وزارت امنیت داخلی مسئول هر آن چیزی است که به امنیت مربوط می‌شود. این وزارت متعهد می‌شود که امنیت کشور را با به‌کارگیری نیروهای مسلح حفظ کند. در واقع، پلیس نهاد اصلی مسئول حفظ امنیت است. وزارت امنیت داخلی هرگاه صلاح بداند می‌تواند از پلیس بهره گیرد و دستور آن بلافاصله لازم‌الاجراست. اگر پلیس به کمک نیروهای مسلح نیاز داشته باشد، باید درخواستی به خلیفه تقدیم کند. او می‌تواند به ارتش دستور دهد که به وزارت امنیت داخلی کمک کند، یا نیروی نظامی‌ای در اختیار آن قرار دهد تا در حفظ امنیت یاری رساند، یا هر دستوری را که مناسب بداند صادر کند. او همچنین حق دارد چنین درخواست‌هایی را رد کند و از پلیس بخواهد که خود این وظیفه را انجام دهد. وزارت امنیت داخلی نهادی است که مسئول حفظ امنیت دولت است. اعمالی که می‌تواند به نقض امنیت داخلی منجر شود عبارت‌اند از: ارتداد از اسلام، شورش علیه دولت که در فعالیت‌های مخرب نمود می‌یابد، و اقدامات خرابکارانه مانند اعتصاب یا اشغال مراکز حیاتی دولت، و همچنین تجاوز به اموال خصوصی، عمومی یا دولتی.

The Department of Internal security is responsible for anything pertaining to security. It undertakes to maintain security within the country by the use of the armed forces. The police are, in fact, the main body responsible for maintaining security. The Internal Security Department can use the police whenever they see it fit and their order is immediately binding. If the police require the help of the armed forces, submit a request to the Khaleefah. He can order the army to help the internal security department or to provide it with a military force to help it in maintaining the security, or He can issue any order He sees fit. He is also entitled to refuse such requests and demand that the police carry out the task themselves. The Internal Security Department is the body responsible for maintaining the security of the state. The actions that could lead to a breach of internal security are apostasy from Islam, rebellion against the state manifested in destructive activities and actions of sabotage like strikes or the occupation of vital centres of the state, as well as aggression against private, public, or state property.

شورش علیه دولت می‌تواند به شکل به‌کارگیری سلاح برای مبارزه با آن نیز باشد. دیگر اقداماتی که امنیت داخلی را تضعیف می‌کنند، حِرابه، یعنی راهزنی در راه‌ها، و همچنین مزاحمت برای مردم از طریق ربودن اموال ایشان و به خطر انداختن جان‌هایشان است.

Rebellion against the state can also take the form of using arms to fight against it. Other actions that undermine the internal security are the Hirabah that is the highway robbery as well as the interference with the people by manner of robbing their property and endangering their lives.

از دیگر اعمالی که امنیت داخلی را تضعیف می‌کنند، تعرض به اموال مردم از راه دزدی، غارت، سرقت مسلحانه و اختلاس است، و همچنین تعرض به جان مردم از راه ضرب و جرح و قتل، افزون بر تعرض به آبروی آنان از راه دروغ‌گویی، تهمت و زنا. این‌ها از جمله کارهایی هستند که می‌توانند امنیت داخلی را به خطر بیندازند.

Other actions which undermine internal security include the attack on the property of people by theft, looting, robbery, misappropriations, as well as attacks on people through assault, injuring and killing in addition to attacks on their honour through lying, slandering and raping. These are some of the actions that can lead to a threat to internal security.

اداره امنیت داخلی، دولت و مردم را از همه این اقدامات حفاظت می‌کند. بنابراین، هر کس که مرتد اعلام شود و در صورت عدم توبه به مرگ محکوم گردد، توسط این اداره رسیدگی شده و اعدام می‌شود. اگر کسانی که ارتداد را اعلام می‌کنند گروهی باشند، باید از ایشان خواسته شود که به اسلام بازگردند و دولت نباید آنان را مجازات کند. اما اگر بر ارتداد خود پافشاری کنند، با ایشان جنگ می‌شود. اگر شمارشان اندک باشد و تنها نیروی پلیس بتواند با ایشان بجنگد، باید این کار را انجام دهد. اما اگر شمارشان زیاد باشد و نیروی پلیس توان جنگ با ایشان را نداشته باشد، باید از خلیفه بخواهند که نیروی نظامی برای کمک به ایشان فراهم کند. اگر این نیروی نظامی ناکافی باشد، باید از خلیفه بخواهند که به ارتش دستور دهد کمک کند. این است حکم مرتدان.

