اما اصل اول، که حاکمیت از آنِ شرع است؛ این اصل واقعیتی دارد که همان واژهٔ «حاکمیت» است. و دلیلی دارد که نشان می‌دهد حاکمیت از آنِ شرع است نه از آنِ امت. واقعیت آن این است که این واژه اصطلاحی غربی است که به معنای کسی است که اراده را اعمال و کنترل می‌کند. پس اگر فردی اراده‌ی خود را اعمال و کنترل کند، بر خویشتن خویش حاکم خواهد بود؛ اما اگر اراده‌اش به دست غیر خودش کنترل و اعمال شود، بنده خواهد بود. این حکم دربارهٔ امت نیز صادق است: اگر اراده‌ی او، یعنی اراده‌ی اکثریت افرادش، به واسطهٔ برخی از افرادش که با رضایت و اختیار خود حق کنترل آن اراده را به ایشان داده است، توسط خودش کنترل شود، امت حاکم بر خویش شمرده می‌شود. اما اگر دیگران، بر خلاف خواست او، اراده‌اش را کنترل کنند، امت برده شمرده می‌شود. به همین سبب است که نظام دموکراسی می‌گوید: حاکمیت از آنِ مردم است؛ یعنی مردم امور خود را اداره می‌کنند و نمایندگانی را که می‌خواهند انتخاب می‌کنند و به ایشان حق کنترل اراده‌شان را می‌دهند. این است واقعیت حاکمیتی که می‌خواهیم حکم شرعی خود را بر آن جاری کنیم. حکم دربارهٔ این حاکمیت آن است که از آنِ شرع است و نه از آنِ امت. اراده‌ی فرد به دست خودش، به هر گونه که بخواهد، کنترل نمی‌شود، بلکه تابع اوامر و نواهی خداوند (سبحانه و تعالی) است. همچنین امت به اراده‌ی آزاد خود، که هر گونه بخواهد عمل کند، کنترل نمی‌شود، بلکه تابع اوامر و نواهی خداوند (سبحانه و تعالی) است. دلیل این امر در سخن خداوند آمده است:

As for the first principle, that the sovereignty belongs to the Shar’a; it has a reality, which is the word sovereignty. It has evidence that indicates that it belongs to the Shar’a and not to the Ummah. Its reality is that this word is a Western term, which means the one who exercises and controls the will. So if an individual exercised and controlled his own will, he would be sovereign over himself, but if his will was controlled and exercised by other than himself he would be a slave. This applies to the Ummah as well, if her will i.e. the will of the majority of her individuals, was controlled by herself via some of her individuals, to whom she willingly and freely granted the right of controlling that will, she would be considered sovereign over her own self. Whereas if others cotrolled her will, against her wishes, she would be considered enslaved. That is why the democratic system states: the sovereignty belongs to the people i.e. the people exercise their own affairs and elect the delegates they wish and give them the right to control their will. This is the reality of the sovereignty that we want to apply the verdict on. The verdict regarding this sovereignty is that it belongs to the Shar’a and not to the Ummah. The will of the individual is not controlled by himself as he pleases but by the commands and prohibitions of Allah (swt). Similarly, the Ummah is not controlled by her own free will where she acts as she pleases but is rather subjected to the commands and prohibitions of Allah (swt). The evidence about this is reflected in Allah’s saying:

«و به پروردگارت سوگند که ایمان نمی‌آورند، تا آنکه تو را در آنچه میانشان اختلاف افتاده داور قرار دهند.» [An-Nisa: 65]

“And by thy Lord they will not believe until they make you judge between them.” [An-Nisa: 65]

و کلامش (سبحانه و تعالی)

And His (swt) speech:

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از خدا اطاعت کنید و از پیامبر و از اولی‌الامر از میان خودتان فرمان برید، و اگر در چیزی اختلاف کردید، آن را به خدا و پیامبر بازگردانید، اگر به خدا و روز آخرت ایمان دارید. {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنكُمْ ۖ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ} [An-Nisa: 59]

“O you who believe, Obey Allah, Obey His Messenger and those in authority from amongst you and if you differ then refer it to Allah and His Messenger if you believe in Allah and the Last Day.” [An-Nisa: 59]

معنای ارجاع به الله و رسول، ارجاع به احکام شرعی است. بنابراین، آنچه امت و فرد را اداره می‌کند و خواسته‌های امت و فرد را هدایت می‌نماید، در حقیقت همان چیزی است که رسول الله ﷺ آورده است. پس امت و افراد تسلیم شریعت می‌شوند. از این رو، حاکمیت از آنِ شریعت است. بنابراین، امت با بیعت به خلیفه، او را مانند کارگری که برای اجرای خواسته‌های امت اجیر شده باشد، برنمی‌گزیند، چنان‌که در نظام دموکراسی چنین است. بلکه بیعت بر اساس کتاب الله و سنت رسول او ﷺ به او داده می‌شود تا کتاب الله (سبحانه و تعالی) و سنت رسول او ﷺ را اجرا کند، یعنی شریعت را پیاده نماید، نه آنچه مردم می‌خواهند. حتی اگر کسانی که با او بیعت کرده‌اند از شریعت منحرف شوند، او باید با ایشان بجنگد تا به شریعت بازگردند.

Referring it to Allah and the Messenger means to the rules of Shar’a. Therefore, that which controls the Ummah and the individual, and conducts the will of the Ummah and the individual is, in fact, what the Messenger of Allah (pbuh) has brought. So the Ummah and the individuals submit to the Shar’a. Thus, the sovereignty is for the Shar’a. Therefore, the Ummah does not give the Bay’ah to the Khaleefah as if hired by her to execute what she wishes, as is the case in the democratic system. He is rather given the Bay’ah on the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger (pbuh), so as to execute the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger (pbuh) i.e. to implement the Shar’a and not what the people wish. Even if the people who gave him the Bay’ah deviated from the Shar’a he has to fight them until they revert back to the Shar’a.