دولت اسلامی خلافتی است که شریعت را پیاده می‌کند. این نهادی سیاسی و اجرایی است که وظیفه‌اش اجرا و به‌کار بستن قوانین اسلام، و رساندن پیام اسلام به جهانیان از راه دعوت و جهاد است. این تنها روشی است که اسلام برای پیاده‌سازی نظام‌ها و قوانین کلی خود در زندگی و جامعه مقرر کرده است. این دولت روح وجود اسلام در زندگی دنیوی است، زیرا بدون آن، اسلام به‌کلی از کونِ یک عقیده و نظام زندگی عقب می‌نشیند و تنها به مجموعه‌ای از آیین‌های معنوی و ارزش‌های اخلاقی محدود می‌شود. بنابراین دولت نهادی دائمی است و نه موقت.

The Islamic State is a Khaleefah implementing the Shar’a. It is a political and an executive body entrusted with the duty of implementing and executing the laws of Islam, and of conveying the Islamic Message to the world by means of da’wah and Jihad. It is the only method that Islam has laid down to implement its systems and general laws in life and society. It is the soul of the existence of Islam in temporal life, for without it, Islam would completely recede from being an ideology and a system of life and it would be confined to merely being a host of spiritual rites and moral values. Therefore the state is a permanent body and not a temporary one.

دولت اسلامی تنها بر پایهٔ عقیدهٔ اسلامی برپا می‌شود؛ پس این عقیده اساس آن است و جدا کردن دولت از آن، به هر شیوه‌ای، ناروا است. هنگامی که رسول خدا ﷺ اقتدار اسلام را در مدینه برپا کرد و قدرت را به دست گرفت، از همان روز نخست حکومت را بر پایهٔ عقیدهٔ اسلامی بنا نهاد. آیات احکام هنوز نازل نشده بود، پس ایشان ﷺ شهادتین، یعنی «لا إله إلا الله، محمد رسول الله» را اساس زندگی مسلمانان و روابط میان مردم قرار داد. ایشان ﷺ شهادت را مبنای جلوگیری از ستم و فیصله دادن به اختلافات قرار داد، و به تعبیر دیگر مبنای کل زندگی، حکومت و اقتدار. ایشان ﷺ به همین بسنده نکرد، بلکه جهاد را مقرر فرمود و آن را بر مسلمانان واجب ساخت تا این عقیده به همهٔ بشریت رسانده شود. بخاری و مسلم هر دو از عبدالله بن عمر روایت کرده‌اند که رسول خدا ﷺ فرمود:

The Islamic State is only established on the Islamic ‘aqeedah; so this ‘aqeedah is its basis, and it is illegal to detach the State from it, by any means. When the Messenger of Allah (pbuh) established the authority of Islam in Madinah and took power, he based the ruling on the Islamic ‘aqeedah from the very first day. The verses of legislation had not been revealed yet, so (pbuh) he made the shahada “there is no God but Allah and Muhammad is the Messenger of Allah” as the basis of the Muslims life and of the relationships amongst people. He (pbuh) made the shahada the basis of averting injustice, settling disputes, that is, and the basis of the whole life, ruling and authority. He (pbuh) did not stop at that, but he decreed Jihad and made it an obligation on Muslims, so as to convey this ‘aqeedah to mankind. Al-Bukhari and Muslim both narrated from ‘Abdullah ibn ‘Umar, who said that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«به من دستور داده شده که با مردم بجنگم تا آنگاه که شهادت دهند هیچ معبودی جز الله نیست و محمد فرستادهٔ الله است، و نماز را برپا دارند و زکات دهند؛ و اگر چنین کردند، خون و مالشان بر من حرام خواهد بود، مگر به حق آن، و حسابشان با الله است.» ایشان ﷺ بر مسلمانان واجب کرد که عقیدهٔ اسلامی را پایهٔ دولت قرار دهند. ایشان ﷺ به مسلمانان فرمان داد که اگر کفر آشکار پدید آمد، یعنی اگر عقیدهٔ اسلامی دیگر پایهٔ حکومت نبود، بجنگند. از رسول الله ﷺ یک بار دربارهٔ حاکمان ستمگر پرسیده شد: «آیا با ایشان بجنگیم؟» ایشان ﷺ فرمود: «نه، تا زمانی که در میان شما نماز را برپا دارند.» ایشان ﷺ در بیعت خود شرط کرد که مسلمانان با صاحبان قدرت نزاع نکنند، مگر آنکه در رفتارشان کفر آشکار ببینند. مسلم از عوف بن مالک دربارهٔ امامان ستمگر روایت کرده است،

“I have been ordered to fight people until they profess that there is no God but Allah and that Muhammad is the Messenger of Allah, to establish the prayer and give the zakah; if they did so, their blood and their wealth would be inviolable to me, except by its right, and their account will be with Allah.” He (pbuh) made it obligatory on Muslims to have the Islamic ‘aqeedah as the basis for the state. He commanded Muslims to fight if the open disbelief emerged i.e. if the Islamic ‘aqeedah ceased to be the basis of ruling. The Messenger of Allah (pbuh) was asked once about the tyrant rulers, “Do we fight them?” He (pbuh) replied; “No, as long as they established the salah amongst you.” In his pledge, he stipulated that Muslims should not dispute with the people in authority, unless they witness (in their actions) an open disbelief. Muslim narrated from ‘Awf ibn Malik regarding the wicked Imams,

گفته شد: «ای فرستادهٔ خدا! آیا با آنان بجنگیم؟» او فرمود: «نه، تا زمانی که در میان شما نماز را برپا دارند.» البخاری از عُبادة بن الصامت روایت کرده که در بیعت، او ﷺ فرمود:

it was said: “O Messenger of Allah! Do we fight them?’ He (pbuh) replied: “No as long as they established salah amongst you.” Al- Bukhari narrated from ‘Ubadah ibn al-Samit that in the Bay’ah he (pbuh) said:

«و با صاحبان امر نزاع نکنید، مگر آنکه در (اعمال) ایشان کفری آشکار ببینید که نزد شما از جانب خداوند برهانی بر آن باشد». الطبرانی همین حدیث را با عبارت «کفری آشکار (سُرَاح)» روایت کرده است. همهٔ این موارد نشان می‌دهد که پایهٔ دولت، عقیدهٔ اسلامی است؛ زیرا رسول خدا ﷺ اقتدار خود را بر همین پایه بنا نهاد و مسلمانان را فرمان داد که برای حفظ آن بجنگند و برای گسترش آن در سراسر جهان جهاد کنند.

