer. The group must comply with the order of the ameer, so that the results of this collective work are achieved according to the Shar’a.

- Aangezien Allah (SWT) de moslims vele verplichtingen heeft opgelegd die uitsluitend aan de kalief zijn toevertrouwd, is het noodzakelijk geworden om een kalief aan te stellen om deze verplichtingen te verwezenlijken. Aangezien de aanstelling van een kalief en de vestiging van het kalifaat niet door een individu kunnen worden bereikt, maar alleen door een groep, is de aanwezigheid van een groep wiens doel het is om de kalief en het kalifaat te vestigen, onvermijdelijk. Dit is gebaseerd op het principe:

- Since Allah 􀀬 has enjoined upon the Muslims many obligations that are entrusted to the Khaleefah only, then it has become imperative to appoint a Khaleefah in order to realise these obligations. Since the appointment of a Khaleefah and the establishment of the Khilafah cannot be achieved except by a group, then the presence of a group whose aim is to establish the Khaleefah and the Khilafah becomes inevitable. This is based on the principle:

‘Datgene wat noodzakelijk is om een verplicht (Wajib) te vestigen, is op zichzelf een verplicht (Wajib).’ Zo wordt duidelijk dat de aanwezigheid van een groep onlosmakelijk verbonden is met de aanwezigheid van het vereiste islamitische (Shar’i) doel. Het is dus niet een groep die enkel de oproep tot de islam (Da’wah) onderneemt. Het is niet een groep die de boodschap overbrengt enkel om het overbrengen zelf. Integendeel, het is een groep die is opgericht met het doel om de islam te vestigen in het leven van de moslims, door de vestiging van de islamitische staat, die wordt beschouwd als de islamitische (Shar’i) methode voor het toepassen van alle regels van de islam, zowel individueel als collectief.

‘That which is necessary to establish a wajib is itself a waajib.’ So it becomes clear that the presence of a group is inextricably linked to the presence of the required Shar’ee objective. Thus, it is not a group that merely undertakes the da’wah to Islam. It is not a group that conveys the message just for the sake of conveying. Rather it is a group established for the purpose of establishing Islam in the life of the Muslims, through the establishment of the Islamic State, which is considered the Shar’ee method of applying all the rules of Islam, both individual and collective.

Daarom moet er een groep bestaan wiens doel is om het doel te verwezenlijken waarvoor zij is opgericht.

Hence a group must exist whose purpose is to realise the aim for which it has been established.

Totdat de groep kan worden beschouwd als zijnde in het bezit van alles wat van haar wordt vereist, moet zij de volgende zaken doen.

Until the group can be considered to have fulfilled all that is required of it, it must do the following things.

