Er zijn ook moslimactivisten die het idee naar voren brengen van integratie en de balans die vereist is in het huidige islamitische werk, terwijl anderen de gedeeltelijke benadering of de excessieve benadering voorstellen.

There are also Muslim activists who put forward the idea of integration and balance required in the present Islamic work, whilst others suggest the partial approach or the excessive approach.

De integrale benadering betekent dat het niet toegestaan is om deze te beperken tot één aspect of een gedeeltelijk onderdeel, met uitsluiting van andere delen en aspecten.

The integral approach means the impermissibility of restricting it to one aspect or partial thing to the exclusion of other parts and aspects.

Een deel van de kenmerken van de islamitische methodologie is dat deze een systeem van aanbidding heeft, een economisch systeem, een sociaal systeem, een politiek systeem en een militair systeem. Het eerste islamitische werk in de tijd van het Profentschap was eveneens volledig. Zo hield de Boodschapper (Rasul) van Allah ﷺ vast aan en volgde hij het islamitische werk in al zijn aspecten. Of het nu in het veld was of in morele instructie, hij was een Murabbi (opvoeder), op het gebied van onderwijs was hij een leraar, op het gebied van jihad was hij een leider, en in de planning was hij een gids. Het islamitische werk verplicht ons om in alle tijden en plaatsen de voetstappen van de Boodschapper (Rasul) ﷺ te volgen, en er is geen keuze in de vraag of men zijn weg volgt of niet.

Part of the characteristics of the Islamic methodology is that it has a system of worship, an economic system, a social system, a political system and a military system. The first Islamic work in the time of the Prophethood was also complete. Thus, the Rasool of Allah 􀁕 adhered to and followed the Islamic work in all its aspects. Whether in the field or in moral instruction, he was a Murabbi (educator), in the field of education he was a teacher, in the field of Jihaad he was a leader, and in planning he was a guide. The Islamic work obliges us to follow the footsteps of the Rasool 􀁕 in all times and places, and there is no choice in whether to follow his way or not.

In tegenstelling hiertoe staat de gedeeltelijke benadering in het Islamitische werk, waarbij men zich beperkt tot één aspect van het Islamitische werk. Zij houden zich hier uitsluitend aan en overschrijden dit niet. Zij geloven slechts in dit gedeeltelijke werk en verwerpen alles wat daar buiten valt. Gedeeltelijk werk veroorzaakt veelvormigheid en versnippering in het werk, en verspreidt de inspanningen van de mensen. De Qur’an verwierp het gedeeltelijke werk voor de Kinderen van Israël. Hij ﷺ zegt: “Geloof je in een deel van de Schrift en verwerp je een ander deel? Wat is dan de vergelding voor hen die dit onder jullie doen, behalve schande in dit leven, en op de Dag van de Opstanding zullen zij aan de zwaarste straf worden overgeleverd.” [TMQ 2:85]. De protagonisten voegen er ook aan toe dat de uitdaging van Jahilliyah en de solidariteit ervan integratie in het Islamitische werk verplichten.

In contrast to this is the partial approach in the Islamic work, which is to restrict oneself to one aspect of the Islamic work. They adhere to this only, and do not overstep it. They only believe in this partial work and reject everything else. Partial work causes plurality and fragmentation in the work, and scatters the efforts of the people. The Qur’an rejected the partial work for the Children of Israel. He 􀀬 says; “Do you believe in a part of the scripture and reject a part? Then what is the recompense of those who do so among you, except disgrace in this life, and on the Day of Resurrection they shall be consigned to the most grievous torment.” [TMQ 2:85]. The protagonists also add that the challenge of Jahilliyah and its solidarity obliges integration in the Islamic work.

Deze groep moslimactivisten vindt dat er een balans moet zijn in het geven van het juiste gewicht en de juiste maat aan elk onderdeel van het geïntegreerde islamitische werk, anders zal dit leiden tot tekortkomingen in sommige zaken en overdaad in andere. Deze balans vereist de overweging van de logica van prioriteiten.

This group of Muslim activists thinks that there should be a balance in giving every part of the integrated Islamic work its due weight and measure, otherwise it will lead to deficiency in some things and excessiveness in others. This balance requires the consideration of the logic of priorities.