The department of internal security protects the state and the people from all these actions. Therefore, whoever is declared an apostate and sentenced to death if He did not repent is dealt with by this department and executed. If those who declare apostasy are a group, then they have to be asked to return to Islam, and the state should not punish them. If however, they insist on apostasy then they are fought against. If they are small in number and the police force alone is able to fight against them then it has to do so. But if they are large in number and the police force is unable to fight against them then they have to request the Khaleefah to provide them with a military force to help them. If this military force is insufficient, then they have to request the Khaleefah to order the army to provide assistance. This is concerning apostates.

در مورد کسانی که علیه دولت شوریده‌اند: اگر ایشان به سلاح متوسل نشوند و خود را به تخریب و خرابکاری از طریق اعتصاب‌ها، تظاهرات، اشغال مراکز حیاتی دولت، یا تعدی به اموال خصوصی، عمومی و دولتی از راه تخریب، محدود کنند، آنگاه اداره امنیت داخلی خود را به استفاده از نیروی پلیس محدود می‌کند تا از چنین اقدامات تخریبی جلوگیری کند. و اگر نتواند از این تعدی جلوگیری کند، از خلیفه درخواست می‌کند که نیروی نظامی در اختیارش قرار دهد تا تخریب و خرابکاری را متوقف سازد.

With regards to people who rebelled against the state; if they do not use arms and limit themselves to destruction and sabotage by strikes, demonstrations, occupation of vital centres of the state or aggression against private, public and state properties through demolition, then the internal security department restricts itself to using the police force in order to prevent such destructive actions. If it is not able to prevent the aggression it request the Khaleefah to provide it with a military force in order to stop the destruction and sabotage.

اما اگر کسانی که علیه دولت شوریدند، سلاح به دست گرفتند و توانستند در منطقه‌ای مستقر شوند و به نیرویی تبدیل شوند که اداره امنیت داخلی نتوانست تنها با نیروی پلیس آنان را سرکوب کند، در آن صورت باید از خلیفه بخواهد که بر حسب نیاز، نیروی نظامی یا ارتش در اختیارش بگذارد تا با شورشیان روبه‌رو شود. پیش از آنکه این اداره با آنان وارد جنگ شود، باید مشخص کند که آیا ایشان شکایت‌هایی دارند یا نه. باید از آنان بخواهد که به اطاعت و جماعت بازگردند و سلاح‌های خود را تحویل دهند. اگر با نظر مساعد پاسخ دادند و بازگشتند، دولت باید از جنگ با ایشان خودداری کند. و اگر رد کردند و بر شورش پافشاری نمودند، باید برای تأدیب ایشان، نه برای نابود کردن و از میان بردن، با آنان بجنگد. با آنان می‌جنگد تا به اطاعت بازگردند، شورش را رها کنند و سلاح‌های خود را تحویل دهند. نمونه‌ی آن، شیوه‌ی جنگ امام علی بن ابی‌طالب با خوارج است. نخست ایشان را به تسلیم فرا خواند و اگر از شورش دست برداشتند، با آنان نمی‌جنگید؛ اما اگر بر شورش پافشاری می‌کردند، برای تأدیب ایشان با آنان می‌جنگید تا به اطاعت بازگردند، شورش را ترک گویند و سلاح‌های خود را تحویل دهند.

However, if the people who rebelled against the state used weapons and were able to establish themselves in an area and became a force which the department of internal security was unable to subdue through the use of the police force alone. In that case they must request the Khaleefah to provide it with a military force or an army force according to the need, to face the rebels. Before it initiates fighting against them, the department must determine whether they have complaints they may have. It should ask them to return to obedience and the Jama’ah and to surrender their arms. If they responded favourably and returned back, then the state should restrain itself from fighting them. If they rejected and insisted on rebelling, then it should fight against them in order to discipline them and not to annihilate and destroy them. It fights against them so that they return back to obedience and give up rebellion and surrender their arms. An example of this is the way Imam ‘Ali bin Abi Talib fought against the Khawarij. He called them to surrender first and if they left the rebellion He would not fight against them, but if they insisted on rebelling He fought against them to discipline them so that they might return to obedience, stop the rebellion and surrender their arms.

