طلب منصب خلافت و رقابت بر سر آن برای همه مسلمانان جایز است و مکروه نیست؛ هیچ متنی که نشان‌دهندهٔ منع آن باشد، ذکر نشده است. ثابت شده است که مسلمانان در سرای بنی ساعده بر سر آن رقابت کردند، در حالی که پیامبر خدا ﷺ هنوز روی بستر خود بود و دفن نشده بود. همچنین ثابت شده است که شش عضو شورا که همگی از صحابهٔ بزرگ بودند، بر سر این منصب رقابت کردند، در حضور صحابه، و هیچ‌کس آنان را سرزنش نکرد، بلکه این رقابت را پذیرفتند. این نشان می‌دهد که اجماع صحابه بر جواز رقابت برای منصب خلافت و جواز درخواست این منصب و تبلیغ برای آن، با ارائهٔ دلایل، نظرات، پیشنهادها و مانند آن، برای رسیدن به این هدف، منعقد شده است. اما نهی از طلب امارت که در احادیث آمده، به افراد ضعیفی مانند ابوذر مربوط است که شایستگی آن را ندارند. اما کسانی که شایستهٔ امارت هستند، بنا بر دلیل ماجرای سرای بنی ساعده و ماجرای شش نفر شورا، مجازند که آن را طلب کنند. بنابراین، احادیث مربوط به کسانی است که شایستگی این منصب را ندارند، خواه امارت باشد یا خلافت. پیامبر خدا ﷺ کسی را که شایسته بود سرزنش نکرد، و کسی را که درخواست کرده بود به امارت گماشت؛ چون پیامبر ﷺ امارت را به کسی داد که آن را درخواست کرده بود. و طلب امارت را فقط برای کسی منع کرد که شایستگی ندارد. پس این نهی، منع مطلق نبوده است.

To seek the Khilafah post and compete over it is lawful to all the Muslims and it is not Makruh; no text has ever been listed indicating its prohibition. It has been confirmed that the Muslims competed for it in the hall of Banu Sa’ida while the Messenger of Allah (pbuh) was lying on his bed still unburied. It has also been confirmed that the six members of the Shura council who were all senior Sahabah competed over the post, in the presence of the Sahabah and no one had reproached them but rather consented to this competition. This demonstrates that a consensus (‘Ijmaa’) of the Sahabah has been established about the permissibility of competing for the Khilafah post and the permissibility of applying for the post and campaigning for it by putting forward the arguments and opinions, proposals etc for the aim of achieving that goal. As for the prohbition of seeking the Imarah (authority) that came in the Ahadith, it is forbidding the weak persons, like Abu Dharr, who are not deemed suitable for it. But those who are suitable for the Imarah are permitted to seek it by the evidence of the courtyard of Bani Saa’idah and the incident of the six people of the Shura. Therefore, the Ahadith are specific to those who are not qualified for the post, whether it was Imarah or Khilafah, the Messenger of Allah (pbuh) did not reproach the one who was qualified for it, the, and He appointed the one who asked for it. Since the Messenger (pbuh) appointed the Imarah to the one who asked for it. He (pbuh) forbade the seeking of Imarah regarding the one who seeks it from those who are not suitable. Thus it was not an absolute prohibition.