“And do not dispute with the people in authority, unless you see (in their actions) an open disbelief upon which you have a proof from Allah”. Al-Tabarani extracted the same hadith but with the wording “a clear (suraah) disbelief ”. All this demonstrates that the basis of the state is the Islamic ‘aqeedah, for the Messenger of Allah (pbuh) established his authority on that basis and ordered the Muslims to fight in order to preserve it as such, and to perform Jihad in order to spread it worldwide.

بنابراین، برای دولت اسلامی جایز نیست که هیچ اندیشه، مفهوم، حکم یا معیاری داشته باشد که از عقیدهٔ اسلامی سرچشمه نگرفته باشد. اگر عقیدهٔ اسلامی تنها در نام اساس دولت باشد، کاری بیهوده خواهد بود؛ بلکه باید در هر حوزهٔ مرتبط با وجود دولت و در همهٔ امور آن نمایان باشد. از این رو، برای دولت روا نیست که درباره زندگی و اقتدار هیچ مفهومی داشته باشد، مگر آنکه از عقیدهٔ اسلامی برخاسته باشد. بر همین اساس، دولت نباید مفهوم دموکراسی را اتخاذ کند، زیرا این مفهوم از عقیده نشأت نگرفته است و افزون بر آن با مفاهیمی که از عقیده برمی‌خیزند در تضاد است. ناسیونالیسم و میهن‌پرستی نباید هیچ ارزشی داشته باشند، زیرا اینها از عقیدهٔ اسلامی برنخاسته‌اند، و مفاهیمی که از عقیده سرچشمه می‌گیرند، چنین مفاهیمی را ناپسند می‌شمارند، منع می‌کنند و از خطرات آنها هشدار می‌دهند. نظام حکومتی اسلام وزارتخانه‌هایی را که در نظام حکومتی دموکراتیک فعالیت می‌کنند در بر نمی‌گیرد، زیرا این مفهوم از عقیدهٔ اسلامی استخراج نشده است. همچنین هیچ مفهوم امپراتوری، سلطنتی یا جمهوری‌خواهانه‌ای ندارد، زیرا اینها از عقیدهٔ اسلامی برنخاسته‌اند و با مفاهیمی که از آن سرچشمه می‌گیرند ناسازگارند. همچنین روا نیست که دولت بر پایه‌ای غیر از عقیدهٔ اسلامی بنا شود، خواه توسط افراد، احزاب یا گروه‌ها. تأسیس هر جنبش، گروه یا حزبی بر پایه‌ای غیر از عقیدهٔ اسلامی ممنوع است. اینکه عقیدهٔ اسلامی اساس دولت است، همهٔ این احکام را لازم می‌آورد و دولت را ملزم می‌کند که به چنین احکامی پایبند باشد؛ این الزام بر رئیس دولت و بر رعیتی که دولت بر آنان حکم می‌راند، یکسان واجب است.

Therefore, it is forbidden for the Islamic State to have any thought, concept, rule or criterion not emanating from the Islamic ‘aqeedah. It would be futile to have the ‘aqeedah as a basis for the State only in name; rather it should be represented in every single area related to the existence of the State in all of its affairs. So, it is not allowed that the State has any concept about life and authority unless it emanates from the Islamic ‘aqeedah. Accordingly, the concept of democracy should not be adopted by the State for it is not derived from the aqeedah, and besides that, it contravenes the concepts that are derived from it. Nationalism and patriotism should not hold any value whatsoever, for these are not derived from the Islamic ‘aqeedah, and concepts originating from the ‘aqeedah abhor, forbid and warn of the dangers of such concepts. The ruling system of Islam does not contain the ministerial departments, which operate in the democratic system of government, for this concept is not derived from the Islamic ‘aqeedah. It also does not have any imperial, royal or republican concepts, because they are not derived from the Islamic ‘aqeedah, and disagree with the concepts that emanate from it. It is also not allowed to account the State on other than the basis of the Islamic ‘aqeedah, whether by individuals, parties or groups. It is forbidden to establish any movements, groups or parties based on other than the basis of the Islamic ‘aqeedah. The fact that the Islamic ‘aqeedah is the basis of the State obliges all that, and makes it obligatory for the State to abide by such rulings, being obligatory on the head of State and on the subjects ruled by the State.

الزامِ داشتنِ عقیدهٔ اسلامی به‌عنوان پایهٔ دولت اسلامی، این را ضروری می‌سازد که قانون اساسی و مقرراتِ دولت از قرآن و سنتِ پیامبرِ خدا ﷺ استخراج شوند. الله (سبحانه و تعالی) به امام و حاکم فرمان داده است که بر پایهٔ آنچه الله بر پیامبرش نازل کرده حکم براند. پیامبر ﷺ هر کسی را که به غیر آنچه الله نازل کرده حکم براند، اگر به آن معتقد باشد یا معتقد باشد که آنچه الله نازل کرده مناسب نیست، کافر دانست. و اگر به غیر آنچه الله نازل کرده حکم براند، اما بدان اعتقاد نداشته باشد، نافرمان، ستمکار و یاغی خوانده می‌شود. فرمانِ نازل‌شده در قرآن و سنت ثابت است. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

