حکومت و اقتدار در اسلام یعنی اداره امور مردم با اجرای احکام شریعت. این با اداره امور به زور یکی نیست، زیرا زور در درون دولت برای نگهبانی از مردم یا مدیریت امور ایشان طراحی نشده است. زور خود اقتدار نیست، هرچند پیدایش، شکل‌گیری، اداره و آمادگی آن بدون اقتدار صورت نمی‌گیرد. زور یک موجودیت مادی است که در قالب نیروهای مسلح - از جمله نیروی پلیس - ظاهر می‌شود، و اقتدار با آن احکام را اجرا می‌کند، تبهکاران و شورشیان را شکست می‌دهد، سرکشان را سرکوب می‌کند، متجاوزان را مهار می‌کند، و آن را ابزاری برای حفاظت از اقتدار و از اندیشه‌ها و مفاهیمی قرار می‌دهد که اقتدار بر آنها استوار است و آنها را به جهان منتقل می‌کند.

Ruling and authority in Islam mean running the affairs of the people by applying the Shari’ah rules. This is not the same as doing this by force, for force within the State is not designed to look after people, or to manage their affairs. Force is not the authority, although its existence, formation, administration and preparation do not come about without authority. Force is a physical entity that manifests itself in the shape of the armed forces-including the police force-with which the authority executes the rules, defeats the criminals and the rebels, oppresses the outlaws, curbs the aggressors and uses it as a tool to protect the authority and the concepts and thoughts on which it is founded and to convey them to the world.

این امر به روشنی نشان می‌دهد که اقتدار با زور یکی نیست، هرچند اقتدار بدون زور نمی‌تواند دوام بیاورد. همچنین نشان می‌دهد که زور غیر از اقتدار است، هرچند زور بدون اقتدار نمی‌تواند وجود داشته باشد.

This clearly demonstrates that the authority is not the same as force, although the authority could not survive without it. It also demonstrates that the force is other than the authority, although it cannot exist without it.

بنابراین، برای حکومت جایز نیست که به نیرو و زور تبدیل شود؛ زیرا اگر حکومت به زور بدل شود، اداره امور مردم به شدت آسیب خواهد دید. این به آن دلیل است که مفاهیم و معیارهای آن، مفاهیم و معیارهای سرکوب، ستم و سلطه خواهد شد، نه مفاهیم و معیارهای رسیدگی به امور مردم. در آن صورت، حکمرانی به فرمانروایی ستمگرانه بدل می‌شود که جز وحشت، سلطه‌جویی، ستم، اجبار و خونریزی چیزی نمی‌شناسد.

It is therefore unlawful for the authority to become a force, for if authority turned into force, its management of people’s affairs would be badly affected. This is because its concepts and criteria would become the concepts and criteria of coercion, oppression and dominance, and not the concepts and criteria of looking after the people’s affairs. Ruling would then turn into an oppressive rule that knows nothing but terror, dominance, oppression, coercion and blood shedding.

همچنین نباید زور به اقتدار تبدیل شود، زیرا در آن صورت مردم بر اساس مفهوم زور اداره می‌شوند و امور ایشان با مفاهیم حکومت نظامی و معیارهای سرکوب و اجبار پیش برده می‌شود. در هر دو حالت، این امر فاجعه و نابودی به بار می‌آورد و ترس، وحشت و هراس ایجاد می‌کند. این کار امت را به پرتگاه می‌کشاند و زیان بزرگی بر آن وارد می‌سازد.

Similarly force should not turn into authority, because it would rule people by the concept of force, and it would run people’s affairs by the concepts of military rule and the criteria of suppression and coercion. In both cases, this would bring disaster and ruin and cause fear, terror and horror. It would lead the Ummah to the abyss, causing it great harm.

حکومت نظامی در کشورهای عربی و اسلامی نمونهٔ روشنی از این موضوع است.

The military rule in the Arab and Islamic countries offer a clear example of this.