- Het moet alle gedachten, Shar’i-regels en meningen overnemen die noodzakelijk zijn voor zijn werk, en het moet deze naleven in woord, daad en gedachte. Dit komt doordat het doel van overname is om de eenheid van de partij te beschermen. Als de groep is gevestigd en haar leden verschillende gedachten en diverse Ijtihadaat hebben, zal de groep getroffen worden door splitsing en versnippering, zelfs als zij verenigd kunnen zijn in het doel en in de islam in algemene zin. Binnen de groep zouden andere facties ontstaan, wat leidt tot de vorming van groepen binnen de groep. Haar oproep tot de islam (Da’wah) zal veranderen van een oproep tot de islam (Da’wah) aan anderen om met haar samen te werken en het Fard te vestigen, naar een oproep tot de islam (Da’wah) aan elkaar. Zij zullen met elkaar in discussie gaan, waarbij elke factie probeert haar visie over te brengen aan de leiding van de groep. Hiermee wordt het belang van overname en de legitimiteit ervan duidelijk. De eenheid van de groep is noodzakelijk volgens de Shar’i. Niets kan de eenheid in deze situatie behouden, behalve de overname van alle gedachten die noodzakelijk zijn voor het werk, en het verplichten van de shabab tot deze overname. Dienovereenkomstig wordt de overname vereist in overeenstemming met het principe: 'Dat wat noodzakelijk is voor een Wajib, is op zichzelf Wajib'. Zolang de gedachten, regels en meningen voor het werk van de groep allemaal gebaseerd zijn op de Shar’i; en zolang deze groep het vertrouwen van haar shabab geniet, is het in de basis toegestaan om de shabab te beperken in de gedachten met betrekking tot het werk, omdat het een moslim is toegestaan zijn eigen mening te laten varen en te werken volgens de mening van anderen. Zo accepteerde ‘Uthman b. ‘Affan in de bay’ah (eed van trouw) om de eed van trouw (Bay’ah) van de kalief af te leggen op voorwaarde dat hij zijn Ijtihad (zelfstandige rechtsvinding) opgaf ten gunste van de Ijtihad (zelfstandige rechtsvinding) van Abu Bakr en Umar 􀁗, zelfs waar deze afweek van zijn Ijtihad (zelfstandige rechtsvinding). De metgezellen (Sahabah) accepteerden dit en zij gaven hem de bay’ah (eed van trouw). Dit wordt echter beschouwd als toegestaan en niet verplicht (Wajib), zoals blijkt uit het feit dat Ali (radhiya Allahu 'anhu) niet instemde om zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) op te geven voor de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van Abu Bakr en Umar, en geen enkele metgezel (Sahabah) hiertegen protesteerde. Ook is er authentiek overgeleverd (Hadith) van ash-Sha’bi dat Abu Musa zijn mening opgaf voor de mening van Ali, Zayd zijn mening opgaf voor de mening van Ubayy b. Ka’b en Abdullah zijn mening opgaf voor de mening van ‘Umar. Er zijn overleveringen (Hadith) overgeleverd dat Abu Bakr en ‘Umar hun mening opgaven voor ‘Ali (radhiya Allahu 'anhu). Dit toont aan dat het voor een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) is toegestaan om zijn mening op te geven voor die van iemand anders, gebaseerd op vertrouwen in diens zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). De shabab van deze groep moeten zich houden aan deze twee concepten en zij zouden een intellectueel en emotioneel lichaam moeten hebben.

Net zoals de groep de noodzakelijke sharia-regels voor haar werk moet aannemen, moet zij ook de stijlen aannemen om deze regels uit te voeren. De stijl is de wijze waarop de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) wordt uitgevoerd. Het is een regel die betrekking heeft op de oorspronkelijke regel waarvoor het bewijs (Daleel) kwam. Bijvoorbeeld: De groep is verplicht haar shabab op een geconcentreerde wijze te cultiveren, volgens het voorbeeld van de Boodschapper ﷺ. Dit is een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) waaraan moet worden gehouden. Maar op welke wijze? Hoe moet deze islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) worden uitgevoerd? Er moet een specifieke stijl zijn waardoor deze islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) kan worden vervuld. De stijl kan via halaqaat (cirkels) of de usar (families) zijn, enzovoort.

- Just as the group must adopt the Sharee’ah rules necessary for its work, it must also adopt the styles to execute these rules. The style is the manner in which the Hukm Shar’ee is executed. It is a rule which relates to the original rule for which the daleel came. For example: The group is required to culture its shabab in a concentrated manner following the example of the Messenger 􀁕. This is a Hukm Shar’ee that must be adhered to. But in what manner? How should this Hukm Shar’ee be executed? There must be a specific style through which this Hukm Shar’ee can be fulfilled. The style may be through halaqaat (circles) or the usar (families) etc.

De keuze van de stijl is dus een rationele selectie van de meest passende handeling waarmee de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) zal worden uitgevoerd. Het zal de status van ibaahah (toelaatbaarheid) aannemen wat betreft de basis. De Shar’a heeft de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) bevolen, maar de stijl van de uitvoering ervan aan de moslim gelaten.

So the choice of the style is a rational selection of the most appropriate action through which the Hukm Shar’ee will be executed. It will take the ruling of ibaahah (permissibility) in terms of the basis. The Shar’a has ordered the Hukm Shar’ee, but left the style of its implementation to the Muslim.