The obligation of having the Islamic ‘aqeedah as the basis of the Islamic State necessitates that the State’s constitution and rules are derived from the Qur’an and the Sunnah of the Messenger of Allah (pbuh). Allah (swt) has ordered the Imam and the ruler to rule by that which Allah (swt) has revealed to His Messenger. He (pbuh) considered whoever ruled by other than that which Allah (swt) had revealed to be a disbeliever if he believed in it or believed that which Allah (swt) revealed is not suitable. He would be disobedient, a wrong doer, and a rebel if he ruled by other than that which Allah (swt) had revealed, but without believing in it. The command revealed is proved in the Qur’an and in the Sunnah. Allah (swt) says:

«لَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا} ﷺ [TMQ An-Nisa: 65]

“But no, by Your Lord, they can have no (real) faith until they make you judge in all disputes between them and find in their souls no resistance against your decisions, but accept them with the fullest submission.” [TMQ An-Nisa: 65]

الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) says:

﴿وَأَنِ احْكُم بَيْنَهُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ﴾ [TMQ Al-Ma’idah: 49]

“And rule between them by that which Allah has revealed.” [TMQ Al-Ma’idah: 49]

قانون‌گذاری دولت به آنچه الله (سبحانه و تعالی) نازل کرده محدود شده است. او (سبحانه و تعالی) از حکم‌راندن به غیر آنچه نازل کرده، یعنی حکم‌راندن به کفر، برحذر می‌دارد. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

The legislation of the State has been restricted to that which Allah (swt) has revealed. He (swt) warns against ruling by other than that which He (swt) revealed i.e. ruling by Kufr. Allah (swt) says:

«وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْكَافِرُونَ» [سورة المائدة: ۴۴] پیامبر خدا ﷺ فرمود: «هر عملی که مطابق با امر ما نباشد، مردود است.» همه‌ی این‌ها نشان می‌دهد که قوانین دولت، چه قانون اساسی و چه قوانین دیگر، محدود به آن چیزی است که از عقیده‌ی اسلامی در قالب احکام الهی سرچشمه می‌گیرد. به بیان دیگر، این قوانین محدود به آن چیزی است که خداوند (سبحانه و تعالی) از احکام در کتاب و سنت نازل کرده، و آن‌چه کتاب و سنت به آن در قالب قیاس و اجماع صحابه راهنمایی کرده‌اند. این از آن روست که سخن شارع به کنش‌های انسان‌ها مربوط شده و مردم را ملزم کرده است که در تمام کنش‌های خود به آن پایبند باشند؛ از این‌رو سازمان‌دهی کنش‌ها از جانب خداوند (سبحانه و تعالی) است. شریعت اسلامی به تمام کنش‌های مردم و تمام روابط ایشان آمده است، چه رابطه با خداوند (سبحانه و تعالی)، چه با خودشان و چه با دیگران. بنابراین در اسلام جایی برای آن نیست که مردم برای سازمان‌دادن روابطشان، قوانینی را به دولت پیشنهاد کنند، زیرا آنان به احکام شرعی محدودند. و خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

“And those who do not rule by that which Allah has revealed are the disbelievers.” [TMQ Al-Ma’idah: 44] The Messenger of Allah (pbuh) said; “Any action which is not according to our matter is rejected.” All this indicates that the State’s legislations, whether the constitution or laws, are restricted to what emanates from the Islamic ‘aqeedah in the form of divine laws. In other terms, it is restricted to that which has been revealed by Allah (swt) of rules in the Book and the Sunnah, and in whatever the Book and the Sunnah directed to of Qiyas (analogy) and Ijmaa’ al-Sahabah (general consensus of the companions). This is because the speech of the Legislator came related to the actions of the humans, and obliged the people to restrict themselves to it in all their actions, thus the organisation of actions comes from Allah (swt). The Islamic Shari’ah came in relation to all the actions of people, and all their relationships, whether the relationship was with Allah (swt), with themselves or with others. So there is no place in Islam for the people to put forward canons to the State for organising their relationships, because they are restricted to the Ahkam Shari’ah. And Allah (swt) says:

«وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا» [تَرجمهٔ معانیِ قرآن: سورۃ الحشر: ۷] و (سبحانه و تعالی) همچنین فرمود:

“Whatever the Messenger brings you take it, and whatever he forbids you leave it.” [TMQ Al-Hashr: 7] He (swt) also said:

«وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ» ← اين‌كه بگويد: «شايسته نيست براى هيچ مرد و زن مؤمنى، هرگاه خدا و پيامبرش ﷺ دربارهٔ كارى حكمى كنند، كه براى آنان در كارشان اختيارى باشد.» [TMQ Al-Ahzab: 36]

“It is not fitting for a Muslim, man or woman, when Allah and His Messenger (swt) have decreed a matter that they have a choice in their matter.” [TMQ Al-Ahzab: 36]

پیامبر ﷺ فرمودند:

The Prophet (pbuh) said,

«همانا خداوند تکالیفی را مقرر کرده، پس آنها را ضایع مکنید، و حدودی را تعیین کرده، پس از آنها تجاوز مکنید، و چیزهایی را حرام کرده، پس به آنها نزدیک نشوید، و درباره‌ی چیزهایی سکوت کرده—از روی فراموشی نیست بلکه برای رحمت به شما—پس درباره‌ی آنها سؤال مکنید.» مسلم از عمر روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود: «هر کس در امر ما چیزی را وارد کند که از آن نیست، مردود است.» پس خداوند احکام را وضع کرده، نه امام؛ و او ﷺ مردم و حاکمان را ملزم کرده که در روابط و اعمال خویش از آنها پیروی کنند، و ایشان را به همین احکام محدود ساخته، و از پیروی غیر آنها بازداشته است.

