تضمین طبیعیِ اجرای اسلام، حمل دعوت آن، تداومِ اجرای آن و کاملیّتِ این اجرا، تقوای حاکم و تمرکزِ این تقوا در وجودِ اوست. زیرا تقوای الله از سوی حاکم، او را نسبت به اسلام بیش‌تر از اهتمامش به جان و نیازهای شخصی‌اش به اهتمام وا می‌دارد. همچنین، این تقوا در او احساسی حساس پدید می‌آورد که هر بار که کاری را آغاز می‌کند، الله را در درون خود به یاد آورد، و در برابر هر یک از رفتارهایش از الله بترسد.

The natural guarantee for implementing Islam, carrying of its Da’wah, continuity of its implementation and the perfection of this implementation is the Taqwa of the ruler and the concentration of this Taqwa within himself. This is because the Taqwa of Allah by the ruler makes Him more concerned about Islam than his concern for his own life and his own needs. It also generates in Him the sensitive feeling that makes Him remember Allah within himself every time He undertakes an action, and fear Allah regarding every one of his conducts.

اگر حاکم تقوا را از دست بدهد، آنگاه ضمانت طبیعی اجرای اسلام، بهبود کیفیت اجرای آن و تداوم این اجرا را از دست داده است، و نیز ضمانت حمل دعوت اسلامی را از دست خواهد داد. از آنجا که ممکن است تقوا از حاکم بگریزد، باید وسیله‌ای مادی وجود داشته باشد که او را به اجرای اسلام در سرزمین وادارد و اختیار آن را داشته باشد که به جای او حاکمی را برگزیند که اسلام را اجرا کند و دعوت آن را حمل نماید. این وسیله عملی، امت است. بنابراین بر امت اسلامی واجب است که اگر حاکمی ستمگر را ببیند که حرمت خداوند را پایمال می‌کند، پیمان خداوند را می‌شکند، با سنت رسول خدا ﷺ مخالفت می‌ورزد و با گناه و تجاوز با بندگان خدا رفتار می‌کند، با سخن و عمل با او به مخالفت برخیزد یا او را تغییر دهد. و برای آنکه امت این وظیفه را بر عهده گیرد، باید به تقوای الهی متصف باشد، زیرا ترس امت از خداوند، نگرانی نسبت به اسلام و اجرای آن را پدید می‌آورد. این امر او را ملزم می‌سازد که حاکم را نسبت به اعمالش بازخواست کند، پس هرگاه از او کوتاهی در اجرا یا تلاشی برای انحراف از احکام اسلام یا سوءاستفاده از نظام‌های اسلامی ببیند، با او بحث و گفتگو می‌کند و از او حساب می‌خواهد. بدین وسیله، اجرای اسلام ادامه می‌یابد و بهبود کیفیت اجرای آن نیز دنبال می‌شود.

If the ruler lost the Taqwa, then He would have lost the natural guarantee for the implementation of Islam, improving its application and the continuity of this application, and He would have lost the guarantee to carry the Islamic Da’wah. Since it is possible for the Taqwa to elude the ruler, then there must be a physical means that compels Him to implement (Islam) upon the land and has the authority to establish in his place the ruler who implement Islam and carries its Da’wah. This practical means is the Ummah. Therefore it is obligatory upon the Islamic Ummah, if she saw an unjust ruler, violating the sanctity of Allah, breaking the covenant of Allah, opposing the Sunnah of Rasool Allah, treating the servants of Allah with sin and transgression, she must challenge Him by word and by action, or change him. In order that the Ummah undertakes this duty, she must be characterised with the Taqwa of Allah, because the fear of the Ummah from Allah generates the concern about Islam and its implementation. This obliges her to account the ruler about his actions, so she argues/discusses with Him and accounts Him whenever she sees from Him any shortcomings in the implementation or an attempt to deviate from the Ahkam (rules) of Islam, or misapplies the systems of Islam. By such means, the application of Islam continues as well as the improvement of its application can follow.