Kortom, het idee van integratie heeft betrekking op de Islam als geheel. Daarom moet het werk van de groep gekenmerkt worden door alomvattendheid. Balans verplicht men om met elk aspect bezig te zijn, volgens waarden en maten die voor elk aspect passend zijn. Er mag geen sprake zijn van overdaad, anders zal dit leiden tot overdrijving, noch mag er sprake zijn van tekortkoming, anders zal dit leiden tot gebreken.

In short, the idea of integration deals with Islam as a whole. Thus the group’s work must be characterised by comprehensiveness. Balance obliges that one be concerned with every aspect, according to values and measures suitable for each one. There should be no increase in it, otherwise this will lead to exaggeration, neither should there be deficiency, otherwise this will lead to defects.

De wetten van integratie en balans beheersen de aard van zaken en handelingen. Het zijn wetten die worden nageleefd door zowel de moslim als de niet-moslim. Hij voelt het belang van hun aanwezigheid in zijn leven en werkt eraan om deze te verwezenlijken, zodat de resultaten komen zoals bedoeld.

The laws of integration and balance control the nature of things and actions. They are laws that are observed by the Muslim and the non- Muslim. He feels the importance of their presence in his life, and he works to realise them, so that the results come as intended.

Men moet echter opmerken dat het oordeel over de integratie van zaken en het bereiken van hun evenwicht afhankelijk is van het verstand, in tegenstelling tot het oordeel over handelingen, dat steunt op de Shar’a.

However one must notice that judgement on the integration of things and achieving their balance depends on the mind, as opposed to judgement on actions, which relies on the Shar’a.

Dat komt omdat de geest de werkelijkheid van de dingen begrijpt, evenals de elementen die de werkelijkheid vormen en de vaste verhoudingen. Dit is het gebied van de mensen met expertise, en de volgende overlevering (Hadith) van de Boodschapper van Allah ﷺ is hierop van toepassing: “Jullie weten meer van de zaken van jullie dunya.” [Overgeleverd door Muslim].

That is because the mind comprehends the reality of things and the elements that make up the reality and fixed ratios. This is the area of the people of expertise, and the following hadith of the Messenger 􀁕 applies to it; “You are are more knowledgeable about the affairs of your dunya.” [Reported by Muslim].

Dus de boer, de arts, de ingenieur en de monteur, ieder van hen is een expert in zijn eigen vakgebied en de bijbehorende regels. Ieder van hen probeert deze wet (van integratie en balans) te bereiken.

So the farmer, doctor, engines and mechanic, each one of them is expert in his field and its rules. Each one tries to achieve this law (of integration and balance).

Wat betreft de daden, deze worden bepaald door Allah (SWT), en de volgende overlevering (Hadith) van de Boodschapper ﷺ is hierop van toepassing: “Elke daad die niet gebaseerd is op onze zaak (Deen) wordt verworpen.” [Overgeleverd door Bukhari en Muslim]. Het volgende islamitische (Shar’i) principe is hierop eveneens van toepassing:

As for the actions, they are determined by Allah 􀀬, and the following hadith of the Messenger 􀁕 applies to them; “Every action which is not based on our matter (deen) is rejected.” [Reported by Bukhari and Muslim]. The following Shar’ee principle also applies to them:

‘In de oorsprong worden handelingen gevolgd volgens de islamitische (Shar’i) regel.’ Dat is omdat het beoordelen van handelingen als hasan (goed) of qubh (verwerpelijk) afhankelijk is van de beschouwing van de mens over deze handeling en niet van de handeling zelf. De moslim zal zijn handelingen beoordelen volgens de gedachten waar hij in gelooft. Als de handeling in overeenstemming is met de geboden en verboden van Allah, dan is het hasan (goed), anders is het qabeeh (verwerpelijk).

‘In origin, actions are adhered to according the Shar’ee rule.’ That is because judging upon actions as hasan (good) or qubh (reprehensible) is subject to man’s consideration of this action and not from the action itself. The Muslim will judge upon his actions according to the thoughts he believes in. If the action is according to the orders and prohibitions of Allah 􀀬 then it is hasan (good), otherwise it is qabeeh (reprehensible).

Het islamitisch (Shar’i) principe luidt: ‘Het hasan is wat de sharia als hasan heeft gedefinieerd en qubh is wat de islamitisch (Shar’i) wetgever heeft gedefinieerd als qubh.’ Daarom, wanneer de moslim integratie en balans in zaken wil realiseren, vertrouwt hij op zijn verstand zoals ieder ander mens. Wat betreft wanneer hij dit in daden wil realiseren, dan moet dit volgens de islamitisch (Shar’i) regel zijn.