“Verily Allah puts down obligations so do not neglect them, and puts down limits so do not transgress them, and forbade some things so do not indulge in them, and remained silent about some things, as permitted to you not out of forgetfulness, so do not ask about them.” Muslim narrated from ‘Umar that the Messenger of Allah (pbuh) said; “whoever introduced into our matter that which is not from it, it is rejected.” So Allah (swt) put down the rules, and not the Imam, and He (pbuh) compelled the people and the rulers to follow them in their relationships and their actions, and He (pbuh) restricted them to these rules, and prevented them from following other than them.

بنابراین، در دولت اسلامی جایی برای انسانها نیست که قواعدی برای سامان دادن به روابطشان وضع کنند، و نه در قانونگذاری برای قانون اساسی یا قوانین. همچنین جایی نیست که امام مردم را وادار کند یا به آنان اجازه دهد که از قواعد یا قوانینی که انسان برای سامان دادن به روابطشان وضع کرده است پیروی کنند.

Thus, there is no place for humans, in the Islamic State, to put down the rules for organising their relationships, nor in legislating the constitution or canons. There is also no place for the Imam to compel the people or to permit them to follow rules or canons introduced by man to organise their relationships.

پیامبر (صلی الله علیه وسلم) دولت اسلامی را در مدینۀ منوره بنیان نهاد، همراه با پایه‌هایی که بر آن استوار شد، بنیادها، ارکان، نهادها، ارتش، و روابط داخلی و خارجی آن. از همان لحظه‌ای که به مدینه وارد شد، بر مسلمانان حکومت کرد، امور آنان را سرپرستی نمود، کارهایشان را تدبیر کرد و جامعۀ اسلامی را بنا نهاد ﷺ. او با یهودیان، بنی ضمره و بنی مدلج پیمان بست، سپس با قریش، و با مردم ایلات، جربا و اذرح. او به مردم عهد داد که هیچ‌کس از انجام حج بازداشته نشود و در ماه حرام هیچ‌کس نباید بیمناک باشد. او حمزه بن عبدالمطلب، عبیدة بن حارث و سعد بن ابی وقاص را در سریه‌هایی برای جنگ با قریش فرستاد. زید بن حارثه، جعفر بن ابی طالب و عبدالله بن رواحه را برای جنگ با رومیان فرستاد. خالد بن ولید را برای جنگ با دومة الجندل فرستاد، و خود آن حضرت ﷺ شخصاً لشکر را در نبردهای متعددی رهبری کرد که در آن‌ها جنگ‌های سختی درگرفت. او برای ایالت‌ها والیانی (ولاة) و برای شهرها عاملانی (عُمّال) تعیین کرد. پس از فتح مکه، عتاب بن اسید را بر مکه گماشت، و بازان بن ساسان را پس از آنکه مسلمان شد، به عنوان والی یمن منصوب کرد. معاذ بن جبل را برای خزرج بر جند گماشت، خالد بن سعید بن العاص را به عنوان عامل بر صنعاء، و زید بن لبید بن ثعلبۀ انصاری را بر حضرموت. ابوموسی اشعری را بر زبید و عدن گماشت. عمرو بن العاص را بر عمان گماشت. ابودجانه عامل رسول خدا ﷺ بر مدینه بود. هنگامی که آن حضرت ﷺ والیانی تعیین می‌کرد، آنان را از میان کسانی برمی‌گزید که برای کاری که بر عهده‌شان می‌نهاد شایسته بودند، و ایشان دل‌های رعیت خود را با ایمان سرشار می‌کردند، و پیامبر ﷺ از چگونگی رفتار آنان در حکومتشان می‌پرسید. بیهقی، احمد و ابوداوود روایت کرده‌اند،

The Prophet (pbuh) established the Islamic State in Madinah al- Munawwarah, together with the basis it was built on, its foundations, pillars, institutions, army and it’s domestic and foreign relationships. From the moment he arrived at Madinah he ruled over the Muslims, looked after their affairs, managed their matters and created the Islamic society. He also made a treaty with the Jews, Banu Dhamra and Banu Madlij, then with the Quraysh, with the people of Elat, Girba and Azrah. He gave the people a covenant that no one will be prevented from perfoming Hajj, and that no one is to be afraid in the month of Haram. He sent Hamza ibn ‘Abdul-Muttalib, ‘Ubaydah ibn Harith, and Sa’d ibn Abi Waqqas in expeditions to fight the Quraysh. He sent Zayd ibn Harithah, Ja’far ibn Abi Talib, ‘Abdullah ibn Ruwahah to fight the Romans. He sent Khalid ibn al-Walid to fight the Domma of Jandal, and he (pbuh) himself led the army in numerous battles, where he engaged in severe fighting. He appointed wulah (governors) for the provinces, and ‘ummaal (mayors) for the cities. He appointed ‘Attab ibn Aseed over Makkah after its opening, and Bazan ibn Sasan as wali (governor) over Yemen, after he became Muslim. He appointed Mu’az ibn Jabal for the khazraj over Jund, and he appointed Khalid ibn Sa’id ibn al-’Aas as ‘amil (mayor) over San’aa, and Zayd ibn Labeed ibn Tha’laba al-Ansari over Hadramut. He appointed Abu Musa al-Ash’ari over Zabeed and Aden. He appointed ‘Amr ibn al- ’Aas over Oman. Abu Dujana was ‘amil for the Messenger (pbuh) over Madinah. When he (pbuh) would appoint governors he would choose them from those who were suitable for the job they were responsible for, and they would infuse the hearts of their subjects with Iman, and he (pbuh) used to ask them about the way they would act in their ruling. Al-Baihaqi, Ahmad and Abu Dawood narrated,

