ولاة توسط خلیفه تعیین می‌شوند، در حالی که عاملان توسط خلیفه و، در صورتی که به این کار مأمور شده باشند، توسط والیان تعیین می‌شوند. شرایطی که برای والیان و عاملان لازم است، همان شرایط معاونان است. آنان باید مسلمان، مرد، آزاد، بالغ، عاقل و عادل باشند، و همچنین در وظیفه‌ی خود شایسته باشند، و باید از میان مسلمانان پرهیزگار و صاحب‌نفوذ برگزیده شوند.

The Wulah are appointed by the Khaleefah, whereas the ‘Aamileen are appointed by the Khaleefah and by the Wulah if they are delegated to do so. The conditions required for the Wulah and ‘Aamileen are the same as those of the Assistants. They should be Muslim, male, free, mature, sane and just, as well as competent in their task, and they should be chosen from among the pious and the influential Muslims.

پیامبر خدا ﷺ بود که والیان و امیران سرزمین‌ها را تعیین می‌کرد. او (سبحانه و تعالی) ایشان را بر یک ولایت کامل می‌گماشت، همان‌گونه که عمرو بن حزم را بر تمام یمن گماشت. در برخی موارد، پیامبر ﷺ والیِ ناحیه‌ای از یک ولایت را تعیین می‌کرد، چنان‌که درباره معاذ بن جبل و ابوموسی چنین کرد. پیامبر ﷺ هر یک از آن دو را به بخشی متفاوت از یمن فرستاد، که هر بخش مستقل از دیگری بود، و به ایشان فرمود:

It was the Messenger of Allah (pbuh) who used to appoint the Wulah and the Ameers of the countries. He (swt) used to appoint them over a whole Wilayah as in the case of Amr Ibnu Hazm when He appointed Him over the whole of Yemen. In some cases, He (pbuh) used to appoint a Waali over a part of the Wilayah as was the case with Mu’az bin Jabal and Abu Moussa. He (pbuh) sent each one of them to a different part of Yemen, each part independent of the other, and He said to them:

«با نرمی رفتار کنید و تندخویی نکنید، مژده دهید و مردم را نرانید، و به یکدیگر یاری دهید.» [به روایت البخاری] در روایتی دیگر، ایشان ﷺ افزودند: «و با یکدیگر همکاری کنید.» اما دلیل آنکه والی در حوزهٔ ولایت خود حق دارد عاملان را تعیین کند، این است که خلیفه حق تعیین عاملان را به والی واگذار می‌کند.

“Be gentle and do not be harsh, bring glad tidings and do not drive people away and do help each other.” [Narrated by Al-Bukhari] In other narration, He (pbuh) added; “and co-operate with each other.” As for the evidence regarding the fact that the Waali is permitted to appoint the ‘Aamileen within his Wilayah, this is taken from the fact that the Khaleefah reserves the right to delegate the appoinment of ‘Aamileen to the Waali.

در مورد دلیل بر این‌که شرایط منصب والی همان شرایط معاون تفویض‌شده است، این مطلب از این واقعیت به دست می‌آید که والی مانند معاون است؛ او نایب خلیفه در امور حکومت است. بنابراین، او حاکم است و باید همان شرطی را داشته باشد که خلیفه باید داشته باشد. او باید مرد باشد، زیرا رسول خدا ﷺ فرمود: «قومی که زنی را به ولایت امرشان بگمارند، هرگز رستگار نخواهند شد.» [روایت بخاری از ابوبکره] در این حدیث، واژهٔ «ولایت» به معنای حکومت است و واژهٔ «امر»، در بافت ولایت، به معنای حکومت و اقتدار است. او همچنین باید آزاد باشد، زیرا برده مالک خویش نیست و بنابراین نمی‌تواند بر دیگران حاکم باشد. او باید مسلمان نیز باشد، زیرا خداوند می‌فرماید: «و خداوند هرگز برای کافران بر مؤمنان راهی قرار نداده است.» [TMQ An-Nisa’: 141]

Regarding the evidence about the conditions required for the Waali’s post being the same as those for the delegated Assistant, this is extracted from the fact that the Waali is like the Mu’awin (the Assistant) He is a deputy to the Khaleefah in ruling matters. Therefore, He is a ruler and He should fulfil the same requirement of the Khaleefah. He should be male, for the Messenger of Allah (pbuh) said; “People who appoint a woman to have a Wilayah over their Amr (affairs) shall never succeed.” [Narrated by Al-Bukhari on the authority of Abi Bakra] Here the word Wilayah means ruling; and the word Amr, when used in the context of Wilayah, means ruling and authority. He should also be a free man, for the slave does not own himself, thus He cannot be a ruler over others. He should also be Muslim, for Allah (pbuh) says; “Allah will never allow authority to the disbelievers over the believers.” [TMQ An-Nisa’: 141]

او همچنین باید بالغ و عاقل باشد، زیرا پیامبر خدا ﷺ فرمود: «سه گروه از مردم از مجازات معاف‌اند...» و از جمله آنان «کودک تا بالغ شود و دیوانه تا بهبود یابد» است. [روایت ابوداوود] هر که مشمول مجازات نباشد، مسئول نیز نیست، و اگر مجازات از او برداشته شود، مسئولیتش نیز برداشته می‌شود؛ بنابراین نمی‌تواند مسئولیت اجرای احکام را بر عهده گیرد، یعنی اختیار حکومت را داشته باشد. شرط دیگر این است که والی عادل باشد، زیرا خداوند سبحان عدالت را شرط شهادت قرار داده است، و شرط بودن آن برای حاکم سزاوارتر است، چون خداوند می‌فرماید: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید، اگر فاسقی با خبری نزد شما آمد، آن را تحقیق کنید.» [قرآن کریم، سورۀ الحجرات: ۶] پس وقتی فاسق خبری بیاورد، دستور به تحقیق داده شده است، و حاکم نباید از کسانی باشد که سخنشان بدون تحقیق پذیرفته می‌شود. بنابراین روا نیست که حاکم از کسانی باشد که سخنشان جز پس از تحقیق پذیرفته نمی‌شود، آن‌گاه که داوری می‌کند. همچنین شرط است که والی توانا و قادر به انجام وظایف حکومتی باشد که به او سپرده می‌شود. زیرا پیامبر خدا ﷺ به ابوذر فرمود، هنگامی که او درخواست امارت بر ولایتی کرد:

He should also be mature and sane, for the Messenger of Allah (pbuh) said; “Three types of people are exempt from punishment...” and they include “...the child until He is mature and the insane until He is cured.” [Narrated by Abu Dawood] Whoever is not punishable cannot be accountable, and if punishment is lifted so is his accountability, therefore He cannot take the responsibilty of executing rules i.e. take the authority. Another condition is that the Waali must be just, for Allah (swt) has made it a condition for the witness, and there is more reason for it to be a condition required for the ruler, because Allah (swt) says; “O you who believe, if a Fasiq (sinner) came to you with some news then do verify it.” [TMQ Al-Hujurat: 6] So verification has been ordered when a Fasiq comes with the news, and the ruler should of those whose verdict is taken without verification. Therefore, it would be forbidden that the ruler be from among those whose word is not accepted except after verification when He judges. It is also a condition for the Waali to be competent and able to perform the ruling tasks that have been assigned to him. This is because the Messenger of Allah (pbuh) said to Abu Dharr when He requested appointment over a Wilayah:

«من فکر می‌کنم که تو ضعیف هستی.» و روایت دیگری می‌گوید: «ای ابوذر! تو ضعیف هستی و این مقام امانت است.» [هر دو روایت از مسلم، از ابوذر نقل شده‌اند.] این، دلیلی است بر اینکه کسی که ضعیف است، یعنی ناتوان، شایستگی ولایت ندارد.

“I think you are weak.” Another narration says; “O Abu Dharr! You are weak and this post is a trust.” [Both are narrated on the authority of Muslim on the authority of Abu Dharr] This serves as evidence that He who is weak, i.e. incompetent is not fit to be a Waali.

پیامبر خدا ﷺ والیان خود را از میان افراد نیکوکار، کسانی که دانش داشتند و به پرهیزگاری شناخته شده بودند، برمی‌گزید. آنان را از میان کسانی انتخاب می‌کرد که در رشته‌ی خود متخصص بودند و دل‌های مردم را از ایمان و احترام به دولت لبریز می‌ساختند. سلیمان بن بُریده از پدرش روایت کرده که گفت: «هرگاه پیامبر خدا ﷺ امیری را بر لشکر یا سپاهی می‌گماشت، او را به ترس از خدا و نیکی به مسلمانانی که همراه اویند سفارش می‌کرد.» [روایت مسلم] از آنجا که والی در حقیقت امیر ولایت خویش است، این حدیث دربارهٔ او نیز صادق است.

The Messenger of Allah (pbuh) used to select his Wulah from among the good people, and those who had knowledge and were known for their piety. He used to select them from among those who were experts in their field, and who would fill people’s hearts with Iman and respect for the State. Sulayman Ibnu Barida reported on the authority of his father that He said; “Whenever the Messenger of Allah (pbuh) appointed an Ameer over an army or an expedition, He used to advise Him to fear Allah and to be good to the Muslims who accompany him.” [Narrated by Muslim] Since the Waali is, in fact, an Ameer over his Wilayah, the Hadith would then apply to Him as well.

در مورد عزل والی، این امر به خلیفه واگذار است، و همچنین به اکثریت مردم در ولایت او یا نمایندگان ایشان اگر نسبت به او ابراز نارضایتی کنند. این خلیفه است که او را برکنار می‌کند. زیرا پیامبر خدا ﷺ معاذ بن جبل را بدون هیچ دلیلی از یمن برکنار کرد، و العلاء بن الحضرمی، عامل ایشان بر بحرین، را برکنار نمود، زیرا هیئت عبدالقیس از او شکایت کرده بودند. عمر بن الخطاب بدون دلیل یا با دلیل والیان را برکنار می‌کرد. او زیاد بن ابی سفیان را بدون ذکر دلیل برکنار کرد، و سعد بن ابی وقاص را برکنار کرد زیرا مردم از او شکایت داشتند، و سپس گفت: «من او را به خاطر ناتوانی یا خیانت برکنار نکردم.» این نشان می‌دهد که خلیفه حق دارد هر زمان که بخواهد والی را برکنار کند، اگر مردم ساکن در ولایت او نسبت به او شکایت کنند.

As for the dismissal of the Waali, this would be up to the Khaleefah, and the majority of people in his Wilayah or their representatives if they showed discontent towards him. It is the Khaleefah who removes him. This is because the Messenger of Allah (pbuh) dismissed Mu’az bin Jabal from Yemen without any reason, and He (pbuh) removed Al-Ala’ Ibnul- Hadhrami, his ‘Amil over Bahrain, because the delegation of Abdu Qays complained about him. ‘Umar ibn Al-Khattab used to dismiss the Wulah with or without reason. He dismissed Ziad Ibnu Abi Sufyan without giving a reason, and He dismissed Sa’d Ibnu Abi Waqqas because the people complained about him, and then said; “I did not remove Him because of incompetence or betrayal.” This proves that the Khaleefah reserves the right to remove the Waali whenever He wished if the people living in his Wilayah filed a complaint against him.