با این حال، امت—که در دنیا وسیلهٔ عملی برای اجرای اسلام است، از طریق نظارت بر حاکم و محاسبه‌اش—نیازمند آن است که در درونش ساختاری صحیح برپا شود. این ساختار صحیح باید بر پایهٔ اسلام باشد و با درک عمیق و ترس بزرگ از الله متمایز گردد. زیرا بر یک اساس استوار است، که همان عقیدهٔ اسلامی است، و می‌کوشد مردم را با فرهنگ متمرکز اسلامی (ثقافت) پرورش دهد. این فرهنگی است که دامنهٔ اندیشه را گسترش می‌دهد، فهم را تقویت می‌کند و روح را پاک می‌سازد؛ زیرا عواطف را به اندیشه پیوند می‌دهد و میان افکار و عواطف هماهنگی پدید می‌آورد. این همان شخصیت اسلامی لازم برای مسلمان را می‌سازد. هنگامی که این ساختار بر اساس این شخصیت برپا شد، وسیلهٔ شکل‌دهی به امت می‌گردد. زیرا اسلام اندیشه‌های او را پاک می‌کند و او را در یک اندیشه شکل می‌دهد و بدین‌سان او را به یک هدف رهنمون می‌سازد؛ و او برای آن زندگی می‌کند و دعوت به آن را حمل می‌نماید. آنگاه او همواره نسبت به ایدئولوژی‌ای که حمل می‌کند هوشیار خواهد بود و از آن کاملاً آگاه خواهد بود. آنچه او را بیدار می‌کند، همین ساختاری است که برای ایدئولوژی زیست می‌کند، برای دعوت به آن، و برای اجرای این ایدئولوژی و تداوم اجرای آن.

However the Ummah-which is the practical means in the Dunya to implement Islam through her watching over and accounting the rulerneeds a correct structure to be established within her. This correct structure should be based on Islam, distinct in its deep understanding and its great fear of Allah. This is because it is established on one basis, which is the Islamic ‘aqeedah, and works to culture the people with the concentrated Islamic culture (Thaqaafah). It is a culture that broadens the scope of mind, and strengthens the comprehension, and purified the soul; for it links the emotions with the thought, and it generates harmony between the thoughts and the emotions. This makes of the Muslim the required Islamic personality. Once this structure was established in accordance with this personality, it would be the means to mould the Ummah. This is because Islam purifies her thoughts, and moulds her in one thought and thus drives her to one objective, where she lives for its sake and carries the Da’wah to it. Then she would be continually vigilant about the ideology that she carries and would be well aware of it. What awakens her is this structure that lives for the sake of the ideology, for the sake of the Da’wah to it and for the sake of the implementation of this ideology and the continuity of its implementation.

این ساختار، حزبِ مکتبیِ برخاسته از امت است. به بیان دیگر، حزبی است که بر پایه اسلام بنا شده و اسلام را رهبری فکری خود قرار می‌دهد؛ حزبی که آن را در میان امت حمل می‌کند تا امت اسلام را بفهمد، و دعوت به اسلام را در همه جا می‌برد تا مردم به آن بگروند. از این رو، حزبی دعوتگر است که هیچ کاری جز دعوت انجام نمی‌دهد. زیرا عمل در سایر عرصه‌ها وظیفه دولت است، نه وظیفه حزب.

This structure is the ideological party that emerges from the Ummah. In other words, it is the party that is established on the basis of Islam, and makes Islam its intellectual leadership, which the party carries in the Ummah so that she understands Islam, and it carries the da’wah to Islam everywhere so that people embrace it. Therefore it is a hizb of da’wah that undertakes no action other than the da’wah. This is because action in the other areas is the function of the state, and not the function of the hizb.

هنگامی که حزب تأسیس شد و امت را رهبری کرد، به چشمِ نگهبانِ دولت بدل می‌شود؛ زیرا حزب، امت یا نمایندهٔ امت است. حزب امت را رهبری می‌کند و او را به انجام وظیفه‌اش وامی‌دارد، که عبارت است از گفتگو و احتجاج با دولت، محاسبه و بازخواست آن، و به چالش کشیدنِ دولت با سخن یا با عمل، و حتی تغییر آن در صورتی که خطری برای اسلام از ناحیهٔ آن بیم می‌رود.

Once the hizb was established and led the Ummah it becomes the watchful eye over the state, because it is the Ummah or the representative of the Ummah. It leads the Ummah and makes her carry out her duty, which is to argue/discuss with the state and account it, challenging the state with words, or actions, or even to change it if a danger to Islam is feared from it.