که هنگامی که رسول خدا ﷺ معاذ را به یمن فرستاد، به او فرمود: «اگر امری به تو عرضه شود، چگونه داوری خواهی کرد؟» گفت: «به کتاب خدا.» فرمود: «اگر در کتاب خدا نیافتی؟» گفت: «به سنت رسول خدا ﷺ داوری خواهم کرد.» فرمود: «اگر در سنت رسول خدا ﷺ هم نیافتی؟» گفت: «اجتهاد خود را به کار خواهم برد و در آن کوتاهی نخواهم کرد.» [معاذ] گفت: «آنگاه [رسول خدا ﷺ] با دست خود بر سینه‌ام زد و فرمود: ستایش خدای را که فرستاده‌ی فرستاده‌ی خدا را به آنچه مورد رضایت رسول خدا ﷺ است توفیق داد.» و از سعید، از عمرو بن عوف روایت شده است که رسول خدا ﷺ ایبان بن سعید بن العاص را بر بحرین گماشت و به او فرمود:

“That when the Messenger of Allah (pbuh) sent Mu’az to Yemen he (pbuh) said to him, ‘How would you judge if a matter was raised to you?’ He said, ‘By the Book of Allah.’ He (pbuh) said, ‘If you do not find it in the Book of Allah?’ He said, ‘I would judge by the Sunnah of the Messenger of Allah (pbuh).’ He (pbuh) said, ‘If you did not find it in the Sunnah of the Messenger of Allah?’ He said, ‘I would perform my own ijtihad, sparing no effort in doing that.’ He said, ‘He (the Messenger of Allah (pbuh)) hit his hand on my chest and said: Praise be to Allah who helped the messenger of the Messenger of Allah in that which pleases the Messenger of Allah’”. It was narrated from Sa’id from ‘Amr ibn Awf that the Messenger (pbuh) appointed Iban ibn Sa’id ibn al-’Aas over Bahrain and he (pbuh) said to him,

«ابو قیس (عبدالقیس) را مراعات کن و به رهبرانشان احترام بگذار.» پیامبر ﷺ فرمانداران را از میان بهترین کسانی که اسلام آورده بودند می‌فرستاد. به آنان دستور می‌داد که به کسانی که اسلام آورده بودند، دین را آموزش دهند و از مردم صدقه بگیرند. بارها پیامبر ﷺ گرفتن مالیات را به فرماندار واگذار می‌کرد و به او فرمان می‌داد که مردم را به نیکی اندرز دهد، قرآن به آنان بیاموزد، و دین را به ایشان تعلیم دهد. همچنین به او سفارش می‌کرد که در حق با مردم مدارا کند و در برابر ستم سخت‌گیر باشد. پیامبر ﷺ به فرمانداران دستور می‌داد که هنگام درگیری میان مردم، از فراخواندن مردم به قبیله‌هایشان جلوگیری کنند، تا دعوت آنان تنها به سوی الله، بی‌شریک، باشد. ایشان ﷺ به فرمانداران می‌گفت که یک‌پنجم غنیمت و آنچه از صدقه بر مسلمانان واجب است را بگیرند. و هر یهودی یا مسیحی‌ای که صادقانه اسلام می‌آورد و تسلیم دین اسلام می‌شد، مؤمنی به شمار می‌آمد که حقوقش همانند حقوق آنان و تکالیفش همانند تکالیف ایشان است؛ و هر که یهودی یا مسیحی باقی می‌ماند، نباید از دینش به فتنه افکنده شود.

“Take care of Abdu Qais and respect their leaders.” He (pbuh) used to send governors from the best of those who embraced Islam. He used to order the governors to teach Islam to those who had accepted Islam, and to take sadaqah from the people. On many occasions, he (pbuh) would delegate the governor the job of levying of taxes, and He (pbuh) would command him to exhort the people with good, teach them the Qur’an, educate them in the deen, and he (pbuh) advised him to be lenient with the people in the truth and be hard against them in situations of injustice. He (pbuh) also ordered the governors to forbid the people from calling to their tribes when there was agitation between the people, so that their call be to Allah (swt) alone without partner. He (pbuh) told the governors to take a fifth of the wealth and what was obliged upon the Muslims of sadaqah. And that whoever accepted Islam sincerely from the Jews or the Christians and submitted to the deen of Islam, he would be a believer whose rights are like their rights and his obligations are like their obligations; and whoever remained a Jew or a Christian, he should not be tempted from his deen.

روایت مسلم و البخاری از ابن عباس آمده است که هنگامی که رسول‌الله ﷺ معاذ را به یمن فرستاد، فرمود: «تو بر گروهی از اهل کتاب گماشته خواهی شد، پس نخستین چیزی که ایشان را به آن فرا می‌خوانی، عبادت الله (سبحانه و تعالی) باشد. اگر الله (سبحانه و تعالی) را شناختند، به ایشان خبر ده که الله (سبحانه و تعالی) پنج نماز در شبانه‌روز را بر ایشان واجب کرده است. اگر این را انجام دادند، به ایشان بگو که الله (سبحانه و تعالی) زکات را بر ایشان واجب کرده که از ثروتمندانشان گرفته و به تهیدستانشان داده می‌شود. اگر فرمان بردند، (زکات) را از ایشان بگیر و از بهترین اموالشان پرهیز کن.» در روایت دیگری، افزوده‌اند،

Muslim and al-Bukhari narrated from Ibn ‘Abbas that when the Messenger of Allah (pbuh) sent Mu’az to Yemen he (pbuh) said; “You will be appointed over tribes from the People of the Book so let the first matter you call them to be the worship of Allah (swt). If they recognised Allah (swt) then inform them that Allah (swt) has obliged on them five prayers in the day and night. If they did that tell them that Allah (swt) obliged on them zakat which is taken from their wealthy people and paid to their poor people. If they obeyed, take (zakat) from them and stay away from their best property.” In another narration, they added,