The Shar’ee principle states: ‘The hasan is what the Sharee’ah has defined as hasan and qubh is what the Shar’a has defined as qubh.’ Therefore, when the Muslim wishes to realise integration and balance in things, he depends upon his mind like any other human being. As for when he wishes to realise it in actions, it must be according to the Shar’ee rule.

Er is een ander probleem, namelijk dat de wet van integratie en balans rekening houdt met de omvang van het werk dat door de Shar’a vereist wordt, zonder dat dit wordt overschreden. Dit vereist de volgende details; de Islam is compleet. Alle moslims, oftewel de islamitische moslimgemeenschap (Ummah), nemen de gehele Islam op zich.

There is another issue that is, the law of integration and balance takes into consideration the size of the work required by the Shar’a without being exceeded. This requires the following details; Islam is complete. All Muslims, ie the Islamic Ummah, undertake the whole of Islam.

De islamitische moslimgemeenschap (Ummah) bestaat uit individuen, groepen en de kalief.

The Islamic Ummah consists of individuals, groups and the Khaleefah.

Iedereen van hen is belast met regels die specifiek voor hen zijn.

Each one of these has been entrusted with rules specific to them.

Zo vervult de individuele moslim wat de Shar’a van hem als individu vereist. De groep vervult wat van haar als groep wordt vereist. De kalief vervult wat hem is bevolen te vervullen als een kalief.

Thus, the individual Muslim undertakes what the Shar’a requires of him as an individual. The group undertakes what is required from it as a group. The Khaleefah undertakes what he has been ordered to undertake as a Khaleefah.

Als de moslims, als individuen, al hetgeen zij verplicht zijn te doen zouden ondernemen, net zoals de jama’ah (groep/groepen) en de kalief, dan zou de volledigheid en omvattendheid van het werk gerealiseerd zijn.

If the Muslims, as individuals, undertook all that they are required to undertake, just like the jama’ah (group/s) and the Khaleefah, then the completeness and comprehensiveness of the work will have been realised.

Elke tekortkoming (bij het individu, de groep of de kalief) met betrekking tot de verplichtingen zal de persoon met de tekortkoming tekort laten schieten in wat van hem werd vereist, en hij zal zondig zijn.

Any shortcoming (in the individual, group or Khaleefah) regarding the obligations will make the one with the shortcoming deficient in regards to what was required from him and he will be sinful.

Volledige Islam kan niet volledig bestaan zonder de aanwezigheid van een kalief. Het feit dat veel van de regels van de religie (Deen) afhankelijk zijn van zijn aanwezigheid, maakt zijn aanwezigheid een verplichting, en het werk om een kalief te vestigen een verplichting. Gevolgelijk is het hebben van een groep die werkt aan het vestigen van de kalief een islamitisch (Shar’i) verplichting. Zo onderneemt de groep alles wat vereist is om de religie (Deen) te vestigen via de vestiging van de staat van het kalifaat (Khilafah). Dit is wat bekend staat als het werk om de islamitische levenswijze te hervatten. Dit is de totaliteit die door de Shar’a vereist wordt, en het is niet de gehele religie (Deen), waarover zij niet kan beschikken, noch is zij belast om dit uit te voeren. Integendeel, het is door de Shar’a verboden om de uitvoering van vele regels op zich te nemen, zoals de vastgestelde straffen (Hudud) bijvoorbeeld. De groep neemt dus niet de rol van de kalief op zich; zij werkt er eerder aan om de kalief te vestigen, zodat hij kan doen wat van hem vereist is; “De leider (Ameer) voor de mensen is een herder en hij is verantwoordelijk voor zijn kudde.” [Overgeleverd door Muslim] “...Voorwaar, Allah zal hen vragen over wat Hij hen heeft toevertrouwd.” [Overgeleverd door Muslim] Hier zouden wij de aandacht willen vestigen op het feit dat de moslim volledig in de Islam gelooft en er in het algemeen toe oproept. Echter, hij neemt in detail over wat hij nodig heeft om te doen wat van hem vereist is door de Shar’a, en wat van hem vereist is vanuit de groep waarmee hij samenwerkt. Hij zal door Allah (SWT) ter verantwoording worden geroepen voor elke tekortkoming in deze details.