Vanwege de vele stijlen die beschikbaar zijn voor een enkele islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm), is de groep genoodzaakt een specifieke stijl te adopteren en haar shabab daarop te richten.

Due to the many styles available for a single Hukm Shar’ee, the group is compelled to adopt a specific style and direct its shabab towards it.

Dan zou de groep een stijl hebben aangenomen, wat zal leiden tot de uitvoering van de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm). Vervolgens zal de stijl dezelfde regel aannemen als het werk waaronder het valt. Met andere woorden, het wordt bindend, net zoals de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) waaronder het valt, bindend is.

Then the group would have adopted a style, which will lead to the implementation of the Hukm Shar’ee. Then the style will take the same rule as the work which it falls under. In other words, it becomes binding, like the Hukm Shar’ee that it falls under is binding.

Wanneer een groep het systeem van de halaqaat (cirkels) kiest als methode om een geconcentreerde vorming te bewerkstelligen, moet zij dit adopteren als een bindende methode.

When a group chooses the halaqaat system (circles) as a style to bring about the concentrated culturing, it must adopt it as a style that is binding.

Bij het adopteren van de stijl moet de groep zich bewust zijn van het doel van deze stijl, namelijk geconcentreerde vorming. Dus voor de halaqah-stijl zou alles worden geadopteerd wat dit doel zal verwezenlijken. Bijvoorbeeld; het aantal mensen in de halaqah moet in overeenstemming zijn met het doel. Als het aantal toeneemt, kan dit ten koste gaan van de geconcentreerde vorming. Als het aantal kleiner is, zullen er te veel halaqaat zijn en zullen zij een last en een obstakel vormen voor het doel. Het aantal moet bevorderlijk zijn voor het vormingsproces, zonder teveel of te weinig. Het vaststellen van het aantal is dus een beslissing van het verstand. In hetzelfde opzicht moet de tijdsperiode van de halaqah zodanig zijn dat de studenten hun aandacht kunnen behouden om de gedachten te begrijpen, anders zal het begrip verminderen. Als de tijd te kort is, zullen de gedachten niet op een volledige manier worden gegeven. Hoe vaak moet de halaqah plaatsvinden? Moet het dagelijks, wekelijks of tweewekelijks zijn? De tijden van de halaqah mogen geen obstakel vormen voor het praktische aspect van de oproep tot de islam (Da’wah). Het academische aspect, ten koste van het praktische aspect, mag de Shabab niet bezighouden. Dit is hoe de passende stijlen worden geadopteerd voor de uitvoering van de sharia-regels, zodanig dat zij in volledige harmonie zijn met de rechtsregel (Hukm) die Shar’i is en verwezenlijkt moet worden. Wat we over stijlen hebben gezegd, is globaal ook van toepassing op de middelen. Het is de leider (Ameer) toegestaan om de middelen en stijlen te veranderen volgens de vereisten van het werk.

When adopting the style, the group must realize the aim of this style, which is concentrated culturing. So for the halaqah style, it would adopt everything that will realise this aim. For example; the number of people in the halaqah should be consistent with the aim. If the number increases then this may be at the expense of the concentrated culturing. If the number is less, then there will be too many halaqaat and they will form a burden and obstacle to the aim. The number must be conducive to the culturing process, without excess or deficiency. So the fixing of the number is a decision for the mind. Similarly, the time period of the halaqah should be such that the students can maintain their attention in order to understand the thoughts, otherwise the comprehension will be reduced. If the time is too short then the thoughts will not be given in a complete manner. How often should the halaqah take place? Should it be daily, weekly or fortnightly? Halaqah times should not be an obstacle to the practical aspect of the da’wah. The academic aspect, at the expense of the practical aspect, should not preoccupy the Shabab. This is how the appropriate styles are adopted for the execution of the Sharee’ah rules, such that they are in complete harmony with the Hukm Shar’ee that is to be realised. What we have said about styles roughly applies to the means as well. It is allowed for the Ameer to change the means and styles according to the requirements of the work.