«و از نفرین مظلوم بپرهیز، زیرا میان آن و خداوند هیچ حجابی نیست.» و گاهی پیامبر ﷺ افرادی مشخص را برای رسیدگی به امور مالی تعیین می‌کرد. او ﷺ هر سال عبدالله بن رواحه را نزد یهودیان خیبر می‌فرستاد تا میوه‌های آنان را برآورد کند. مالک در الموطأ ذکر کرده است،

“And protect you of the prayer (du’a) of the wronged (person), for there is no barrier between it and Allah (swt).” On some occasions he (pbuh) appointed specific people to deal with financial matters. Every year, he (pbuh) would send ‘Abdullah ibn Ruwahah to the Jews of Khayber to assess their fruits. Al-Muwatta mentioned,

پیامبر ﷺ عبدالله بن رواحه را می‌فرستاد تا میوه‌های آن‌ها را میان او و ایشان برآورد کند. سپس می‌فرمود: اگر دوست دارید، این برای شماست، یا اگر دوست دارید، این برای من است. آن‌ها آن را می‌گرفتند.

“The Messenger (pbuh) used to send ‘Abdullah ibn Ruwahah to assess their fruits between him and them. Then he would say: if you would like, this is for you, or if you like it is for me. They used to take it”.

سلمان بن یسار گفت: «آنان مقداری از زیورهای زنانشان را جمع کردند. سپس گفتند: "این برای شماست، و از ما کم کن و در تقسیم مدارا کن." عبدالله بن رواحه گفت: "ای گروه یهودیان! به خدا سوگند، از میان مخلوقات خدا (سبحانه) شما را بیش از همه دشمن می‌دارم، اما این دشمنی مرا به ستم بر شما وانخواهد داشت. و اما رشوه‌ای که به من پیشنهاد کردید، مال حرام است و ما آن را نمی‌خوریم (نمی‌گیریم)." گفتند: "به همین (عدالت) آسمان‌ها و زمین برپاست."» او ﷺ درباره وضعیت فرمانداران و کارگزاران شهرها پرس‌وجو می‌کرد و به آنچه از اخبارشان به او گزارش می‌شد گوش می‌داد. علاء بن حضرمی را که کارگزار او بر بحرین بود برکنار کرد، زیرا هیئتی از قبیله عبدالقیس از او شکایت کرده بود. ابن سعید گفت که محمد بن عمر گفت: «از عمرو بن عوف، هم‌پیمان بنی عامر بن لؤی، به من خبر دادند که رسول خدا ﷺ علاء بن حضرمی را به بحرین فرستاد، سپس او را برکنار کرد و ابان بن سعید را به عنوان کارگزار آنجا فرستاد.» محمد بن عمر گفت: «رسول خدا ﷺ به علاء بن حضرمی نامه نوشت که همراه با بیست مرد از عبدالقیس نزد او بیاید، و او با آنان نزد آن حضرت آمد. رئیس آنان عبدالله بن عوف اشَجّ بود، و علاء پس از آن، منذر بن ساوی را بر بحرین گماشت. هیئت از علاء بن حضرمی شکایت کرد. پس رسول خدا ﷺ او را برکنار کرد و ابان بن سعید عاص را منصوب نمود و به او فرمود: "به عبدالقیس توجه کن و به بزرگانشان احترام بگذار." او ﷺ حساب‌های مالی کامل شهرداران را دریافت می‌کرد و درباره درآمدها و هزینه‌هایشان پرس‌وجو می‌نمود.»

Salman ibn Yassar said, “They gathered some of their women’s jewelry. Then they said, ‘This is for you and reduce from us and tolerate in the division’. ‘Abdullah ibn Ruwahah said ‘O people of the Jews! By Allah, from amongst the creatures of Allah (swt) I hate you most, but this will not drive me to oppress you. As for the bribe you offered me it is illegal property and we do not eat (take) it’. They said, ‘By this (justice) the heavens and the earth stand’.” He (pbuh) used to inquire about the situation of the governors and mayors and he used to listen to what is reported to him of their news. He removed ‘Ala ibn al-Hadhrami who was his ‘amil over Bahrain because a delegate from ‘Abdu Qais complained about him. Ibn Sa’id said that Muhammad ibn ‘Umar said, “I was told from ‘Amr ibn ‘Awf, the ally of Bani ‘Aamer ibn Luai that the Messenger of Allah (pbuh) sent ‘Ala ibn al-Hadhrami to Bahrain, then he removed him from it, and sent Iban ibn Sa’id as an ‘amil over it.” Muhammad ibn ‘Umar said, “The Messenger of Allah (pbuh) had written to ‘Ala ibn al-Hadhrami to come to him together with twenty men of ‘Abdu Qais, so he came to him with them. Their leader was ‘Abdullah ibn ‘Awf al-Ashajj and ‘Ala appointed al-Munzir ibn Sawa over Bahrain after him. The delegation complained of ‘Ala ibn al-Hadhrami. So the Messenger of Allah (pbuh) removed him and appointed Iban ibn Sa’id al-’Aas and said to him; “Take care of ‘Abdu Qais and respect their leaders”. He (pbuh) used to receive the full (financial) accounts of the mayors and would enquire about their revenues and expenses.

