رهبری، ریاست و امارت همه به یک معنا هستند۔ رهبر، رئیس و امیر نیز هم‌معنا هستند۔ با این حال، خلافت، هرچند رهبری عمومی تمام مسلمانان در جهان است، نسبت به امارت خاص‌تر است و خلیفه نسبت به امیر خاص‌تر است۔ این به آن دلیل است که امارت می‌تواند خلافت باشد و می‌تواند غیر از خلافت باشد، مانند امارت یک لشکر، امارت یک ولایت و امارت یک گروه۔ بنابراین امارت عمومی‌تر از خلافت است۔ امیر می‌تواند خلیفه باشد، امیر یک ولایت، امیر یک لشکر، امیر یک گروه، یا امیر سفر باشد۔ از این رو امیر عمومی‌تر از خلیفه است۔ پس واژه خلافت مختص به منصب مشهور است، در حالی که واژه امارت برای هر امیری عمومی است۔

Leadership, presidency and Imarah (emirate) are all of the same meaning. The leader, president and Ameer have the same meaning as well. However, the Khilafah, though it is a general leadership of all the Muslims in the world, is more specific than emirate (Imarah) and the Khaleefah is more specific than the Ameer. This is because the emirate can be the Khilafah and other than the Khilafah, like the emirate of an army and the emirate of the Wilayah and the emirate of the group. Thus the emirate is more general than the Khilafah. The Ameer could be the Khaleefah, the Ameer of a Wilayah, an Ameer of an army, an Ameer of a group, or an Ameer of travel. Hence, the Ameer is more general than the Khaleefah. Thus the word Khilafah is specific to the well-known post, while the word emirate is general for every Ameer.

اسلام این را واجب می‌داند که رهبر، رئیس و امیر یک نفر باشد، در یک امر واحد، و اجازه نمی‌دهد که بیش از یک نفر در یک مقام باشد. بنابراین، اسلام آنچه را که «رهبری جمعی» نامیده می‌شود به رسمیت نمی‌شناسد و «ریاست جمعی» را نیز به رسمیت نمی‌شناسد، بلکه رهبری در اسلام تنها یگانه است. پس رهبر، رئیس و امیر باید یک نفر باشد و جایز نیست که بیش از یک نفر باشد. دلیل این مسئله، احادیث و اعمال پیامبر ﷺ است. احمد از عبدالله بن عمرو روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود:

Islam obliges that the leader, the president and the Ameer be one person, over the same matter and it does not allow that there should be more than one person in the same post. Therefore, Islam does not recognise what is called the collective leadership and does not recognise the collective presidency, rather the leadership in Islam is solely singular. So the leader, the president and the Ameer must be singular, and it is not allowed to be more than one person. The evidence on this matter is the traditions and actions of the Prophet (pbuh). Ahmad narrated on the authority of ‘Abdullah ibn ‘Umru that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«جایز نیست که سه نفر در فضای باز باشند، بی‌آنکه یکی از ایشان را امیر خود قرار دهند.» ابوداوود از ابی‌سعید روایت کرده است که رسول الله ﷺ فرمود:

“It is not allowed for three persons in an open land without appointing one of them as an Ameer over them.” Abu Dawood narrated from Abi Sa’id that the Messenger of Allah said:

«اگر سه نفر در سفری بیرون روند، باید یکی از ایشان را به امارت برگزینند.» البزار از روایت عمر بن الخطاب نقل کرده که پیامبر ﷺ فرمود: «اگر در سفری سه نفر باشند، باید یکی از ایشان را به امارت برگزینند.» همه این روایات بیانگر آن‌اند که امیر باید یک نفر باشد، چنان‌که از احادیث فهمیده می‌شود. «...بی‌آنکه یکی از ایشان را به امارت برگزینند.» «یکی از ایشان را به امارت برگزینند.» واژهٔ «أحد» (یکی) معادل واژهٔ «واحد» است که بر عدد یک دلالت دارد و نه بیشتر. این مطلب از راه مفهوم مخالف فهمیده می‌شود. مفهوم مخالف در مورد اعداد و اوصاف (وصف) را می‌توان بدون نیاز به نص به کار بست. چنان‌که خداوند متعال می‌فرماید:

“If three people went out on a journey, let them appoint one of them as an Ameer.” Al-Bazzaar narrated from the tradition of ‘Umar ibn Al-Khattab that the Prophet (pbuh) said: “If there are three persons in a journey, let them appoint one (Ahad) of them as an Ameer.” All these traditions state that the Ameer should be one, as understood from the Ahadith. “...Without appointing one (Ahad) of them as an Ameer.” “Let them appoint one of them as an Ameer.” The word one ‘Ahad’ is equivalent to the word ‘wahid’ which indicates the number one and not more. This is understood from the opposite meaning (Mafhoom ul- Mukhalafah). The Mafhoom ul-Mukhalafah for numbers and description (Wasf) can be acted upon without the need of text. As Allah (swt) says:

بگو: الله یکتاست. [TMQ Al-Ikhlas: 1]

“Say: Allah is One.” [TMQ Al-Ikhlas: 1]

یعنی اینکه هیچ همتایی برای او وجود ندارد. مفهوم مخالفه (مفهوم مخالف) تنها در صورتی باطل می‌شود که نصی آن را باطل کند، مانند فرموده‌ی خداوند (سبحانه و تعالی):

which means that there is not a second to him. Mafhoomul-Mukhalafah (the opposite concept) is not annulled unless there is a text that does so. Like the saying of Allah (swt):

«دختران کنیز خود را بر فحشا وادار نکنید، اگر آنان خواستار ازدواج باشند.» [TMQ An-Nur: 33]

“Don’t force your (servant) girls on prostitution if they (wanted) marriage.” [TMQ An-Nur: 33]

مفهوم المخالفة لهذه الآية يعني أنهن إذا لم يردن الزواج فإنهن يُكرهن على البغاء. لكن قول الله يُبطل هذا المفهوم المخالف:

The Mafhoom ul-Mukhalafah of this verse (Ayah) means that if they did not want marriage then they are forced into prostitution. But the saying of Allah annuls this Mafhoom ul-Mukhalafah:

«به زنا نزدیک نشوید، که آن کاری زشت و راهی بد است.» [TMQ Al- Isra: 32]

“Don’t come close to adultery, it is an abomination and an evil way.” [TMQ Al- Isra: 32]

بنابراین، اگر هیچ متنی که مفہوم المخالفه را باطل کند وجود نداشته باشد، باید به آن عمل شود. همچنین، سخن خداوند (سبحانه و تعالی):

Hence, if there is no text to nullify the Mafhoom al-Mukhalafah then it has to be acted upon. Similarly, the saying of Allah (swt):

«الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا مِائَةَ جَلْدَةٍ» [TMQ An-Nur: 2]

“The adulterer, male and female, strike every one of them with one hundred lashes” [TMQ An-Nur: 2]

این حد در این آیه به تعداد مشخصی محدود شده است، یعنی صد ضربه تازیانه. از آنجا که خداوند این عدد مشخص را تعیین کرده، معنایش این است که جایز نیست از صد ضربه بیشتر شود. بنابراین، سخن پیامبر ﷺ در این احادیث: «از میان خودشان یکی را به عنوان امیر تعیین کنند»، با استفاده از مفهوم مخالفت [مفهوم المخالفة] دلالت دارد که تعیین بیش از یک امیر جایز نیست. بر این اساس، امارت، رهبری و ریاست تنها برای یک نفر است و از متن و معنای این احادیث، جایز نیست که به بیش از یک نفر تعلق گیرد. این موضوع با عمل پیامبر ﷺ نیز تأیید می‌شود، زیرا ایشان در تمام مواقعی که امیری تعیین می‌کرد، تنها یک نفر را منصوب می‌نمود و نه بیشتر، و هرگز در یک مکان بیش از یک نفر را به امارت نگماشت.

The lashing in this verse is limited to a certain number, which is one hundred lashes. The fact that it has given this specific number means that it is not allowed to increase over the hundred lashes. Therefore, the saying of the Messenger (pbuh) in these Ahadith; “Let them appoint one from them (Ahadahum) as an Ameer”, indicates by use of Mafhoom ul-Mukhalafah, that it is not allowed to appoint more than one Ameer. Thereupon the emirate (Imarah), leadership and presidency is for one person only, and it is not allowed absolutely, from the text and meaning of these Ahadith, to be for more than one person. This is also supported by the action of the Prophet (pbuh), as he, in all the situations in which He appointed an Ameer; He appointed only one person and no more. And He absolutely did not appoint more than one person in the same place.