Complete Islam cannot exist completely without the presence of a Khaleefah. The fact that many of the rules of the deen depend upon his presence makes his presence an obligation, and the work to establish a Khaleefah an obligation. Consequently having a group that works to establish the Khaleefah is a Shar’ee obligation. Thus, the group undertakes everything required to establish the deen through the establishment of the Khilafah State. This is what is known as the work to resume the Islamic way of life. This is the totality required from it by Shar’a, and it is not the whole of the deen, which it cannot deal with, neither is it entrusted to undertake it. Rather it is prohibited by the Shar’a from undertaking the implementation of many rules, like the Hudood for example. Thus the group does not take up the role of the Khaleefah; it rather works to establish the Khaleefah so that he can undertake what is required of him; “The Ameer for the people is a Shepherd and he is responsible for his flock.” [Reported by Muslim] “...Indeed Allah will ask about what He has entrusted them with.” [Reported by Muslim] Here we would like to draw attention to the fact that the Muslim believes in Islam completely and calls to it in general. However, he adopts in detail what he needs in order to perform what is required of him by the Shar’a, and what is required of him from the group that he works with. He will be accounted for any deficiency in these details by Allah 􀀬.

Op dezelfde manier zal de kalief verplichtingen die door de Shar’a worden gesteld als individu nakomen. Dus hij bidt, vast, maakt de hadj, geeft armenbelasting (Zakah) en zorgt voor zijn ouders, en hij onthoudt zich van overspel, rente, liegen en bedrog.

Similarly, the Khaleefah will undertake what is required by the Shar’a as an individual. So he prays, fasts, makes Hajj, gives zakah and looks after his parents, and he abstains from adultery, usury, lying and deception.

Hij neemt ook de verplichtingen op zich die de Shar’a van hem vereist als kalief. Dus hij vaardigt wetten uit, roept tot jihad, beschermt de moslims, regeert met wat Allah (SWT) heeft geopenbaard en past de vastgestelde straffen (Hudud) toe. Allah (SWT) zal hem ter verantwoording roepen voor elke tekortkoming in een van deze zaken.

He also undertakes what the Shar’a requires from him as Khaleefah. So, he passes laws, declares Jihaad, protects the Muslims, rules by what Allah 􀀬 has revealed and applies the Hudood. Allah 􀀬 will account him for any deficiency in any of these.

Dit is de realiteit waarop de islamitische (Shar’i) regels van toepassing zijn. Het moet duidelijk zijn voor de groep, zodat zij onderscheid kan maken tussen wat van haar vereist is en wat niet van haar vereist is. Daarom is wat van de kalief vereist is, niet vereist van de groep. Als de groep haar realiteit definieert, zal zij in staat zijn de omvang te bepalen van wat van haar vereist is, en zal zij daarvoor verantwoording afleggen. Dit is vanuit het oogpunt van integratie.

This is the reality on which the Shar’ee rules apply. It must be clear for the group so that it can distinguish between what is required from it and what is not required. Hence what is required from the Khaleefah is not required from the group. If the group defined its reality, it will be able to define the magnitude of what is required from it, and hence will be accounted for it. This is from the angle of integration.

Nadat de groep heeft gedefinieerd wat er van haar wordt vereist, zal zij het vereiste evenwicht verliezen als zij zichzelf beperkt tot één aspect van wat vereist is, met uitsluiting van een ander aspect, of als zij zich slechts concentreert op één aspect en dit meer aandacht geeft dan het verdient ten koste van een ander aspect, of als zij de prioriteiten in haar werk niet in acht neemt. Wij moeten echter onthouden dat het de Shar’a is en niet het verstand die bepaalt wat de prioriteiten zijn. Zo is het werk van de groep politiek, en het is gebaseerd op een ideologie die zij wil laten implementeren op de moslimgemeenschap (Ummah). De geloofsleer (Aqeedah) neemt de belangrijkste positie in binnen de oproep tot de islam (Da’wah), omdat het de basis is waarop elke tak is gebouwd, en waaraan alle islamitische (Shar’i) regels zijn gerelateerd. De concentratie op de vestiging van het kalifaat moet een brede reikwijdte hebben, omdat veel regels hiervan afhankelijk zijn, en dat is waarom het bekend staat als de ‘Kroon van de Furood (verplichtingen).’ Daarom, als de groep ernaar streeft haar integratie en evenwicht te realiseren buiten dit standpunt om, dan heeft zij zichzelf belast met wat Allah niet aan haar heeft opgelegd. Zij zal blijven klagen over tekortkomingen en onbalans, net zoals zij klaagt over versnippering. Zij zal een groep worden die klaagt en huilt, en haar weg kwijtraakt omdat zij haar kompas voor richting is verloren.

