دولت خلافت یک دولت انسانی است، نه یک دولت الهیاتی. دولت اسلامی همان خلافت است، زیرا کسی که این منصب را در اختیار دارد، تمام اختیارات الزامی حکومت، اقتدار و قانونگذاری را بدون هیچ استثنایی دارا خواهد بود. این رهبری عالی بر تمام مسلمانان در سراسر جهان است، تا احکام شریعت اسلامی را با استفاده از مفاهیمی که اسلام آورده و با قواعدی که تشریع کرده است، اجرا کند، و پیام اسلامی را به جهان برساند. پیام با معرفی اسلام به مردم و دعوت ایشان به پذیرش آن، و با انجام جهاد در راه الله، ابلاغ می‌شود. خلافت را امامت یا امارة‌المؤمنین (رهبری مؤمنان) نیز می‌نامند. این منصبی دنیوی است و نه منصبی مربوط به آخرت. خلافت برای اجرای اسلام در میان مردم و گسترش آن به تمام بشریت وجود دارد. این با نبوت متفاوت است، زیرا نبوت و رسالت منصب‌هایی هستند که به موجب آن‌ها پیامبر یا رسول، شریعت را از جانب الله (سبحانه و تعالی) از طریق وحی دریافت می‌کند تا آن را، صرف‌نظر از اجرای آن، به مردم برساند. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

The Khilafah State is a Human State and not a Theological State The Islamic State is the Khilafah, for the one who holds its post would possess all the mandatory powers of ruling, authority and legislation without any exception. It is the supreme leadership over all the Muslims worldwide so as to implement the rules of the Islamic Shar’a using the concepts that Islam has brought and the rules which it has legislated; and to convey the Islamic Message to the world. The Message is conveyed by introducing Islam to people and calling on them to embrace it and perform Jihad in the way of Allah. Khilafah is also known as Imama or Imaratul-Mu’mineen (leadership of the believers). It is a temporal post and not a post relating to the Hereafter. The Khilafah exists to implement Islam on people and to spread it to mankind. It is different to the Prophethood, for the Prophethood and the Messengership are posts whereby a Prophet or a Messenger receives the Shar’a from Allah (swt), through revelation, to convey it to people regardless of its implementation. Allah (swt) says:

«وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ» [TMQ An-Nur: 54]

“The Messenger’s duty is only to preach the clear Message.” [TMQ An-Nur: 54]

او (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید: «بر تو جز ابلاغ [پیام] نیست.» [TMQ Al-Imran: 20]

He (swt) also says: “Your duty is to convey the Message.” [TMQ Al-Imran: 20]

الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) says:

«وَظِيفَةُ الرَّسُولِ ﷺ إِلَّا الْبَلَاغُ»؟ No, the verse is a Qur'an quote, so it should not carry ﷺ. Correct translation: «وظیفه‌ی پیامبر فقط ابلاغ پیام است.» [TMQ Al-Ma’idah: 99]

“The Messenger’s duty is only to proclaim the Message.” [TMQ Al-Ma’idah: 99]

این بنابراین با خلافت متفاوت است، که اجرای شریعت الهی (سبحانه و تعالی) بر انسان‌ها است. برای پیامبر یا رسول شرط نیست که آنچه از جانب الله (سبحانه و تعالی) بر او وحی شده را بر مردم اجرا کند تا رسول شود. بلکه شرط آن است که شریعت را از جانب الله (سبحانه و تعالی) دریافت کند و مأمور به ابلاغ آن باشد. بنابراین روشن می‌شود که مقام نبوت و رسالت الهی با مقام خلافت متفاوت است، زیرا نبوت امری الهی است که الله (سبحانه و تعالی) به هر کس که بخواهد عطا می‌کند. اما خلافت مقامی انسانی است که در آن مسلمانان بیعت خود را به هر کس که بخواهند می‌دهند و هر یک از مسلمانان را که بخواهند به عنوان خلیفه بر خود می‌گمارند. پیامبر ما محمد ﷺ حاکمی بود که شریعتی را که از جانب الله دریافت کرده بود اجرا می‌کرد. بنابراین او ﷺ هم دارای مقام نبوت و رسالت بود و هم در همان حال مقام ریاست بر مسلمانان را در برپایی احکام اسلام بر عهده داشت. از این رو الله (سبحانه و تعالی) او را به حکومت و همچنین ابلاغ پیام فرمان داد. خداوند به او فرمود:

This is therefore, different from the Khilafah, which is the implementation of the Shar’a of Allah (swt) on mankind. It is not conditional for a Prophet or a Messenger to implement on the people what was revealed to Him from Allah (swt) in order to become a Messenger. Rather, it is conditional for Him to receive Shar’a from Allah (swt) and to be ordered to proclaim it can be seen, therefore, that the posts of Prophethood and Divine Messengership are different from the post of Khilafah, because Prophethood is theological, which Allah (swt) gives to whoever He wishes. The Khilafah on the other hand, is a human post whereby the Muslims give their Bay’ah to whoever they wish and appoint over them as Khaleefah whomever they like from among the Muslims. Our Messenger Muhammad (pbuh), was a ruler who implemented the Shari’ah which he had received from Allah. So he (pbuh) held the Prophethood and the Messengership and at the same time also assumed the post of presiding over the Muslims in establishing the rules of Islam. Allah (swt) thus, commanded Him to rule as well as to convey the Message. He  ordered him:

«و اینکه میان ایشان بر پایهٔ آنچه خدا نازل کرده است داوری کن.» [TMQ Al-Ma’idah: 49]

“And judge between them by that which Allah has revealed.” [TMQ Al-Ma’idah: 49]

او (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید: «ما کتاب را به حق بر تو نازل کردیم تا میان مردم بر اساس آنچه خداوند به تو نشان داده است داوری کنی.» [TMQ An-Nisa: 105]

He (swt) also says: “We have sent down to you the Book in truth so that you judge between people by that which Allah has shown you.” [TMQ An-Nisa: 105]

ﷲ (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید:

Allah (swt) also says:

«ای پیامبر! آنچه را از جانب پروردگارت به تو نازل شده است، ابلاغ کن.» [TMQ Al-Ma’idah: 67]

“O Messenger! Proclaim the (Message) which has been sent to you from your Lord.” [TMQ Al-Ma’idah: 67]

«این قرآن به‌وسیله وحی بر من نازل شده تا شما و همه کسانی را که به ایشان برسد، بیم دهم.» [TMQ Al-An’am: 19]

“This Qur’an has been revealed to me by inspiration so that I may warn you and all whom it reaches.” [TMQ Al-An’am: 19]

ای جامه‌به‌خود‌پیچیده، برخیز و هشدار ده. [TMQ Al-Muddassir: 1-2]

“O you wrapped up. Arise and deliver warning.” [TMQ Al-Muddassir: 1-2]

اما هنگامی که او ﷺ پیام را با سخن ابلاغ کرد، مانند اعلام این سخن خداوند (سبحانه و تعالی): «و خداوند بیع را حلال کرده و ربا را حرام کرده است.» [TMQ Al- Baqarah: 275]

However, when he (pbuh) conveyed the Message by words, such as proclaiming the saying of Allah (swt): “And Allah has made trading lawful and has forbidden usury.” [TMQ Al- Baqarah: 275]

او ممکن است آن را با اعمالش اعلام کند، مانند صلح حدیبیه، که بدون تردید چنین کرد. او (صلی الله علیه وسلم) بی‌درنگ به پیروانش فرمان می‌داد که آن دستورها را بدون مشورت با کسی اجرا کنند. حتی اگر کسی نظری را به او پیشنهاد می‌کرد که با وحی مغایرت داشت، آن را یکسره رد می‌کرد. اگر از او درباره حکمی پرسیده می‌شد که هنوز بر او نازل نشده بود، تا زمانی که چنان حکمی نازل شود سکوت می‌کرد. اما وقتی اقدامی انجام می‌داد، با مردم مشورت می‌کرد؛ و هنگامی که میان مردم داوری می‌کرد، تأیید نمی‌کرد که آنچه حکم کرده با واقعیت امر مطابق است. بلکه می‌فرمود که بر اساس آنچه از دلایل شنیده است داوری می‌کند. هنگامی که سوره براءت نازل شد، او (صلی الله علیه وسلم) به علی بن ابی طالب دستور داد که به ابوبکر برسد و در موسم حج، مردم را فرا بخواند و سوره را برای آنان اعلام کند. پس علی (رضی الله عنه) در عرفات آن سوره را برای آنان تلاوت کرد و میان مردم گشت تا آن را اعلام کرد. هنگامی که رسول خدا (صلی الله علیه وسلم) صلح حدیبیه را امضا کرد، تمام نظرهای صحابه را رد کرد و نظر خود را بر آنان تحمیل نمود، زیرا آن وحیی از جانب خداوند (سبحانه و تعالی) بود. هنگامی که جابر درباره اینکه با مالش چه کند از او پرسید، او (صلی الله علیه وسلم) تا زمانی که حکم نازل شد پاسخ او را نداد. بخاری حدیثی را از محمد بن منکدر روایت می‌کند که گفت:

He might proclaim it through his actions, like the treaty of Hudaybiyah, where he did so without hesitation. He (pbuh) would decisively order his followers to execute those orders without consulting anyone. He (pbuh) would even reject an opinion outright if anyone suggested it to him, if it was contrary to the revelation. If he (pbuh) were asked about a rule that had not yet been revealed to him, he would remain silent until such a rule was revealed. However, when he (pbuh) undertook the actions, he (pbuh) would consult the people; and when he judged between the people he did not confirm that what he decreed was according to the fact of the matter. He, rather said that he judged in accordance with what he heard of evidences.When the Surah of Bara’ah was revealed, he (pbuh) ordered ‘Ali ibn Abi Talib to catch up with Abu Bakr in order to call on the people and to proclaim the Surah to them during the Hajj season. So ‘Ali (rta) recited the Surah to them on ‘Arafat and went about them until he had proclaimed it. When the Messenger of Allah (pbuh) signed the treaty of Hudaybiyah, he rejected all the opinions of the Sahabah and forced his own opinion upon them because it was revelation from Allah (swt).When Jabir asked Him what to do with his wealth, he (pbuh) did not answer Him until the rule was revealed. Bukhari narrates a Hadith on the authority of Mohammed ibn al-Munkadir who said:

«از جابر بن عبدالله شنیدم که می‌گفت: "بیمار شده بودم، پس رسول خدا ﷺ با ابوبکر پیاده به عیادت من آمد. هنگامی به من رسید که بیهوش بودم. پس وضو ساخت و سپس آن آب را بر من ریخت، و من به هوش آمدم. آنگاه گفتم: ای رسول خدا ﷺ، با مالم چه کنم؟ با مالم چگونه رفتار کنم؟ پاسخم نداد تا آنکه آیهٔ میراث نازل شد." این در مورد وظیفهٔ نبوت، رسالت و ابلاغ پیام به مردم بود. اما در اجرای وظیفهٔ حکومت و فرمانروایی، رسول خدا ﷺ راه دیگری را پیمود. در جنگ اُحد، رسول خدا ﷺ مسلمانان را در مسجد گرد آورد و با آنان مشورت کرد که آیا در داخل مدینه بجنگند یا بیرون از آن. اکثریت بیرون رفتن را برگزیدند، در حالی که او ﷺ جنگیدن در داخل مدینه را ترجیح می‌داد، با این حال با نظر اکثریت همراهی کرد و بیرون از مدینه جنگید. افزون بر این، هنگامی که میان مردم داوری می‌کرد، آنان را هشدار می‌داد که ممکن است به سود یکی و به زیان دیگری داوری کرده باشد. بخاری از قول ام سلمه روایت می‌کند که رسول خدا ﷺ در بیرون خانه‌اش نزاعی را شنید، پس نزد طرفین نزاع بیرون آمد و فرمود:»

“I heard Jabir ibn ‘Abdullah say: ‘I had fallen ill so the Messenger of Allah (pbuh) came walking to visit me with Abu Bakr. He got there while I was unconscious. So he  performed Wudhu then poured that water over me so I regained conscience, then I said, O Messenger of Allah (pbuh), what should I do with my wealth? How shall I act with regard to my wealth? He did not answer me until the verse of al-Meerath (inheritance) was revealed.’” This was with regard to the task of Prophethood, Messengership and the conveying (Tableegh) of the Message to the people. As for executing the task of government and ruling, the Messenger of Allah (pbuh) followed a different course. At the battle of Uhud the Messenger of Allah (pbuh) gathered the Muslims inside the Masjid and consulted them about whether to fight inside al-Madinah or outside it. The majority opted to fight outside while he (pbuh) preferred to fight inside Madinah, however, he (pbuh) chose to go along with the majority and to fight outside al-Madinah. Furthermore, when he (pbuh) judged between people he warned them that he might have judged in their favour at the expense of others. Al-Bukhari reports on the authority of Umm Salama that the Messenger of Allah (pbuh) overheard a dispute outside his doorstep, so he came out to the disputing parties and said:

«من فقط بشری هستم و گاهی طرفین دعوا نزد من می‌آیند؛ ممکن است برخی از شما در بیان دلیل از دیگران فصیح‌تر باشید، پس گمان می‌کنم حرفش را باور کنم و به نفع او حکم کنم. هر کس را که به نفع او حکم کنم در حالی که به حق مسلمان دیگری تجاوز شده باشد، آن [حکم] برای او پاره‌ای از آتش جهنم است؛ اختیار با خودش است که آن را بگیرد یا رها کند.» احمد از أنس روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود:

“I am only human and sometimes disputing parties come to me, some of you may be more eloquent than others, so I believe Him and I judge in his favour. Whoever I judged in his favour at the expense of another Muslim’s right it would be for Him like a piece from the Hell-fire, it is up to Him to take it or leave it.” Ahmad narrated from Anas that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«...من دوست دارم که خداوند عزّ وجلّ را دیدار کنم، بی‌آنکه کسی از من به سبب کاری ستمکارانه که در حق او انجام داده‌ام، چه خون باشد و چه مال، مطالبه‌ای داشته باشد.» این سخن آشکارا نشان می‌دهد که او ﷺ دو مقام داشت: نبوّت، همراه با رسالت، و رهبری همه مسلمانان جهان، به منظور برپا داشتن شریعت خداوند که آن را بر او ﷺ نازل کرد. او ﷺ هر وظیفه‌ای را بر پایه آنچه همان وظیفه اقتضا می‌کرد انجام می‌داد و در هر نقش، شیوه‌ای متفاوت داشت. او ﷺ برای فرمانروایی بر مسلمانان در امر حکومت، بیعت گرفت. این بیعت را از مردان و زنان گرفت، اما از کودکانی که هنوز به بلوغ نرسیده بودند نگرفت. این خود تأیید می‌کند که آن بیعت، بیعت بر فرمانروایی بود و نه بیعت بر نبوّت. بنابراین می‌بینیم که خداوند سبحان هرگز او ﷺ را در امر ابلاغ پیام و اجرای وظایف آن سرزنش نکرده است. بلکه به او ﷺ فرمود که از بی‌اعتنایی مردم در هنگام ابلاغ پیام دلتنگ نشود. خداوند سبحان می‌فرماید:

“...I verily would wish to meet Allah Azza wa Jall without anyone claiming from me for an act of injustice I had committed against Him be it blood or money.” This clearly indicates that he  held two posts: Prophethood, together with Messengership and the leadership over all the Muslims in the world in order to establish the Shari’ah of Allah which He (swt) revealed to Him (pbuh). He (pbuh) performed each task in accordance with that which the task itself required, acting differently in each role. He (pbuh) took the Bay’ah to rule upon the Muslims in ruling. He took it from men and women but not from children who had not yet reached puberty. This only confirms that it was a Bay’ah over ruling and not over Prophethood. We therefore find that Allah (swt) has never rebuked Him (pbuh) concerning the conveyance of the Message and the execution of its tasks. Instead He (pbuh) asked Him not to be disheartened by the lack of response from the people during the conveyance of the Message. Allah (swt) says:

«بر آنان اندوه مخور و جانت در حسرت ایشان فرو نرود.» [TMQ Fatir: 8]

“Let not your soul be vested in regret for them.” [TMQ Fatir: 8]

او (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید: «و بر آنان اندوه مخور و از نیرنگ‌هایشان در تنگی قرار مگیر.» [TMQ An- Nahl: 127]

He (swt) also says: “ Nor grieve over them and distress not yourself because of their plots.” [TMQ An- Nahl: 127]

او (سبحانه و تعالى) همچنین می‌فرماید:

He (swt) also says:

«وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ» [TMQ Ash-Shura: 48]

“Your duty is but to convey the Message.” [TMQ Ash-Shura: 48]

با این حال، الله (سبحانه و تعالی) هنگامی که آن حضرت ﷺ به وظایفی مانند آنچه با حکومت‌داری مرتبط بود می‌پرداخت، او را به‌طور ملایم سرزنش کرد. این سرزنش همراه با کارهایی بود که او در اجرای احکامی که پیش‌تر نازل و ابلاغ شده بودند انجام می‌داد. الله (سبحانه و تعالی) در آن موارد او را بابت رفتار برخلاف آنچه که ﷺ آن را شایسته‌تر می‌دانست، مورد عتاب قرار داد. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

However, Allah (swt) did mildly rebuke Him when he (pbuh) performed such duties as those that were associated with ruling. This was in conjunction with the actions that he performed whilst executing the rules that had already been revealed and conveyed. Allah (swt) in those cases reproached Him for acting contrary to the things that He (pbuh) considered more appropriate. Allah (swt) says:

«شایسته نیست برای هیچ پیامبری که اسیرانی داشته باشد، تا آنکه سرزمین را به طور کامل تحت سلطه درآورد.» [TMQ Al-Anfal: 67]

“It is not fitting for a Prophet that he should have prisoners of war until he had thoroughly subdued the land.” [TMQ Al-Anfal: 67]

او همچنین می‌گوید:

He  also says:

«خداوند به تو توفیق دهد! چرا به آنان معافیت دادی؟» [TMQ At-Tauba: 43]

“God give you grace! Why did you grant them exemption.” [TMQ At-Tauba: 43]

از مجموع این دلایل روشن می‌شود که منصب رهبری و حکومت بر مسلمانان با منصب نبوت متفاوت است. همچنین روشن است که منصب خلافت، منصبی دنیوی است و نه مرتبط با آخرت. بنابراین از دلایل پیشین نتیجه می‌گیریم که خلافت، که منصب رهبری عالی بر همه مسلمانان جهان است، منصبی بشری است و نه الهیاتی. این منصب حکومت است که رسول الله ﷺ آن را بر عهده داشت. ایشان ﷺ این منصب را با این دستور ترک فرمودند که مسلمانی پس از ایشان در همان منصب حکومت جانشین شود، نه در منصب نبوت. بنابراین خلافت، جانشینی رسول الله ﷺ در رهبری مسلمانان، برای اجرای احکام اسلام و ابلاغ دعوت آن است، و نه جانشینی در دریافت وحی و گرفتن شریعت از الله (سبحانه و تعالی).

All this clearly demonstrates that the post of leadership and ruling over the Muslims is different from the post of Prophethood. It is also clear that the post of Khilafah is a temporal post and not one related to the Hereafter. We therefore, conclude from the preceding evidences that the Khilafah, which is a post of supreme leadership over all the Muslims in the world, is a human post and not a theological one. It is the post of ruling, which the Messenger of Allah (pbuh) held. He (pbuh) left that post with orders that a Muslim should succeed Him in that post of ruling and not that of Prophethood. It is thus a post of succession to the Messenger of Allah (pbuh) with regards to the leadership of the Muslims, for the implementation of rules of Islam and conveying its Da’wah, and not with regards to receiving revelation and the taking of the Shari’ah from Allah (swt).

در باب عصمت پیامبر خدا ﷺ، این عصمت از آن رو است که ایشان پیامبر است، نه از آن رو که حاکم است. زیرا عصمت ویژگی همه پیامبران و فرستادگان است، چه آنان خود بر مردم با شریعت خویش حکومت کرده و آن را اجرا کرده باشند، و چه تنها شریعت خویش را ابلاغ کرده باشند بی آنکه مقام حکومت را بر عهده داشته یا اجرای آن را اداره کرده باشند. موسی، عیسی و ابراهیم (علیهم السلام) همگی معصوم بودند، و محمد ﷺ نیز معصوم بود. بنابراین عصمت برای نبوت و رسالت است، نه برای حکومت. اینکه پیامبر خدا ﷺ هنگام اجرای وظایف حکومتی هرگز کار حرامی انجام نداد و واجبی را ترک نکرد، از آن رو بود که نسبت به نبوت و رسالت معصوم بود و نه از آن رو که حاکم بود. پس اجرای حکومت از سوی ایشان نیازی به عصمت به خودی خود ندارد، بلکه در واقع ایشان ﷺ از آن رو معصوم بود که پیامبر و فرستاده خدا بود. بنابراین ایشان ﷺ وظایف حکومتی خود را همانند هر انسان دیگری که بر انسانهای دیگر حکومت می کند، بر عهده گرفت. قرآن این مطلب را روشن بیان کرده است، خداوند سبحان می فرماید:

As for the infallibility (‘Isma) of the Messenger of Allah (pbuh), this results from the fact that he is a Prophet and not from being a ruler. This is because infallibility is an attribute of all the Prophets and Messengers, regardless of whether they themselves ruled people with their Shari’ah and implemented it or whether they just conveyed their Shari’ah without holding the post of ruler or managing its implementation. Musa, ‘Isa and Ibrahim (as) were all infallible, as was Muhammad (pbuh). Therefore, infallibility is for Prophethood and the Messengership, not for ruling. The fact that the Messenger of Allah (pbuh) never committed a forbidden act (Haram) nor neglected a duty (Wajib) whilst executing the functions of ruling resulted from the fact that he was infallible with respect to Prophethood and Messengership and not because he was a ruler. Thus his execution of ruling does not require infallibility as such, but in reality he (pbuh) was infallible because he was a Prophet and a Messenger. He (pbuh), therefore, assumed his duties as a ruler just as any other human being, who rules over other humans, does. The Qur’an has clearly stated this, Allah (swt) says:

«بگو: من هم بشری مانند شما هستم.» [TMQ Al-Kahf: 110]

“Say, verily I am but a man like yourselves.” [TMQ Al-Kahf: 110]

در همان آیه، خداوند (سبحانه و تعالی) تفاوت میان خود و سایر انسان‌ها را بیان می‌کند:

Allah (swt) saying in the same verse outlines the difference between Him (pbuh) and other humans:

«(اما) به من وحی شده است.» [TMQ Al-Kahf: 110]

“(But) the inspiration has come to me.” [TMQ Al-Kahf: 110]

بنابراین تفاوت در این است که او (صلی الله علیه وسلم) وحی را دریافت می‌کرد، یعنی نبوت را. جز این، او (صلی الله علیه وسلم) مانند هر انسان دیگری بود. از این رو، در حکومت‌داری او (صلی الله علیه وسلم) انسان بود، و بی‌شک جانشینان او (خلفاء) نیز مانند هر انسان دیگری انسان خواهند بود، زیرا آنان تنها در حکومت جانشین او خواهند بود، نه در نبوت و رسالت. بنابراین عصمت برای خلیفه لازم نیست، زیرا عصمت در حکومت‌داری شرط نیست، بلکه از شرایط نبوت است. خلیفه تنها حاکم است و نه بیشتر، پس شرط عصمت برای کسانی که این مقام را بر عهده می‌گیرند بی‌ربط است. حتی شرط کردن عصمت به عنوان پیش‌شرطی بر عهده هر کس که مقام خلافت را می‌پذیرد، جایز نیست. این به آن سبب است که عصمت مختص پیامبران است و ادعای آن برای کسی غیر از پیامبر ممنوع است. تبلیغ شریعت تنها وجود عصمت را در پیامبر و رسول لازم دارد، پس این عصمت در تبلیغ پیام الهی است. تحقق آن به صورت مرتکب نشدن گناهان، پس از عصمت در تبلیغ می‌آید. زیرا عصمت در او کامل نمی‌بود بدون عصمت از ارتکاب آنچه حرام است. بنابراین عصمت برای رساندن پیام لازم است و نه برای اینکه مردم به او ایمان آورند یا نیاورند، و نه برای نبودن خطا در اعمال. بلکه آنچه عصمت را لازم می‌گرداند تنها رساندن پیام است و بس. اگر خداوند پیامبر یا رسول را معصوم نمی‌کرد، ممکن بود که پیام را پنهان کند، یا بر آن بیفزاید، یا از آن بکاهد، یا چیزهایی را که خداوند نگفته بود جعل کند، یا با اعلام چیزی غیر از آنچه به تبلیغ آن مأمور شده، مرتکب خطا شود. همه این امور با رساندن پیامی از جانب خداوند و با رسول بودنِ کسی که باید به او ایمان آورده شود، در تضاد است. بنابراین لازم بود که پیامبر در ابلاغ رسالت به عصمت (عِصمَت) متصف باشد، و بر این اساس، عصمت او از ارتکاب گناهان نیز لازم می‌آید. از این رو، عالمان در مسئلهٔ عصمت پیامبران در ارتکاب محرّمات (المُحَرَّمات) اختلاف کرده‌اند. برخی گفته‌اند که او تنها از ارتکاب گناهان کبیره (الکبائر) معصوم است و ممکن است گناهان صغیره (الصغائر) را مرتکب شود. برخی دیگر گفته‌اند که او هم از گناهان کبیره و هم از گناهان صغیره معصوم است. ایشان گفته‌اند که این بدان سبب است که کمال ابلاغ به کردار (اعمال) وابسته است. اگر کمال ابلاغ به اعمال وابسته باشد، آنگاه عصمت در ابلاغ شامل اعمال نیز می‌شود. بر این اساس، پیامبر از ارتکاب گناه معصوم خواهد بود، زیرا ابلاغ کامل نخواهد شد مگر آنکه او در اعمال نیز معصوم باشد. اما اگر کمال ابلاغ به اعمال وابسته نباشد، آنگاه عصمت شامل آنها نمی‌شود. پس او از آنها معصوم نخواهد بود، زیرا ابلاغ بدون آنها نیز کامل خواهد شد. از همین روست که میان مسلمانان اختلافی نیست که پیامبر ﷺ از انجام کارهایی که خداوند آنها را شایسته‌تر دانسته (و او را به آنها مکلّف نکرده) معصوم نبوده است، زیرا کمال ابلاغ قطعاً به این کارها وابسته نیست. بنابراین، عصمت تنها ویژهٔ ابلاغ است و از این رو جز برای فرستادگان و پیامبران وجود ندارد و برای غیر ایشان به طور مطلق روا نیست.

