حکم، ملک و سلطان دارای یک معنا هستند، و آن اقتداری است که قوانین را به اجرا درمی‌آورد؛ یا وظیفهٔ امارت (الإمارۃ) است که شریعت برمسلمانان واجب کرده است تا آن را برپا دارند. وظیفهٔ امارت دفع ظلم و فیصله دادن به اختلافاتی است که ممکن است پیش آید. به بیان دیگر، حکم یعنی سرپرستی و ولایتی که خداوند (سبحانه و تعالی) نازل کرده است. او (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Ruling (al-hukm), reign (al-mulk) and authority (al-sultan) have the same meaning which is the authority that executes the rules, or it is the task of the leadership (al-imarah) which the Shar’a has made an obligation on Muslims to establish. The task of al-imarah is to avert injustice and to settle disputes that may arise. In other words the ruling means the guardianship, as revealed by Allah (swt). He (swt) says:

«أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنكُمْ» [ترجمهٔ معانی قرآن: سورهٔ النساء، آیهٔ ۵۹] و (سبحانه و تعالی) میفرماید:

“Obey Allah and obey the Messenger and those of you in authority.” [TMQ An- Nisa: 59] And He (swt) also says:

«اگر آن را به پیامبر و به صاحبان اختیار از میان خودشان ارجاع می‌دادند.» [ترجمه معانی قرآن کریم، النساء: ۸۳] بنابراین، حکومت کردن یعنی به‌طور فعال به امور مردم رسیدگی کردن.

“If they had only referred it to the Messenger and those among them with authority.” [TMQ An-Nisa’: 83] Therefore to rule is to actively look after the people’s affairs.

از آنجا که اسلام مکتبی است که دولت، جامعه و زندگی را به طور کامل در بر می‌گیرد، حکم (فرمان‌روایی) نیز جزئی از آن می‌شود، و مسلمانان مأمور شده‌اند که با برپایی دولت، یعنی با حکومت بر پایه احکام اسلام، این حکم را اجرا کنند. آیات متعددی در قرآن کریم نازل شده که وجوب حکم‌راندن بر پایه آنچه خداوند (سبحانه و تعالی) نازل کرده را تأیید می‌کند. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Since Islam is an ideology that covers the state, society and life as a whole, the ruling becomes part of it, and the Muslims are commanded to implement this ruling by establishing the state i.e. to govern by the Islamic laws. A host of verses have been revealed in the Qur’an confirming the obligation of ruling by what Allah (swt) has revealed. Allah (swt) says:

﴿پس میان ایشان بر اساس آنچه خداوند نازل کرده است حکم کن و از هوس‌های ایشان، از حقی که به تو رسیده است، پیروی مکن﴾ [TMQ Al-Ma’idah: 48]

“So judge between them by that which Allah has revealed and follow not their desires away from the truth that has come to you.” [TMQ Al-Ma’idah: 48]

او (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید:

He (swt) also says:

«پس میان ایشان بدانچه خدا نازل کرده است حکم کن و از هوس‌های ایشان پیروی منما و بر حذر باش که مبادا تو را از پاره‌ای از آنچه خدا به تو نازل کرده است منحرف سازند.» [TMQ Al-Ma’idah: 49]

“Judge between them by that which Allah has revealed and follow not their desires and beware of them lest they seduce you from some part of that which Allah has revealed to you.” [TMQ Al-Ma’idah: 49]

الله (سبحانه وتعالى) می‌فرماید:

Allah (swt) says:

«هر کس بر اساس آنچه خداوند نازل کرده حکم نکند، آنان کافرند.» [TMQ Al-Ma’idah: 44]

“Whosoever does not judge by that which Allah has revealed, such are disbelievers.” [TMQ Al-Ma’idah: 44]

«هر کس بر پایهٔ آنچه خداوند نازل کرده است حکم نکند، آنان ستمگرانند.» [TMQ Al-Ma’idah: 45]

“Whosoever does not judge by that which Allah has revealed, such are oppressors.” [TMQ Al-Ma’idah: 45]

«هر کس به آنچه خداوند نازل کرده حکم نکند، آنان ستمگرانند.» [TMQ Al-Ma’idah: 47]

“Whosoever does not judge by that which Allah has revealed, such are transgressors.” [TMQ Al-Ma’idah: 47]

او (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید:

He (swt) also says:

«اما نه، به پروردگارت سوگند که ایمان ندارند تا آن‌گاه که تو را در هر اختلافی که میانشان پیش می‌آید به داوری بپذیرند، و در دل‌هایشان از حکم تو هیچ ناخرسندی نیابند، و کاملاً تسلیم شوند.» [TMQ 4:65]