- Aangezien de groep te maken zal hebben met een uitgestrekt gebied en de reikwijdte zich zal uitstrekken tot vele staten, vereist de enorme omvang en het volume van het werk de aanwezigheid van een administratief systeem, waardoor de partij de oproep tot de islam (Da’wah) kan voortzetten en haar doelen in alle sferen van haar werk kan verwezenlijken. Het administratieve systeem zal de beweging van de oproep tot de islam (Da’wah) organiseren en reguleren. Het zal het vormen van de shabab volgen en de algemene atmosfeer voor het idee voorbereiden. Het zal de intellectuele en politieke strijd organiseren. De partij zal verschijnen voor de moslimgemeenschap (Ummah) als een lichaam dat zich heeft gecommitteerd aan het verwezenlijken van deze taak. Daarom moet er een organisatorische structuur zijn die zich volledig inzet om het doel zo goed mogelijk te verwezenlijken, zodat deze de prestaties van het werk monitort en in stand houdt.

- Since the group will be dealing with a wide expanse of land and its reach will extend to many States, then the sheer size and volume of the work necessitates the presence of an administrative system through which the party can pursue the da’wah and realize its aims in all spheres of its work. The administration system will organize and regulate the movement of the da’wah. It will follow the culturing of the shabab and prepare the general atmosphere for the idea. It will organize the intellectual and political struggle. The party will appear to the Ummah as a body, which committed itself to realise this task. Hence, there must be an organisational structure, which is devoted to realising the aim as best as possible, so it monitors the achievements of the work and maintains them.

Dus de partij moet een administratief systeem of een organisatorische structuur aannemen die het in staat stelt om de oproep tot de islam (Da’wah) succesvol te organiseren, wat zo leidt tot het bereiken van het doel.

So the party must adopt an administrative system or an organisational structure that will enable it to organise the da’wah successfully, thus leading to the attainment of the aim.

De partij moet een administratief recht aannemen waarbinnen het orgaan en de beweging ervan worden georganiseerd, waarin de regels met betrekking tot de bevoegdheden van de leider (Ameer), hoe hij de partij bestuurt en hoe hij wordt gekozen, worden gedefinieerd. Het legt uit wie de verantwoordelijken voor de gebieden en provincies zal benoemen, en wat de grenzen van hun bevoegdheden zijn. Het is de wet die het bestuur zal organiseren met betrekking tot elke handeling van de Hizb en de verplichte bevoegdheden van iedereen die betrokken is, zal specificeren.

The party must adopt an administrative law through which the body and its movement is organised, where the rules regarding the powers of the Ameer, how he runs the party and how he is selected are defined. It explains who will appoint those responsible for the areas and provinces, and what the limits of their powers are. It is the law that will organise the administration concerning every action of the Hizb and specify the mandatory powers of everyone concerned.

Al deze regels zullen de rechtsregel (Hukm) van de middelen en stijlen aannemen die vereist zijn voor het uitvoeren van de sharia-regels met betrekking tot het werk. Het is verplicht om vast te houden aan de geadopteerde administratieve stijlen zolang de leider (Ameer) deze noodzakelijk acht, omdat gehoorzaamheid aan de leider (Ameer) verplicht (Wajib) is.

All of these rules will take the Hukm of the means and styles that are required for executing the Sharee’ah rules related to the work. It is obligatory to adhere to the adopted administrative styles as long as the Ameer considers them necessary, because obedience to the Ameer is waajib.

- Men is verplicht zich te houden aan wat is aangenomen, dus wat zal de partij doen wanneer er een overtreding plaatsvindt? Zal zij de overtreding aanpakken door de persoon te berispen, of zouden er administratieve straffen moeten zijn?

- One is obliged to adhere to whatever is adopted, so what will the party do when there is a violation? Will it deal with the violation by rebuking the person or should there be administrative punishments?