After the group has defined what is required from it, it will lose the required balance if it restricted itself to one aspect of what is required, to the exclusion of another aspect, or it only concentrated on one aspect, and gave it more attention than it deserves at the expense of another aspect, or if it did not consider the priorities in its work. However we must remember that it is the Shar’a and not the mind that decides what the priorities are. Thus the work of the group is political, and it is established on an ideology which it wishes to be implemented upon the Islamic Ummah. The ‘Aqeedah takes the prime position in the da’wah, because it is the basis upon which every branch is established, and to which all the Shar’ee rules are related. Concentrating on the establishment of the Khilafah must have a wide scope, because many rules are dependent on it, and that is why it is known as the ‘Crown of the Furood (obligations).’ Therefore, if the group strives to realise its integration and balance outside this viewpoint, then it has charged itself with what Allah 􀀬 has not charged it with. It will continue to complain of deficiency and inbalance as it complains of plurality. It will become a group that complains and weeps, and loses its way because it has lost its compass of direction.

Als de kenmerken van de islamitische methodologie zijn dat zij een systeem van aanbidding, een economisch systeem, een sociaal systeem, een politiek systeem en een militair systeem bezit, wat is dan de verbinding van de groep met al deze systemen?

If the characteristics of the Islamic methodology are that it has a system of worship, economic system, social system, political system and military system, then what is the group’s linkage with all these systems?

De groep is opgericht om de Wet van Allah (SWT) te vestigen. Wanneer de Wet van Allah (SWT) is gevestigd, dan zijn de diverse islamitische systemen gevestigd.

The group has been established to establish the Rule of Allah 􀀬.When the Rule of Allah 􀀬 has been established, then the various Islamic systems have been established.

In het economische systeem zijn er islamitische (Shar’i) regels met betrekking tot land en eigendom, en andere regels met betrekking tot productie, en binnenlandse en buitenlandse handel. De Wetgever heeft al deze regels en andere dergelijke regels toevertrouwd aan de kalief. Het is de kalief en niet de groep die de verantwoordelijkheid draagt om voor deze zaken te zorgen.

In the economic system, there are Shar’ee rules relating to land and ownership, and other rules relating to manufacture, and domestic and foreign trade. The Legislator has entrusted all of these rules and other such rules to the Khaleefah. It is the Khaleefah and not the group that assumes the responsibility of looking after them.

In het politieke systeem wordt de Staat gevestigd op principes en zuilen die zijn vastgelegd door de Shar’a, zoals de kalief, de mu’awineen (assistenten)

In the political system, the State is established on principles and pillars laid down by the Shar’a, such as the Khaleefah, the mu’awineen (assisstants)

...tot de wulaah (gouverneurs), qudaah (rechters), het administratieve systeem en de majlis al-Ummah (Raad van de moslimgemeenschap (Ummah)). De kalief heeft zijn verplichte bevoegdheden en dat geldt ook voor de mu’awineen (assistenten) en de wulaah (gouverneurs). Het leger heeft zijn taken, en het administratieve systeem heeft zijn gebied. Wat heeft de groep met al deze zaken te maken?

to the wulaah (governors), qudaah (judges), administrative system and the majlis al-Ummah (Council of the Ummah). The Khaleefah has his mandatory powers and so do the mu’awineen (assisstants) and the wulaah (governors). The army has its tasks, and the administrative system has its area. What has the group got to do with any of these things?

De islamitische legers en hun voorbereiding zijn bedoeld om het doel te verwezenlijken waarvoor zij bestaan, namelijk om de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) naar de wereld over te brengen.

The Islamic armies and their preparation are to realise the aim for which they exist, which is to convey the Islamic da’wah to the world.