“But no, by your Lord, they can have no (real) faith until they make you judge in all disputes between them and find in their souls no resistance against your decisions, but accept them with the fullest submission.” [TMQ 4:65]

او (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید:

He (swt) also says:

«أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنكُمْ» [TMQ An- Nisa: 59]

“Obey Allah and obey the Messenger and those of you in authority.” [TMQ An- Nisa: 59]

او (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید:

He (swt) also says:

«و هرگاه میان مردم داوری کنید، به عدالت داوری کنید.» [TMQ An-Nisa: 58]

“And if you judge between people, judge with justice.” [TMQ An-Nisa: 58]

این علاوه بر آیات بسیار دیگری است که به حکومت و قدرت به‌عنوان مرجعیت و اقتدار می‌پردازند. آیات دیگری نیز نازل شده‌اند که جزئیات حوزه‌های گوناگون حکومت را بیان می‌کنند؛ برخی درباره قانون‌گذاری نظامی، برخی درباره قانون‌گذاری سیاسی، برخی درباره قانون‌گذاری کیفری، برخی درباره قانون‌گذاری اجتماعی و برخی درباره قانون‌گذاری معاملات، و همچنین موارد دیگر. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

This is in addition to many other verses dealing with ruling as an authority and power. Other verses have also been revealed providing details with respect to the different areas of ruling; some regarding military legislation, political legislation, criminal legislation, social legislation and the legislation of transactions as well as others. Allah (swt) says:

«با کسانی از کافران که نزدیک شما هستند بجنگید و باید در شما سختی ببینند.» [TMQ At-Tauba: 123]

“Fight those of the disbelievers who are near you and let them find harshness in you.” [TMQ At-Tauba: 123]

او (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید:

He (swt) also says:

«اگر در جنگ با آنان روبه‌رو شدی، با ایشان چنان رفتار کن که کسانی را که پشت سرشان هستند هراسان کند، باشد که عبرت گیرند. و اگر از گروهی خیانت بیم داشتی، پیمانشان را به سویشان بیفکن (تا) بر سر برابری باشی.» [TMQ Al-Anfal: 57- 58]

“If you come on them in the war, deal with them so as to strike fear in those who are behind them, that they may remember. If you fear treachery from any group throw back (their covenant) to them (so as to be) on equal terms.” [TMQ Al-Anfal: 57- 58]

او (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید:

He (swt) also says:

«وَإِن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ» [TMQ Al-Anfal: 61]

“And if they incline to peace, incline you also to it, and trust in Allah.” [TMQ Al-Anfal: 61]

او (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید:

He (swt) also says:

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، به پیمان‌ها (تعهدات) وفا کنید.» [TMQ Al-Ma’idah: 1]

“O you who believe fulfil the contracts (undertakings).” [TMQ Al-Ma’idah: 1]

«و لا تأكلوا أموالكم بينكم بالباطل و تدلوا بها إلى الحكام لتأكلوا فريقا من أموال الناس بالإثم و أنتم تعلمون» — this is Qur'an; the translation should be Persian, with the verse wrapped in braces as the original, so Persian: {وَلَا تَأْكُلُوا أَمْوَالَكُم بَيْنَكُم بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوا بِهَا إِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوا فَرِيقًا مِّنْ أَمْوَالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ} Note: the input is a Qur'an verse, and I've kept it as the Arabic verse with braces, since the original English is a translation of Qur'an 2:188. Here is the Persian rendering of the English meaning: «و مال یکدیگر را به باطل مخورید، و آن را به سوی حاکمان مبرید تا بخشی از اموال مردم را آگاهانه به ستم بخورید.» [TMQ Al-Baqarah: 188]

“And eat up not your property among yourselves in vanity, nor seek by it to gain the hearing of the judges that you may knowingly devour a portion of the property of the others wrongfully.” [TMQ Al-Baqarah: 188]

«وَلَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيَاةٌ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ» [TMQ Al-Baqarah: 179]

“And there is (a saving of life) life for you in (the law of) retaliation, O men of understanding.” [TMQ Al-Baqarah: 179]

«و اما دزد، چه مرد و چه زن، دستانشان را قطع کنید؛ به عنوان کیفر کردارشان و عبرتی از سوی خداوند.» [TMQ Al-Ma’idah: 38]

“As for the thief, both male and female, cut off their hands, as a retribution for their deed and an exemplary punishment from Allah.” [TMQ Al-Ma’idah: 38]

«پس اگر آنان برای شما شیر می‌دهند، پاداش ایشان را به آنان بدهید.» [TMQ 65:6]