De groep is verplicht om administratieve straffen toe te passen voor degenen die een aangenomen regel overtreden of afwijken van het islamitisch (Shar’i) pad dat is uitgezet. Deze straffen zijn legitiem omdat ze zijn wegens ongehoorzaamheid aan de leider (Ameer). Aangezien de rechtsregel (Hukm) Shar’i de aanwezigheid van een leider (Ameer) verplicht, verplicht het ook gehoorzaamheid aan hem en verbiedt het ongehoorzaamheid in de zaken waarin hij als leider (Ameer) is aangesteld; anders zou het geen betekenis hebben om een leider (Ameer) voor de groep te hebben.

The group is obliged to adopt administrative punishments for those who violate any adopted rule or deviate from the Shar’ee course that has been drawn out. These punishments are legitimate because they are for disobeying the Ameer. Since the Hukm Shar’ee obliges the presence of an Ameer it obliges obedience to him and forbids the disobedience in the matters that he was appointed an Ameer; otherwise, there would be no meaning to having an Ameer for the group.

De Boodschapper ﷺ zei:

The Messenger 􀁕 said:

“Degene die mij gehoorzaamt, heeft (alsof) Allah gehoorzaamd. En degene die mij niet gehoorzaamt, heeft (alsof) Allah niet gehoorzaamd. Degene die de leider (Ameer) gehoorzaamt, heeft (alsof) mij gehoorzaamd en degene die de leider (Ameer) niet gehoorzaamt, heeft (alsof) mij niet gehoorzaamd.” [Overgeleverd door Muslim] De administratieve straffen van de leider (Ameer) moeten gelden voor iedereen, zelfs voor een junior lid binnen de beweging. Deze straffen zijn voor schendingen van de adoptie. Degene die de geadopteerde Shar’eeah-regels of -stijlen schendt, zich niet houdt aan het administratieve orgaan of de administratieve wet, of de grenzen van zijn bevoegdheden overschrijdt, dient ter verantwoording te worden geroepen.

“The one who obeys me is (as if) he has obeyed Allah. And the one who disobeys me is (as if) he disobeyed Allah. The one who obeys the Ameer is (as if) he obeyed me and the one who disobeys the Ameer is (as if) he disobeyed me.” [Reported by Muslim] The administrative punishments from the Ameer should extend to everyone, even to a junior member in the movement. These punishments are for violations of adoption. The one who violates the adopted Shar’eeah rules or styles, does not adhere to the administrative body or administrative law, or crosses the limits of his powers, should be taken to account.

Op deze wijze moet het intellectuele kader worden vergezeld door een gedisciplineerd organisatorisch kader, dat gewijd is aan de nauwkeurige uitvoering van de gedachten van het werk en de regels van de methode. Onze ogen hebben gezien hoe vele islamitische en niet-islamitische organisaties hebben gefaald omdat ze geen aandacht besteedden aan het structurele aspect.

In this manner the intellectual framework should be accompanied by a disciplined organisational framework, which is dedicated to the precise execution of the thoughts of the work and the rules of the method. Our eyes have seen how many Islamic, and non-Islamic organisations, have failed because they didn’t pay any attention to the structural aspect.

Het is natuurlijk dat een groep wordt geplaagd door meningsverschillen als zij de conceptie van adoptie geen de juiste aandacht geeft; zij zal dan willekeurig te werk gaan en in cirkels blijven draaien. Zij zal alle grenzen overschrijden zonder dat er iemand is die haar ter verantwoording roept. Dit zal de groep verhinderen in haar vermogen om haar doel te bereiken.

It is natural for the group to be plagued with disagreements if it doesn’t give the concept of adoption due attention; it will proceed haphazardly and go around in circles. It will exceed all bounds with nobody to bring it to account. This will prevent the group from being able to achieve its objective.

Het is natuurlijk dat wanneer de leden en de mensen met verantwoordelijkheid niet worden gekozen op basis van legitieme en consistente voorwaarden, maar in plaats daarvan worden gekozen om redenen zoals aan wie zij verwant zijn, het hebben van een sociale status of het bekleden van een academische functie, de taken slecht verdeeld zullen worden en de individuen geïnteresseerd zullen raken in het verkrijgen van specifieke posities.

