الخلافة لا تنعقد لشخص بالتعيين أو بتسميته وليًّا للعهد، لأنها عقدٌ بين المسلمين والخليفة. ولكي ينعقد يُشترط أن يُعطيه المسلمون البيعة، وأن يقبلها الشخص الذي بايعوه. والتعيين أو تسمية ولي العهد لا يحقق ذلك، فلا يمكن به انعقاد الخلافة. وبناءً عليه، لا تنعقد الخلافة إذا رشّح الخليفةُ شخصًا آخر ليخلفه، لأنه لا يملك حق عقدها. والخلافة أيضًا حقٌّ للمسلمين لا للخليفة، فهم يعقدونها لمن يشاؤون. ولذلك فإن تعيين الخليفة لغيره، أي وعده بالمنصب، أمرٌ محرّم أيضًا، لأنه إعطاءٌ لشيءٍ لا يملكه، وهو محظورٌ شرعًا. فإذا عيّن الخليفةُ خليفةً آخر، سواء كان ابنه أو قريبه أو غيرهما، كان ذلك محرّمًا، ولا تنعقد الخلافة له أبدًا، لأن أصحاب الحق في العقد لم يجتمعوا عليه، فيكون عقدًا بغير تفويض، وبالتالي باطلًا.

The Khilafah post is not contracted to a person by a designation or by being named as a crown prince, for it is a contract between the Muslims and the Khaleefah. In order to be contracted it is stipulated that the Muslims should give the Bay’ah, and the person they gave their Bay’ah should accept it. Designation or appointing of a crown prince does not fulfill that so that cannot contract Khilafah. Accordingly, the contract of Khilafah is not contracted if a Khaleefah nominated another Khaleefah to succeed him, for He does not have the right to contract it. Khilafah is also the right of the Muslims and not of the Khaleefah, thus the Muslims contract it to whomsoever they wish. Therefore it is wrong as well for the Khaleefah to designate someone else, i.e. to promise him the post. For it would be giving him something He does not own; which legally forbidden. So if the Khaleefah designated another Khaleefah, whether He was his son or his relative or any other, this would be forbidden and the Khilafah would never be contracted to him. This is because those who own the contract did not convene it; therefore it would be an uncommisioned contract and thus invalid.

اما ادعاهایی که مبنی بر این است که ابوبکر، عمر را تعیین کرد و عمر، «شش نفر» را تعیین کرد و صحابه اعتراض نکردند و سکوت کردند که نشانهٔ اجماع عمومی است، این ادعاها در واقع جواز تعیین یا انتصاب ولیعهد را نشان نمی‌دهند. زیرا ابوبکر خلیفه‌ای را تعیین نکرد، بلکه تنها از مسلمانان مشورت کرد که چه کسی را به خلافت می‌خواهند، و علی و عمر به عنوان نامزد مطرح شدند. سپس مسلمانان در سه ماه پایانی خلافت ابوبکر، عمر را با اکثریت آرا برگزیدند. پس از درگذشت ابوبکر، مسلمانان نزد عمر آمدند و با او بیعت کردند؛ تنها در آن هنگام خلافت به او سپرده شد. زیرا تا پیش از آن لحظه، یعنی پیش از بیعت، او خلیفه نبود و خلافت هنوز به او واگذار نشده بود، نه با تعیین ابوبکر و نه با انتخاب مسلمانان. خلافت تنها زمانی به او سپرده شد که مسلمانان با او بیعت کردند و او آن را پذیرفت. اما تعیین «شش نفر» توسط عمر، صرفاً معرفی نامزدهایی بود در پاسخ به درخواست مسلمانان. سپس عبدالرحمن بن عوف از مسلمانان مشورت کرد که کدام یک از این شش نفر را به خلافت می‌خواهند. بیشتر آنان علی را برگزیدند، به شرط آنکه از روش ابوبکر و عمر پیروی کند، وگرنه عثمان را. چون علی از پیروی از روش ابوبکر و عمر سر باز زد، عبدالرحمن با عثمان بیعت کرد و سپس مسلمانان نیز با او بیعت کردند.

As for the claims that Abu Bakr had designated ‘Umar and that ‘Umar had designated the “Six” and that the Sahabah did not object and kept silent, indicating general consensus. These claims do not in fact indicate the permissibility of designating or appointing of a crown prince. This is because Abu Bakr had not designated a Khaleefah but merely consulted the Muslims regarding whom they wanted to be their Khaleefah, and ‘Ali and ‘Umar were nominated as candidates. The Muslims then chose ‘Umar by a majority during the last three months of Abu Bakr’s Khilafah. After his death, the Muslims came and gave their Bay’ah to ‘Umar; only then was the Khilafah post contracted to him. For up to that moment, i.e. before the Bay’ah, He was not a Khaleefah and the Khilafah had not yet been contracted to him, neither by Abu Bakr’s nomination, nor by the Muslims choice. It was contracted only when they gave him their Bay’ah and when He accepted it. As for ‘Umar’s designation of the “six”, this was merely a nomination for them in response to the Muslims request. Then ‘Abdul-Rahman ibn Awf consulted the Muslims as to which of the six they wanted to become their Khaleefah. So most of them chose ‘Ali if He adhered to Abu Bakr and ‘Umar’s actions, otherwise ‘Uthman. When ‘Ali declined to follow the actions of Abu Bakr and ‘Umar’, ‘Abdul Rahman gave his Bay’ah to ‘Uthman and then the Muslims gave him their Bay’ah.

بنابراین، خلافت به‌وسیلهٔ بیعتِ مردم با عثمان منعقد شد، نه به‌سبب نصبِ عمر و نه به‌سبب انتخابِ مردم. زیرا اگر مردم با او بیعت نمی‌کردند و اگر او مقامِ خلافت را نمی‌پذیرفت، این [امر] منعقد نمی‌شد. از این‌رو، بیعتِ مسلمانان با خلیفه اساسی است، و منعقد کردنِ خلافت از راهِ تعیینِ ولیعهد یا از راهِ نصب، ممنوع است، زیرا این عقدِ ولایت است که باید قواعدِ عقدها را داشته باشد.

Therefore, the Khilafah was contracted to ‘Uthman by the people’s Bay’ah and not by ‘Umar’s nomination, nor by the people’s choice. For if people had not given him their Bay’ah and if He had not accepted the Khilafah post. This would not have been contracted. Therefore, the Bay’ah of the Muslims to the Khaleefah is fundamental, and it is forbidden to contract Khilafah by appointing a crown prince or by designation, for it is a contract of authority (Wilayah) that should fulfill the rules of contracts.