روایت کرده‌اند البخاری و مسلم از ابو حمید الساعدی که،

Al-Bukhari and Muslim narrated from Abu Hammeed al-Saidi that,

پیامبر ﷺ ابن اللتبیه را بر صدقات بنی سُلیم گماشت. هنگامی که او نزد رسول خدا ﷺ بازگشت و با ایشان حساب کرد، گفت: «این مال شماست و این هدیه‌ای است که به من داده‌اند.» رسول خدا ﷺ فرمود: «چرا در خانه پدر و مادرت ننشستی تا ببینی اگر راست می‌گویی هدیه‌ات به تو می‌رسد یا نه؟» سپس رسول خدا ﷺ برخاست و برای مردم خطبه داد. پس خدا را ستود و بزرگ داشت و فرمود: «اما بعد، من برخی از شما را بر کارهایی می‌گمارم که خداوند اختیار آن را به من داده است. آنگاه یکی از شما می‌آید و می‌گوید: این برای شماست و این هدیه‌ای است که به من داده شده است. آیا او در خانه پدر و مادرش نمی‌نشست تا اگر راست می‌گوید، هدیه‌اش به او برسد؟ به خدا سوگند، هیچ‌یک از شما چیزی از آن صدقات را به ناحق برنمی‌دارد جز آنکه روز قیامت آن را بر دوش خود نزد خدا می‌آورد. آگاه باشید، هر کس را که با شتری که نعره می‌زند، یا گاوی که می‌نالد، یا گوسفندی که می‌بَعبَعد نزد خدا بیاورد، خواهم شناخت.» سپس دستانش را چنان بالا برد که سفیدی زیر بغلش را دیدم. «آیا [پیام خدا را] نرساندم؟» ابوداوود از بُرَیده روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود: «هر کس را که بر کاری گماشتیم و به او مالی دادیم، آنچه بیش از آن به ناحق برگیرد، غُلول (اختلاس) است.» مردم یمن از طولانی بودن نماز معاذ شکایت کردند، پس رسول خدا ﷺ او را از این کار بازداشت. بخاری و مسلم از ابومسعود انصاری روایت کرده‌اند که گفت: مردی گفت: «ای رسول خدا ﷺ، من به سبب آنکه فلان شخص نماز را طولانی می‌کند، کمتر در نماز جماعت حاضر می‌شوم.» ابومسعود گفت: هرگز ندیدم پیامبر ﷺ در هیچ موعظه‌ای چنان خشمگین باشد که در آن روز. فرمود: «ای مردم! شما مردم را از [جماعت] بیزار می‌کنید. پس هر کس امامت مردم را بر عهده دارد، باید نماز را کوتاه بخواند، زیرا در میان آنان بیمار، ناتوان و کسی که کار ضروری دارد، وجود دارد.» در روایت دیگری از مسلم، از جابر آمده است که [پیامبر ﷺ] فرمود: «… ای معاذ!» آیا تو فریبکاری (فتّان)؟» و او (صلی الله علیه وسلم) قضات را برای داوری میان مردم تعیین می‌کرد. او علی بن ابی طالب را به‌عنوان قاضی بر یمن گماشت. همچنین معاذ بن جبل و ابو موسی اشعری را به‌عنوان قاضی به یمن فرستاد. به آن دو چنین فرمود:

The Prophet (pbuh) appointed Ibn al-Lutbiyyah over the sadaqah of Bani Saleem, “When he returned back to the Messenger of Allah (pbuh) and he revised accounts with him, he said, ‘This is what is yours, and this is a gift to me.’ The Messenger of Allah (pbuh) said, ‘Won’t you stay in your parents home and see if you get your present, if you say the truth?’ Then the Messenger of Allah (pbuh) stood preaching to the people. So he praised Allah and glorified Him and said, ‘after all, I appoint some men of you over some affairs in which Allah (swt) gave me authority. Then someone amongst you comes and says: This is for you and this is a gift given to me. Had he not sat in his fathers’s and mother’s home so as his gift comes to him if he says the truth. By Allah, no one of you would take of them (the sadaqah) anything unduly but comes to Allah (pbuh) carrying it on the Day of Judgement. Beware, I will know any man who comes to Allah with a camel that brays and a cow that is mooing and a sheep that bleats.’ Then he raised his hands till I could see the whiteness of his armpits. ‘Didn’t I convey’.” Abu Dawood narrated from Bareeda that the Messenger of Allah (pbuh) said, “Whomever we appointed in his job and we provided him (some funds), so whatever he took unduly would be ghalool (misappropriation).” The people of Yemen complained of the length of Mu’az’s prayer, so the Messenger of Allah (pbuh) restrained him. Al-Bukhari and Muslim narrated from Abu Mas’ud al- Ansari, who said, “ A man said, ‘O Messenger of Allah (pbuh) I hardly attend the (jama’a) prayer, because so and so person makes it long.’ As a response I have never seen the Prophet (pbuh) in any preaching angrier than he was then. He said, ‘O people! You drive the people away. So whoever becomes Imam to the people let him lighten (the prayer), for there are amongst them the sick, the weak and the one who has a pressing need’.” In another narration by Muslim from Jabir, he (pbuh) said, “… O Mu’az! Are you a seducer (fattan).” He (pbuh) used to appoint judges to judge between the people. He appointed ‘Ali ibn Abu Talib as a judge over Yemen. He also dispatched Mu’az ibn Jabal and Abu Musa al-Ash’ari as judges to Yemen. He asked the two of them:

«بِمَاذَا كَانُوا يَحْكُمُونَ؟» أجابوا بأنهم إذا لم يجدوا الحكم في الكتاب والسنة فإنهم يقيسون الأمر على غيره، ويعملون بما هو أقرب إلى الحق. وقد أقرّ رسول الله ﷺ ذلك، وهذا يدل على أنه ﷺ اختار القضاة وتحقق من منهجهم في القضاء. وكان ﷺ يتولى شؤون الناس، ويعيّن الكتّاب رؤساءَ للدواوين. فكان علي بن أبي طالب كاتبَ العهود ومعاهدات الصلح، وكان مُعيقيب بن أبي فاطمة يتولى خاتم النبي ﷺ الرسمي، وكان كاتبَ الغنائم. وكان حذيفة بن اليمان يقدّر ثمار الحجاز، وكان الزبير بن العوام يسجّل أموال الصدقة، وكان المغيرة بن شعبة يسجّل الديون والمعاملات، وكان شرحبيل بن حسنة يكتب الرسائل إلى زعماء الدول الأخرى. وقد عيّن ﷺ كاتبًا لكل مصلحة مهما كثرت هذه المصالح. وكان ﷺ يكثر من استشارة أصحابه، ولم يمنع نفسه من استشارة أهل الرأي والبصيرة، ومن شهد لهم بالعقل والشرف، وأظهروا قوة إيمانهم وتضحيتهم في الدعوة إلى الإسلام. وقد عيّن ﷺ أربعة عشر رجلًا للشورى كان يرجع إليهم في طلب الرأي، واختارهم لأنهم كانوا زعماء قومهم، أي ممثليهم. وكانوا سبعة من المهاجرين وسبعة من الأنصار، ومنهم أبو بكر، وحمزة، وعمر، وعلي، وجعفر، وبلال، وابن مسعود، وسلمان، وعمّار، وأبو ذر. وكان ﷺ يستشير أيضًا غير هؤلاء، لكن هؤلاء المذكورين هم الذين كان يستشيرهم كثيرًا. وفي الحقيقة كان هؤلاء يشكّلون مجلس الشورى. وكان ﷺ يجمع الأموال المستحقة على المسلمين وغير المسلمين، وعلى الأراضي والثمار والمواشي، وهي: الزكاة، والعُشر، والفيء، والخراج، والجزية. اموال غنیمت و فیء به بیت‌المال تعلق داشت. زکات بر هشت گروهی که در قرآن ذکر شده‌اند توزیع می‌شد و به غیر از ایشان داده نمی‌شد و نیز برای اداره امور دولت به کار نمی‌رفت. هزینه‌های رسیدگی به امور مردم از درآمدهای فیء، خراج، جزیه و غنیمت تأمین می‌شد که برای اداره دولت و آماده‌سازی ارتش کافی بود، از این رو دولت احساس کمبود بودجه نمی‌کرد. بدین‌گونه پیامبر ﷺ ساختار دولت اسلامی را بنا نهاد و آن را در زمان حیات خود تکمیل کرد. او ﷺ رهبر دولت بود و دستیاران، والیان، قاضیان، ارتش، مدیران ادارات و مجلسی داشت که برای مشورت به آن مراجعه می‌کرد. این چارچوب در ساختار و کارکردهایش در متون شرعی ذکر شده است. رسول خدا ﷺ از زمانی که وارد مدینه شد تا هنگام وفات، کارهای رهبر دولت را انجام می‌داد و ابوبکر و عمر دستیاران او بودند. صحابه پس از او بر تعیین رهبری برای دولت توافق کردند که تنها جانشین رسول خدا ﷺ در رهبری دولت باشد، نه در رسالت یا نبوت، زیرا او ﷺ خاتم پیامبران بود. بدین‌ترتیب پیامبر ﷺ تمام ساختار دولت را در زمان حیات خود بنا نهاد و شکل حکومت و ساختار دولت را کاملاً روشن و شناخته‌شده به جا گذاشت.

By what would they judge? They replied that if they did not find the rule in the Book or the Sunnah then they would measure the matter with another, and they would act with that which is closer to the truth. The Messenger of Allah (pbuh) consented with that, which indicates that he (pbuh) chose the judges and checked their method of judging. He (pbuh) used to look after the affairs of the people and he appointed secretaries as heads of the departments. ‘Ali ibn Abu Talib was the secretary of agreements and peace treaties. Mu’ayqeeb ibn Abu Fatimah was in charge of the Prophet’s official seal and he was the secretary for booty. Huzayfah ibn al-Yaman used to assess the fruits of the Hijaz and Zubair ibn al-’Awaam used to record the funds of the sadaqah, and al- Mughira ibn Shu’abah used to record the debts and transactions, and Shurahbeel ibn Hasanah used to write the letters to the leaders of other states. He (pbuh) appointed a secretary for each of the interests, however numerous these were. He (pbuh) used to make many consultations with his companions and he (pbuh) did not prevent himself from consulting the people of opinion and vision and those whom he (pbuh) witnessed of their intellect and honour, and showed their strong Iman and sacrifice in calling for Islam. He (pbuh) assigned fourteen men for Shura to whom he used to refer to for seeking an opinion. He (pbuh) chose them because they were the chiefs of their people, i.e. their representatives. They were seven from the muhajiroon and seven from the Ansar. Amongst them were Abu Bakr, Hamza, ‘Umar, ‘Ali, Ja’far, Bilal, Ibn Mas’ud, Salman, ‘Ammar and Abu Dharr. He (pbuh) also used to seek advice from other than these people, but these people mentioned are the ones he sought opinion from extensively. In reality these people constituted the Majlis al-Shura. He (pbuh) collected funds that were due on the Muslims and non-Muslims, and on lands, fruits and livestock. These were: zakat, ‘ushr, fai, kharaj and jizyahh. The funds of spoils and booties were due to Bait al-Maal. Zakat was distributed on the eight types of people mentioned in the Qur’an and it was not given to other than them nor was it used to manage the affairs of the State. Funds for looking after the affairs of the people used to be from the revenues of fai, kharaj, jizyah and booty, which were sufficient for running the State and preparing the army, thus the State did not feel that it had a shortage of funds. In this way the Prophet (pbuh) established the structure of the Islamic State and he completed it in his life. He (pbuh) was the leader of the State and had assistants, governors, judges, army, directors of departments, and a majlis he used to refer to for Shura. This framework in its structure and functions has been mentioned in the Shari’ah texts. The Messenger of Allah (pbuh) performed the actions of the leader of the State from the moment he (pbuh) arrived in Madinah until his (pbuh) death, and Abu Bakr and ‘Umar were his assistants. The Sahabah consented after him on establishing a leader for the State who would succeed the Messenger of Allah (pbuh) in the leadership of the State only, and not in Messengership or Prophethood because he (pbuh) was the seal of the Prophets. Thus the Messenger (pbuh) established the whole structure of the State in his life, and he left behind the shape of ruling, and structure of the State completely known and clear.