The distinction, therefore, lies in the fact that he (pbuh) received revelation, namely the Prophethood. Other than that he (pbuh) was a man like any other man. Therefore, in ruling he (pbuh) was human, and undoubtedly his successors (Khulafaa’) would also be humans just like any other human, because they would only be successors to Him in ruling, not Prophethood and Messengership. Infallibility does not therefore apply to the Khaleefah, as this is not required in ruling but it is a requirement of Prophethood. The Khaleefah is only a ruler no more, so the condition of infallibility is irrelevant to those who take up this post. It is even forbidden to stipulate infallibility as a precondition incumbent upon whoever takes up the post of Khilafah. This is because infallibility is restricted to the Prophets and it is forbidden to claim it on behalf of anyone other than a Prophet. The conveyance (Tableegh) of a Shari’ah requires the existence of infallibility in the Prophet and Messenger alone, so it is infallibility in the conveyance of the divine Message. Its realisation in the shape of not committing any sins follows the infallibility in conveyance (Tableegh). This is because the infallibility in Him would not be complete without the infallibility from committing the forbidden things. Thus infallibility is necessary for conveying of the Message and not for the people to believe or not in Him or for the occurrence or not of error in the actions. Rather what requires the infallibility is the conveyance of the Message and no more. If Allah had not made the Prophet or Messenger infallible it would then have been possible for Him to hide the Message or to add to it, or take away from it, or fabricate things which Allah did not say, or make a mistake by proclaiming other than what he has been ordered to convey. All these matters contradict with the conveyance of a Message from Allah (pbuh), and for being a Messenger, who must be believed in. Therefore, it was necessary that the Messenger be characterised by infallibility (‘Isma) in proclaiming the Message, and accordingly his infallibility from committing sins follows. Therefore the scholars differed over the infallibility (‘Isma) of the Prophets in the issue of committing the forbidden things (Al-muharramaat). Some of them said he is infallible from committing the major sins (Al-kabaa’ir) only and it is possible that he commits minor sins (As-saghaa’ir). Some of them said that he is infallible with regards to both major and minor sins. They said that because the perfection of proclamation depends on the actions. If the perfection of the proclamation depends on the actions, then the infallibility in the proclamation will include the actions. Accordingly, the Prophet will be infallible from committing sins, since the proclamation will not be perfected unless he is infallible in the actions. But if the perfection of the proclamation does not depend on the actions, then the infallibility does not include them. Thus, he will not be infallible from them, because the proclamation would then be perfected without them. This is why there is no difference amongst the Muslims that the Prophet (pbuh) was not infallible from doing actions other than those that Allah considered more appropriate, because the perfection of proclamation definitely does not depend upon these actions. Thereupon, the infallibility (‘Isma) is only specific to the proclamation, and thus it does not exist except for the Messengers and the Prophets and it is not allowed to be for other than them absolutely.

با این حال، دلیل عصمت، عقلی است نه نقلی. از این رو، این عقل است که ایجاب می‌کند پیامبران و فرستادگان در ابلاغ پیام، معصوم باشند؛ زیرا فرستاده یا پیامبر بودن، این را لازم دارد، وگرنه او فرستاده یا پیامبر نبود. همچنین از طریق به کارگیری عقل است که کسی که مأمور به ابلاغ پیامی از جانب خدا نیست، اجازه ندارد معصوم باشد، زیرا او انسان است. به حسب سرشتی که خداوند در او نهاده، او در معرض خطا و فراموشی است. از آنجا که به پیامی از جانب خدا مأمور نشده، هیچ علتی که ایجاب کند او معصوم باشد وجود ندارد. اگر کسی ادعا کند معصوم است، این مستلزم آن است که او به پیامی از جانب خدا مأمور شده باشد، و این جایز نیست، زیرا پس از محمد ﷺ هیچ پیامبری نیست. خداوند (تبارک و تعالی) می‌فرماید:

However, the evidence of the infallibility is rational and not textual. Thus, it is the mind that necessitates that the Prophets and Messengers be infallible in the conveyance of the Message. For being a Messenger or a Prophet requires it, otherwise he would not be a Messenger or a Prophet. It is also through the use of the mind that the one who is not commanded to propagate a Message from Allah is not allowed to be infallible, because he is a human being. By the nature that Allah made innate in Him he is subject to error and forgetfulness. Since he is not commanded with a Message from Allah there is no cause that requires Him to be infallible. If a person claims he is infallible then this implies that he is commanded with a Message from Allah, something that is not allowed, because there is no Prophet after Muhammad (pbuh). Allah (pbuh) says:

او فرستادهٔ خداوند و خاتم پیامبران است ﷺ. [TMQ Al-Ahzab: 40]

“He is the Messenger of Allah and the seal of the Prophets.” [TMQ Al-Ahzab: 40]

لہٰذا، عصمت کا دعویٰ درحقیقت رسالت کا دعویٰ ہے۔ اس لیے کہ رسول اللہ کی طرف سے ایک پیغام پہنچاتا ہے، اور انسان ہونے کے ناطے اس میں غلطی اور خطا کا امکان رکھتا ہے، لہٰذا اللہ کے پیغام کو تبدیلی اور تحریف سے بچانے کے لیے عصمت ضروری ہے۔ پس رسول کا معصوم ہونا ضروری ہے تاکہ وہ غلطی یا خطا میں مبتلا ہونے سے محفوظ رہے۔ اسی ایک وجہ سے عصمت انبیاء اور رسولوں کی صفات میں سے ہے، اور صرف وہی اس عصمت کے محتاج ہیں۔ اگر کوئی رسول کے سوا کسی اور کے لیے عصمت کا دعویٰ کرے تو اس کا مطلب یہ ہے کہ وہ عصمت کے مقصد اور سبب کا دعویٰ کرتا ہے، یعنی پیغامِ الٰہی کی تبلیغ کا، یعنی وہ یہ دعویٰ کرتا ہے کہ اسے اللہ کی طرف سے کوئی پیغام پہنچانے کا حکم دیا گیا ہے۔ لہٰذا خلیفہ کے لیے عصمت کو شرط قرار دینا جائز نہیں، کیونکہ اس کے لیے عصمت کو شرط ٹھہرانے کا مطلب یہ ہوگا کہ اسے اللہ کی طرف سے ایسا پیغام سنانے کا حکم دیا گیا ہے جس کے لیے اس کا معصوم ہونا ضروری ہو، اور یہ بات جائز نہیں۔

Hence, a claim of infallibility is in fact a claim of a Messengership. This is because the Messenger is conveying a Message from Allah, and being a human has the capacity to make mistakes and err in the Message from Allah, infallibility is required to prevent the Message of Allah from change or alteration. Thus, the Messenger must be infallible to protect Him from falling into error or making mistakes. It is for this reason alone that infallibility is one of the characteristics of the Messengers and Prophets and it is only they who require this infallibility. If infallibility is claimed by anybody other than a Messenger then it means that this person claims the purpose and the cause of infallibility, which is the conveyance of the Message i.e. he would claim that he is commanded with conveying a Message from Allah. Therefore, it is not allowed to stipulate infallibility to the Khaleefah, because making infallibility a condition upon Him implies that he is commanded to proclaim a Message from Allah that makes it necessary for Him to be infallible, a matter that is not allowed.

از این رو نتیجه می‌گیریم که خلیفه انسانی است و پذیرفته شده است که ممکن است اشتباه کند، حواس‌پرتی و فراموشی داشته باشد، و همچنین دروغ بگوید، خیانت کند، گناه مرتکب شود و کارهای دیگری انجام دهد. این به آن دلیل است که او پیامبر یا فرستاده نیست، بلکه تنها انسانی معمولی است. رسول خدا ﷺ به ما خبر داده است که امام ممکن است اشتباه کند و خبر داده است که امام ممکن است کارهایی انجام دهد که مردم از آن‌ها بیزارند و او را لعنت می‌کنند، مانند ستم، نافرمانی و کارهای دیگر. او به ما خبر داده است که از امام ممکن است کفر آشکار سر بزند. مسلم از ابوهریره روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود:

From this, we deduce that the Khaleefah is a human being and it is accepted that he might make mistakes, be absent minded, forgetful as well as lie, betray, commit sin and other things. This is because he is not a Prophet or a Messenger, but just a normal human being. The Messenger of Allah (pbuh) has informed us that the Imam may make a mistake and he informed that the Imam may do things which people hate and curse Him for, like oppression, disobedience and other things. He informed us that open Kufr may appear from the Imam. Muslim reported on the authority of Abu Hurayra that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«همانا امام جز سپری نیست که مردم از پشت آن می‌جنگند و خود را با آن حفظ می‌کنند. پس اگر او به رعایت تقوای الله فرمان دهد و عادل باشد، پاداشی همانند این (کارها) خواهد داشت، و اگر به غیر آن فرمان دهد، وزر و گناهی همانند آن بر عهده‌ی او خواهد بود.» معنای این سخن آن است که ممکن است امام به غیر از ترس از الله فرمان دهد. مسلم همچنین از عبدالله روایت کرده که گفت: «رسول الله ﷺ فرمود: پس از من خودخواهی و اموری خواهد بود که آن‌ها را ناپسند می‌دانید.» گفتند: «ای رسول الله، اگر یکی از ما آن زمان را درک کند، ما را به چه چیزی فرمان می‌دهی؟» فرمود: «حق واجب بر خود را ادا کنید، و آنچه را که حق شماست از الله بخواهید.» مسلم از عوف بن مالک روایت کرده که رسول الله ﷺ فرمود:

“Verily the Imam is but a shield from behind which the people fight and by which they protect themselves. So if he ordered to observe the Taqwa of Allah and he was just he would have equal to these (actions) in reward, and if ordered other than that it would be against Him equal to that.” This means that it is possible that the Imam may command with other than the fear of Allah. Muslim also narrated from ‘Abdullah who said: “The Messenger of Allah (pbuh) said; ‘There would be after me selfishness and matters which you hate.’ They said, ‘O Messenger of Allah, how do you order the one of us who would witness that?’ He (pbuh) said, ‘You should offer the right due upon you, and you ask Allah the thing which is due to you.’” Muslim narrated from ‘Auf ibn Maalik that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«بهترین پیشوایان شما کسانی‌اند که شما دوستشان دارید و آنان نیز شما را دوست دارند، و شما برای آنان دعا می‌کنید و آنان برای شما دعا می‌کنند؛ و بدترین پیشوایان شما کسانی‌اند که شما از آنان متنفرید و آنان از شما متنفرند، و شما بر آنان لعنت می‌فرستید و آنان بر شما لعنت می‌فرستند.» گفتیم: «ای فرستادهٔ خدا، آیا در برابر آنان شمشیر نکشیم؟» فرمود: «نه، تا زمانی که در میان شما نماز را برپا دارند. و اگر در فرمانروایانتان چیزی دیدید که از آن بیزارید، کردارشان را ناپسند بشمارید و از فرمانبرداری‌شان دست نکشید.» البخاری از جنادة بن ابی امیة روایت کرده که گفت: «نزد عبادة بن الصامت رفتیم در حالی که بیمار بود و گفتیم: خداوند تو را هدایت کند، حدیثی از فرستادهٔ خدا ﷺ برای ما بازگو تا خداوند از آن سودت دهد. گفت: فرستادهٔ خدا ﷺ ما را فراخواند و ما با او بیعت کردیم، و از آنچه از ما پیمان گرفت این بود که در آنچه دوست داریم و آنچه دوست نداریم، در سختی و آسانی، فرمانش را بشنویم و از او اطاعت کنیم، و با صاحبان امر بر سر فرمانروایی نستیزیم، مگر آنکه کفری آشکار ببینیم که برای آن از سوی خداوند دلیلی داشته باشیم.» عایشه روایت می‌کند که فرستادهٔ خدا ﷺ فرمود: «تا می‌توانید کیفرها را از مسلمانان بازدارید؛ پس اگر متهم راهی برای رهایی داشت، او را آزاد گذارید، زیرا برای پیشوا بهتر است در بخشیدن اشتباه کند تا در اجرای کیفر اشتباه کند.» [Narrated by at-Tirmithi]

“‘The best of your Imams are those whom you love and they love you and you pray for them and they pray for you, and the worst of your Imams are those whom you hate and they hate you and you curse them and they curse you.’We asked; ‘O Messenger of Allah, shall we not then declare war on them?’ He said; ‘No, as long as they establish prayer among you. And if you see something which you hate in your rulers then hate the action and do not withdraw your allegiance of obedience.’” Al-Bukhari narrated on the authority of Junada ibn abi Umayyah who said: “We went to ‘Ubadah ibn as- Samit when he was sick and we said; ‘May Allah (swt) guide you. Inform us of a Hadith from the Messenger of Allah (pbuh) so Allah may benefit you from it.’ He said, ‘The Messenger of Allah (pbuh) called upon us and we gave Him the Bay’ah, and he said, of that which he had taken from us, that we should give Him the pledge to listen and obey, in what we like and dislike, in our hardship and ease, and that we should not dispute the authority of its people unless we saw open Kufr upon which we had a proof from Allah.’” ‘Aiesha narrates that the Messenger of Allah (pbuh) said; “Avert the punishments from the Muslims as much as you can, so if the accused has any way out let Him go free, because it is better for the Imam to make a mistake in forgiving than to make a mistake in imposing the punishment.” [Narrated by at-Tirmithi]

این احادیث به روشنی نشان می‌دهند که امام ممکن است اشتباه کند، فراموش کند یا نافرمانی نماید. با این همه، پیامبر خدا ﷺ دستور داده است که تا زمانی که امام با اسلام حکومت می‌کند، و از او کفر آشکار سر نمی‌زند، و به گناه فرمان نمی‌دهد، از او اطاعت شود. پس آیا پس از خبر پیامبر ﷺ درباره خلفا، که از ایشان چیزهایی سر خواهد زد که مسلمانان آن‌ها را انکار می‌کنند، با وجود اینکه ایشان مسلمانان را به اطاعت از آنان فرمان داده است، چیزی برای گفتن باقی می‌ماند؟ آیا پس از این می‌توان گفت که خلیفه باید معصوم باشد و همانند دیگر انسان‌ها نیست؟ روشن است که دولت خلافت، دولتی بشری است و نه دولتی الهی‌سالار.

These Ahadith clearly make the point that it is possible for the Imam to make a mistake, forget or disobey. Despite this, the Messenger of Allah (pbuh) has ordered the obedience to Him as long as he governed by Islam and no open Kufr occurred from Him and he did not command with sin. So, is there anything to be said after the news of the Messenger of Allah (pbuh) about the Khulafaa’ that there would be from them things which Muslims deny despite the fact that he commanded Muslims to obey them? It is possible after this to say that the Khaleefah has to be infallible and he has not to be like other human beings? It is clear that the Khilafah State is a human state and not a theocratic state.