در مورد جنگجویان، مانند راهزنانی که به مردم حمله می‌کنند، راه‌ها را به زور مسدود می‌سازند، اموال را می‌ربایند و می‌کشند، اداره امنیت داخلی یک نیروی پلیس را برای تعقیب ایشان اعزام می‌کند و مجازات را بر آنان اجرا می‌نماید؛ که یا کشتن و به دار آویختن است، یا کشتن، یا بریدن دست و پای مخالف، یا تبعید ایشان به جای دیگر، بر اساس این آیه:

Regarding the fighters, such as the highway robbers, who attack people, forcibly obstruct the highways, steal property and kill, the department of internal security will despatch a police force to chase them and impose the punishment on them, which is either killing and crucifying, killing, amputating their opposite limbs, or deporting them to another place, according to the Ayah:

«جزای کسانی که با پیامبر خدا ﷺ می‌جنگند و در زمین به فساد می‌کوشند، این است که کشته شوند یا به دار آویخته شوند، یا دست‌ها و پاهایشان به‌صورت متقاطع بریده شود، یا از آن سرزمین تبعید گردند.» [TMQ Al- Ma’idah: 33]

“The punishment of those who fight against Allah’s Messenger and who walk in the land with corruption is that they should be killed or crucified, or their opposite hands and legs should be amputated, or they should be deported from the land.” [TMQ Al- Ma’idah: 33]

قتال با این افراد مانند قتال با یاغیانی نیست که علیه دولت می‌جنگند. قتال با یاغیان برای تأدیب آنهاست، در حالی که قتال با راهزنان برای کشتن و به صلیب کشیدن است؛ بنابراین با آنان هنگامی که می‌جنگند و هنگامی که بازمی‌گردند، جنگیده می‌شود. آنان مطابق آنچه در آیه بیان شده، با ایشان رفتار می‌شود: هر کس که کشت و مال گرفت، او کشته و به صلیب کشیده می‌شود؛ و هر کس که کشت و مال نگرفت، او کشته می‌شود اما به صلیب کشیده نمی‌شود؛ و هر کس که مال گرفت و نکشت، دست و پایش باید از دو طرف مخالف، بدون کشتن، قطع شود؛ و هر کس که سلاح برداشت و مردم را ترساند و نه کشت و نه مال گرفت، تنها از منطقه‌اش به جای دیگری تبعید می‌شود.

The fighting against these people is not like fighting against rebels who fight against the state. Fighting against the rebels is to discipline them, while fighting against the highway robbers is to kill and crucify, so they are fought against when they fight and when they turn back. They are treated as outlined in the Ayah. Whoever killed and took property, He is killed and crucified; and whoever killed and did not take property, He is killed but not crucified; and whoever took property without killing, his hand and leg must be amputated from opposite sides without killing; and whoever raised arms and scared the people and did not kill or take property He is only exiled from his area to another place.

دایرهٔ امنیت داخلی خود را تنها به استفاده از نیروی پلیس در حفظ امنیت محدود می‌کند. جز نیروی پلیس از هیچ نیروی دیگری استفاده نمی‌کند، مگر زمانی که نیروی پلیس از عهدهٔ حفظ امنیت داخلی برنیاید. در آن صورت از خلیفه درخواست می‌کند که بنا بر آنچه نیاز اقتضا کند، نیروی نظامی یا ارتشی در اختیارش بگذارد.

The department of internal security restricts itself to using the police force in maintaining security. It does not use other than the police force except when the police force is unable to maintain internal security. In that case it requests the Khaleefah to provide it with a military force or an army, according to what the need requires.

در زمینهٔ تجاوز علیه اموال از طریق دزدی، اختلاس، سرقت مسلحانه یا غارت؛ یا تجاوز علیه جان‌ها از طریق حمله، آسیب‌رساندن یا قتل؛ یا تجاوز علیه آبرو از طریق دروغ، تهمت‌زدن یا تجاوز جنسی، اداره امنیت داخلی با هوشیاری، نگهبانی و گشت‌زنی خود، و همچنین با اجرای احکام قضات علیه کسانی که به اموال، جان‌ها و آبروی مردم تجاوز می‌کنند، از این امور جلوگیری می‌کند. انجام همهٔ این کارها تنها به کارگیری نیروی پلیس را می‌طلبد.

With regards to aggression against property by stealing, misappropriation, robbing or looting; or aggression against lives by assault, injury or killing; or aggression against honour by lying, slandering, or raping; the department of internal security prevents these things by its vigilance, guards and patrols, also by implementing the verdicts of the judges against those who perform aggression against the property, lives and honour. All of this requires the use of the police force alone.