در مورد حدیثی که از پیامبر ﷺ روایت شده که ایشان معاذ و ابو موسی را به یمن فرستادند، و به آن دو فرمودند:

With regards to the Hadith narrated from the Messenger (pbuh) that He sent Mu’az and Abu Musa to Yemen, and He said to them:

«آسان بگیرید و سخت نگیرید، مژده دهید و نفرت پراکنی نکنید، و با یکدیگر همکاری کنید.» در این ماجرا، پیامبر ﷺ هر یک از آن دو نفر را به بخشی متفاوت از یمن فرستاد و نه به یک جا. این حدیث را البخاری در دو متن مختلف روایت کرده است. در یکی از آن دو، او بیان می‌کند که آن دو به دو مکان فرستاده شدند، جایی که [پیامبر ﷺ] فرمود:

“Make it easy and not difficult, give good tidings and not bad news, and co-operate with eachother.” In this incident the Prophet (pbuh) sent each one of them to a different part of the Yemen and not to the same place. This Hadith was narrated by Al-Bukhari in two different texts. In one of them He states that they were sent to two places, where He said:

«موسیٰ نے ہمیں روایت کیا کہ ابو عوانہ نے روایت کیا کہ عبدالملک نے ابی بردہ سے روایت کیا، انہوں نے کہا کہ رسول اللہ ﷺ نے ابو موسیٰ اور معاذ بن جبل کو یمن بھیجا اور ان میں سے ہر ایک کو ایک صوبے پر مقرر فرمایا اور فرمایا: ”یمن دو حصوں میں تقسیم ہے۔“ پھر فرمایا: ”آسانی کرنا، سختی نہ کرنا۔ خوشخبری دینا، نفرت نہ دلانا۔“ پس ان میں سے ہر ایک اپنے کام کے لیے روانہ ہوا…» لہٰذا ایک ہی معاملے کے لیے دو سردار نہیں ہونے چاہییں، اور نہ ہی ایک ہی جگہ کے لیے دو صدر، بلکہ صدر، رہنما اور امیر صرف ایک ہی ہونا چاہیے، اور اس سے زیادہ کا ہونا حرام ہے۔

“Musa narrated to us that Abu ‘Owanah narrated that ‘Abdul Malik narrated from Abi Burdah who said that the Messenger of Allah (pbuh) sent Abu Musa and Mu’az ibn Jabal to Yemen and He sent each of them to a province and said: ‘Yemen is of two places.’ Then He said ‘Make it easy not difficult. Give good news and not bad.’ Each one of them set out for his job…” Therefore, there must not be two chiefs for the same matter, nor two presidents for the same place, rather the president, the leader and Ameer must be only one and it is forbidden for there to be more than one.

در مورد آنچه در کشورهای مسلمانان رواج یافته، از تشکیل رهبری جمعی به صورت شورا، یا کمیته، یا انجمن اداری و مانند آن که وظایف رهبری را بر عهده دارند، همه‌ی این‌ها با حکم الهی مخالف است، اگر رهبری به انجمن، شورا یا کمیته سپرده شود. زیرا در این صورت رهبری به یک گروه داده می‌شود، و این بنابر نصوص احادیث حرام است. اما اگر کمیته، شورا یا انجمن به انجام وظایف بپردازند، یا به بحث درباره‌ی امور و مشورت بنشینند، پس همه‌ی این‌ها جایز و از اسلام است، زیرا مسلمانان به سبب مشورت میان خود ستوده شده‌اند. نظر این کمیته‌ها بر اساس حکم شوری که در همین کتاب توضیح داده شده، مورد توجه قرار می‌گیرد.

In regards to what has spread in Muslims’ countries with regard to the establishment of a collective leadership in the form of a council, or a committee, or an administrative association and the like, that have the functions of leadership, all this disagrees with the divine rule, if leadership is given to the association, council or committee. This is because leadership would be given to a group, which is Haram according to the texts of the Ahadith. However, if the committee, the council or the association were to carry out tasks, or discuss matters and make consultation, then all this is allowed and is from Islam, because the Muslims are praised for having consultation amongst themselves. The opinion of these committees would be considered according to the Hukm of Shura explained in this book.