It is natural that if the members and people of responsibility are not chosen based on legitimate and consistent conditions, but instead are chosen for reasons such as who they are related to, having a social standing or having an academic post, then the tasks will be badly distributed and the individuals will become interested in attaining particular positions.

Het is natuurlijk dat wanneer er geen administratieve wetten zijn waaraan iedereen is onderworpen, er discriminatie zal optreden in de verantwoording en de balans, en dat rechtvaardigheid verloren zal gaan.

It is natural that if there are no administrative laws to which everyone is subjected, then there will be discrimination in accounting and balance and fairness will be lost.

Het is natuurlijk dat als er geen administratieve straffen zijn, die geen onderscheid maken tussen grote en kleine overtredingen, ongehoorzaamheid in het werk zal voortduren en fouten zullen toenemen.

It is natural that if there are no administrative punishments, which do not differentiate between big violations and small violations, then disobedience will continue in the work and mistakes will increase.

Daarom moet men aandacht besteden aan het organisatorische aspect en de vormgeving van een partijlichaam dat effectief is in zijn beweging, zodanig dat de gedachten van de oproep tot de islam (Da’wah) en haar shabab daarbinnen georganiseerd zijn en het werk ervan wordt vergemakkelijkt. De structuur en samenstelling van de partij of groep moeten in volledige harmonie zijn met het doel waarvoor de groep is opgericht.

Therefore, one has to pay attention to the organisational aspect and the shaping of a party body that is effective in its movement, such that the thoughts of the da’wah and its shabab are organized within it, and its work is facilitated. The structure and composition of the party or group must be in complete harmony with the aim for which the group was established.

Niemand zou moeten denken dat het structurele aspect secundair is; het is in feite een zeer belangrijke zaak. Als de groep niet goed gestructureerd is en de noodzakelijke regels niet aanneemt en deze bindend maakt, dan zal welk succes de groep ook heeft, het gevaar lopen verloren te gaan.

No one should think that the structural aspect is secondary; rather it is a very important matter indeed. If the group is not well structured and does not adopt the necessary rules and make them binding, then whatever success the group has will be in danger of being lost.

Bovendien verplicht het uitvoeren van de taken van de partij de partij of de groep om bepaalde financiële verantwoordelijkheden te dragen. Dit komt doordat sommige shabab speciaal een door de groep vereiste taak zijn toegewezen, voor reiskosten, drukwerkkosten of andere kosten die noodzakelijk zijn voor het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah). Deze financiële kosten moeten door het partijlichaam zelf worden gedragen, oftewel door haar shabab. Voor degene die zichzelf heeft gegeven aan de oproep tot de islam (Da’wah), is het gemakkelijker om datgene te geven dat minder waard is dan hijzelf, namelijk financiële steun.

Moreover, undertaking the party tasks obliges the party or group to bear some financial responsibilities. This is owing to some shabab being specially assigned a duty required by the group, for travel expenses, printing costs or other expenses necessary for carrying the da’wah. These financial costs must be borne by the party body itself, ie its shabab. The one who has given himself to the da’wah, it is easier for him to give that which is less than himself, ie financial support.

De groep moet voorzichtig zijn om haar hand niet buiten de groep uit te strekken, of het nu gaat om een individu, een groep of een regering. Dit is hoe groepen benaderd worden. De vijanden van de oproep tot de islam (Da’wah) maken misbruik van de behoefte van de groep aan geld, dus zij beginnen met het verlenen van ogenschijnlijk onschuldige financiële steun. Al snel wordt deze steun steun met een doel.

The group should be careful not to extend its hand outside the group, whether it be to an individual, to a group or to a government. This is how groups are approached. The enemies of the da’wah exploit the group’s need for money, so they begin by giving seemingly innocent financial assistance to it. Very soon, this assistance becomes assistance for a purpose.