De voorbereiding moet op mondiaal niveau plaatsvinden en niet slechts op tactisch niveau, waarbij de moslim leert hoe hij zijn machinegeweer uit elkaar haalt, het gebruikt en een granaat gooit. Het is algemeen bekend dat er wapens zijn die een individu bezit, en wapens die alleen staten kunnen bezitten. Dit vereist dat de training van een geavanceerd niveau is, gebruikmakend van tanks, artillerie, vliegtuigen, kernenergie en de ruimte. Laboratoria, wapenfabrieken, luchthavens en trainingscentra zouden ook moeten worden opgericht; en vele andere zaken naast wat we hebben vermeld. Dus wat heeft de groep met al deze zaken te maken? De Boodschapper ﷺ, toen hij zijn metgezellen (Sahabah) voorbereidde en trainde, deed dat niet als iemand die verantwoordelijk was voor een groep; hij deed dat eerder als een heerser van een Staat. Het navolgen van de Boodschapper ﷺ mag niet voorbij deze visie gaan.

The preparation has to be on the global level and not just on the tactical level, where the Muslim learns how to disassemble his machine gun, use it and throw a grenade. It is well known that there are weapons that an individual possesses, and weapons that only states can possess. This necessitates that the training be of a sophisticated level using tanks, artillery, aeroplanes, nuclear power, and outer space. Laboratories, arms factories, airports, and training centres should also be established; and many other things beside what we have mentioned. So what has the group got to do with any of these things? The Messenger 􀁕, when he used to prepare and train his Sahabah, did not do that as someone responsible for a group; rather he did that as a ruler of a State. The emulation of the Messenger 􀁕 should not go beyond this view.

Het is niet de taak van de groep om de verantwoordelijkheid voor deze systemen op zich te nemen. In plaats daarvan moet de groep de kalief vestigen die, in zijn rol, deze systemen realiseert, omdat dat zijn verantwoordelijkheid is. Als de moslimgemeenschap (Ummah) de vestiging van de kalief verwaarloost en probeert zijn taken op zich te nemen, dan heeft zij de Shar’a vervormd.

It is not the duty of the group to assume the responsibility for these systems. Rather the group has to establish the Khaleefah who, in his role, realises these systems because that is his responsibility. If the Ummah neglected the establishment of the Khaleefah, and tried to undertake his tasks, then it has distorted the Shar’a.

De groep is verplicht om intellectueel de systemen te omarmen waarmee zij de mensen willen laten worden geregeerd, wanneer Allah hen de mogelijkheid hiertoe verleent. Op deze wijze stelt de groep de structuur van het islamitische systeem en de grondwet van de Staat vast. Zij geeft de mensen een algemeen beeld van de regels van de Islam, zodat zij de bekwaamheid ervan kunnen zien om hun problemen op te lossen.

The group is obliged to adopt intellectually the systems which it wishes the people to be ruled by when Allah 􀀬 grants them the ability to to this. Thus the group sets out the structure of the Islamic system and the constitution of the State. It gives a general picture of the rules of Islam to the people, so that they can see its ability to solve their problems.

Zij gaan vervolgens over tot het bereiken van de aanbidding van Allah (SWT), door de zuivere regels van de sharia toe te passen en te genieten van hun zegen.

They then proceed towards achieving the worship of Allah 􀀬, by implementing the pure Sharee’ah rules and enjoying their blessing.

Wat betreft het kleine deel (van de islam) dat wordt genoemd door degenen die een mening hebben over het dragen van slechts een klein deel; als zij liefdadige of ethische samenlevingen zijn, of samenlevingen die zijn gevestigd op één islamitische (Shar’i) regel, zoals het verzorgen van de Qur’an, dan zijn dergelijke verenigingen acceptabel, zolang hun leden samenkomen op een islamitische (Shar’i) regel. Echter, als zij beweren dat zij door dit werk de religie (Deen) willen vestigen, dan zeggen wij tegen hen dat zij zijn afgeweken van de geplande islamitische (Shar’i) methode, en hun gedeeltelijke werk wordt verworpen.

As for the small part (of Islam) mentioned by those who hold an opinion about carrying only a small part; if they are charitable or ethical societies, or societies that are established on a single Shar’ee rule, such as taking care of the Qur’an, then such associations are acceptable, as long as their members come together on a Shar’ee rule. However, if they claim that through this work they want to establish the deen, then we say to them they have deviated from the planned Shar’ee method, and their partial work becomes rejected.