“Then, if they suckle for you, give them their due payment.” [TMQ 65:6]

«لِيُنفِقْ ذُو سَعَةٍ مِّن سَعَتِهِ، وَمَن قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنفِقْ مِمَّا آتَاهُ اللَّهُ» [TMQ At-Talaq: 7]

“Let him who has abundance spend of his abundance, and he whose provision is measured, let him spend according to what Allah has given him.” [TMQ At-Talaq: 7]

«از اموال ایشان صدقه بگیر، که با آن ایشان را پاک می‌کنی.» [TMQ At-Tauba: 103]

“Take alms of their wealth, with which you may purify them.” [TMQ At-Tauba: 103]

بنابراین، خطوط کلی قانونگذاری را در جنبه‌های گوناگون آن، از جمله نظامی، کیفری، سیاسی و معاملات، در صدها آیه و همچنین در احادیث صحیح فراوان رسول الله ﷺ می‌یابیم که همگی برای اجرا و پیاده‌سازی نازل شده‌اند. این احکام عملاً در زمان حیات رسول الله ﷺ، در دوران خلفای راشدین، و نیز در زمان حکومت خلفایی که پس از آنان آمدند، به اجرا درآمدند. این تنها می‌تواند ثابت کند که اسلام نظامی برای حکومت و دولت، برای جامعه و زندگی، و برای امت و افراد است. همچنین ثابت می‌کند که دولت هیچ اختیاری برای حکومت‌داری ندارد مگر آنکه به نظام اسلامی پایبند باشد. اسلام بدون آنکه زنده باشد و در قالب دولتی که احکامش را پیاده می‌کند نمود یابد، وجود نخواهد داشت. اسلام دین و مکتبی است که دولت و نظام حکومتی جزئی از آن به شمار می‌روند. دولت تنها نهاد قانونی‌ای است که اسلام برای اجرای قوانین خود و پیاده‌سازی آن‌ها در زندگی عمومی مقرر کرده است. اسلام بدون دولتی که آن را در همه شرایط اجرا کند، وجود نخواهد داشت. افزون بر این، دولت نهادی سیاسی و بشری است، نه مقدس یا معنوی. دولت هیچ قداستی ندارد و رهبر آن نیز ویژگی‌های معصومانه‌ای ندارد.

Thus, we find the broad lines of the legislation in its various aspect, including the military, criminal, political and transactions evident in hundreds of verses in addition to the numerous sound Ahadith of the Messenger of Allah (pbuh), which have all been revealed to be implemented and executed. They have effectively been implemented in the lifetime of the Messenger of Allah (pbuh), the period of the Khulafaa’ Ar-Rashidoon, as well as during the ruling of the Khulafaa’ who came after them. This could only prove that Islam is a system for ruling and state, for society and life, and for the Ummah and the individuals. It also proves that the state has no authority for ruling unless it adheres to the Islamic system. Islam would have no existence unless it was alive, represented by a state that implements its rules. Islam is a deen (religion) and an ideology, with the State and the ruling system being part of it. The State is the only legal body that Islam has laid down to implement its laws and execute them in public life. Islam would not exist without a state that implements it under all conditions. Furthermore, the State is a political and human entity, not a holy or spiritual one. It has no sainthood and its leader has no infallible characteristics.

نظام الحکم آن چیزی است که شکل دولت و ویژگی آن، پایه، ارکان و نهادهای آن، و اساسی را که بر آن بنا شده، همراه با اندیشه‌های بنیادین، مفاهیم و معیاری که با آن امور مردم را اداره می‌کند، و نیز قانون اساسی و قوانینی را که اجرا می‌کند، تعیین می‌نماید. این نظام، نظامی متمایز و یگانه برای دولتی متمایز و یگانه است و کاملاً با همه نظام‌های دیگری که بشریت می‌شناسد تفاوت دارد؛ چه از نظر اساسی که بر آن بنا شده، چه از نظر اندیشه‌ها، مفاهیم و معیارهایی که با آن به امور مردم می‌پردازد، چه از نظر شکلی که به خود می‌گیرد، و چه از نظر قوانین و قانون اساسی که اجرا می‌کند.

The ruling system is the one that determines the shape of the State and its character, its foundation, pillars and bodies, and the basis upon which it is built, together with the basic thoughts, concepts and the criterion with which it looks after the affairs, as well as the constitution and the laws it It is a distinct and unique system for a distinct and unique state, being totally different from all other systems known to mankind whether in terms of the basis upon which it is built or the thoughts, concepts and criteria with which it deals with people’s affairs, or the shape that it takes or the laws and constitution it implements.