بدون وجود حزبی که جایگاه رهبری امت را پیش از دولت در دست داشته باشد، امت به دشواری می‌تواند با دولت به بحث و مناقشه بپردازد یا آن را مورد بازخواست قرار دهد. این به آن سبب است که امت با مشکلات بسیاری روبه‌رو است که جز با وجود رهبری یکپارچه، که در یک ساختار تجسم یافته باشد و نه در یک فرد یا چند فرد، نمی‌تواند بر آن‌ها غلبه کند. از این رو، ضروری است که در امت حزبی فکری و سیاسی تأسیس شود. تنها کار این حزب حمل دعوت اسلامی است و تنها روش آن برای حمل این دعوت، راه سیاسی است. بنابراین، پیدایش این حزب اجتناب‌ناپذیر است، زیرا این حزب وسیله‌ای عملی است که امت را رهبری می‌کند و از طریق رهبری‌اش بر امت، تضمین می‌کند که دولت وظیفه‌اش را به بهترین شکل انجام دهد، که همان حمل دعوت اسلامی، اجرای اسلام و تداوم این اجراست. این حزب همچنین وسیله‌ای عملی برای جلوگیری از سوءاجرای آن است.

It would be difficult for the Ummah to to debate with or account the state without having a hizb that holds the post of her leadership before the state. This is because there are many difficulties before her that she can’t overcome except by the presence of a unified leadership represented in a structure and not in an individual or individuals. Therefore, it is necessary for an ideological and political hizb to be established in the Ummah. Its only work is to carry the Islamic Da’wah and its only method for carrying the Da’wah is the political way. Thus the emergence of this hizb is inevitable, for it is the practical means which leads the Ummah and guarantees–through it’s leadership for the Ummah-the performance by the state of its duty in the best manner, which is the carrying of the Islamic Da’wah, the application of Islam and the continuity of this application. It is also the practical means to prevent its misapplication.

ساختاردهی رسول‌الله ﷺ به مسلمانان پیرامون اسلام در خانه ارقم آشکار شد، و سپس این ساختار همه صحابه را در بر گرفت. بدین‌ترتیب آنان گروه متمایزی شدند که در میان مسلمانان پدیدار گشت و مسئولیت حمل عملی اسلام را برعهده گرفت، هرچند همه مسلمانان به‌طور کلی مسئولیت‌های اسلام را حمل می‌کردند. نقل شده است که رسول‌الله ﷺ درگذشت و شصت هزار نفر از صحابه را بر جای گذاشت. این‌ها بلوک اسلامی، یا حزب اسلامی بودند که مسئولیت عملی حمل اسلام را برعهده داشتند. افزون بر این، رسول‌الله ﷺ در حالی درگذشت که شمار مسلمانان چندین برابر آن تعداد (صحابه) بود. سپس با پایان یافتن دوران صحابه، تابعین و تابعِ تابعین، آن حزب از میان رفت. در نتیجه، ضعف در جان حاکمان راه یافت، زیرا حزبی نبود که امت را به نظارت بر آنان، بحث و گفتگو با ایشان و محاسبه‌شان رهنمون شود. این وضع ادامه یافت تا آنکه سوءبرداشت از اسلام رخ داد. بنابراین، تضمین واقعی برای اجرای اسلام، حمل دعوت آن و بهبود کاربست آن، حزب اسلامی و سیاسی است.

The structuring of the Rasool (pbuh) of the Muslims around Islam was evident in the house of Al-Arqam, and then the structure included all the Sahabah. Thus they were the block that emerged among the Muslims and took the responsibility of carrying Islam practically, although all the Muslims used to carry the responsibilities of Islam in general manner. It was reported that Rasool Allah (pbuh) passed away leaving behind sixty thousand of the Sahabah. These were the Islamic bloc, or the Islamic Hizb that carried the responsibility of Islam practically. Otherwise the Rasool (pbuh) passed away while the Muslims were many times more than that number (of the Sahabah). Then the time of the Sahabah, the Tab’ieen and the Tab’iee at-Tab’ieen ended, the Hizb disappeared. So weakness started to creap into the souls of the rulers, for there was no hizb that leads the Ummah to watch over them, and argue/discuss with them and account them (the rulers). This continued until misapplication of Islam took place. Therefore the true guarantee for the application of Islam, the carrying of its Da’wah and the betterment of its application is the Islamic and political Hizb.