De groep die werkt aan het herstellen van het regeren met datgene wat Allah heeft geopenbaard, moet datgene vervullen wat noodzakelijk is voor haar, namelijk: zij mag niet de regels van de kalief, of de regels van het individu voor zichzelf nemen, en zij mag zichzelf niet beschouwen als de gehele moslimgemeenschap (Ummah), maar eerder als een groep uit de moslimgemeenschap (Ummah), en zij moet haar doel definiëren als het vestigen van de heerschappij van Allah en het hervatten van de islamitische levenswijze. Zij moet vervolgens alles aannemen wat zij nodig heeft in de arbeid om haar doel te bereiken, dus zij moet de correcte opvatting van de islamitische geloofsleer (Aqeedah) en de gedachten die hiermee verband houden aannemen, en haar shabab naar behoren voorbereiden met de geloofsleer (Aqeedah) die zij aanneemt. Zij moet ook de methode aannemen die haar zal helpen het doel te bereiken, de grondwet waarmee de mensen geregeerd zouden worden, en ook de gedachten die helpen om de dwaling van de valse gedachten die onder moslims heersen duidelijk aan te tonen, en de foutieve concepten te corrigeren. Zij moet ook eisen dat het individu dat met de groep werkt, aan zijn individuele vereisten voldoet om een vrome moslim te worden. Hij moet dus voldoen aan de vereisten in zaken zoals de overtuigingen, aanbidding, maatschappelijke transacties en moraal. Zij moet haar werk richten op het vestigen van de islamitische samenleving, waarvan de relaties gebaseerd zijn op de islam, en beschermd worden door de staat van het kalifaat (Khilafah). Vervolgens moet zij de daden van de heersers en hun meesters monitoren om te weten wat er gepland is voor de moslims. De groep moet dit aan de mensen blootstellen, en in de plaats daarvan moet zij aannemen wat goed is voor de moslimgemeenschap (Ummah); de islamitisch (Shar’i) regels. Zij moet werken aan het praktisch grijpen van de macht van die Taghut die de moslims meedogenloos behandelen. Als dit alles is gedaan, dan zou deze groep datgene vervuld hebben wat noodzakelijk is voor haar.

The group that works to restore the ruling by what Allah 􀀬 has revealed should fulfill what is necessary for it, namely: it should not take the rules of the Khaleefah, or the rules of the individual for itself, and not consider itself to be the whole Muslim community but rather a group from the Muslim community, and define its objective as the establishment of Allah’s 􀀬 rule and the resumption of the Islamic way of life. It should adopt then everything it needs in the work to achieve its objective, so it should adopt the correct understanding of the Islamic ‘Aqeedah and the thoughts that relate to it, and prepare its shabab properly with the ‘Aqeedah it adopts. It should also adopt the method that will help it to achieve the objective, the constitution with which the people would be ruled, and also the thoughts that help to show clearly the fallacy of the false thoughts prevalent amongst Muslims, corrected the erroneous concepts. It should also demand that the individual who works with the group should fulfil his individual requirements so as to become a pious Muslim individual. So he should fulfil the requirements in things such as the beliefs, worships, societal transactions and morals. It should focus its work on establishing the Islamic society, whose relationships are based on Islam, and guarded by the Khilafah State. Then it should monitor the actions of the rulers and their masters so as to know what is planned for the Muslims. The group should expose this to the people, and in its place it should adopt what is good for the Ummah; the Shar’ee rules. It should work to practically seize the power from those Taghut who treat the Muslims ruthlessly. If all this has been done then this group would have fulfilled all that is necessary for it.

De cultuur van de groep moet uitgebreid zijn, en het werkveld breed. Bijgevolg moet de groep alles ondernemen wat vereist is, en dit omvat vele zaken. De acties moeten met de vereiste balans worden uitgevoerd, zodat het niet verandert in een atletische, ethische vereniging of een economische instelling... maar in plaats daarvan haar politieke benadering en politieke werk behoudt. Zo zijn haar gedachten die van het verzorgen van de zaken en het behartigen van de belangen van de moslimgemeenschap (Ummah).

The culture of the group should be extensive, and the field of its work should be wide. Consequently, the group must undertake everything that is required, and this encompasses many things. It should perform the actions with the required balance, so it does not turn into an athletic, ethical association or an economic institution... rather it preserves its political approach and political work. Thus, its thoughts are those of looking after the affairs and the adoption of the Ummah’s interests.

Daarom wordt gedeeltelijk werk op de eerder genoemde wijze verworpen. De brede benadering van de groep, die omvat wat wel en wat niet vereist is, is eveneens een onjuist begrip dat wordt verworpen.

Therefore, partial work in the aforementioned manner is rejected. The wide approach of the group that encompasses what is required and what is not required from it, is also an erroneous understanding that is rejected.