هنگامی که شرع، پدید آوردن خلیفه را بر امت واجب کرد، روشِ انتخاب خلیفه را نیز برای او تعیین کرد. این روش در کتاب، سنّت و اجماعِ صحابه ثابت شده است. این روش، بیعت است. بنابراین بیعتِ مسلمانان، تعیینِ خلیفه را بر اساس کتاب خدا و سنّت رسول خدا ﷺ به او منتهی می‌کند. اینکه این روش بیعت است، با بیعتِ مسلمانان با پیامبر ﷺ و با فرمانِ پیامبر ﷺ به ما برای بیعت با امام ثابت می‌شود. تأکید بر این نکته مهم است که بیعتِ مسلمانان با پیامبر ﷺ، بیعت بر پیامبری نبود، بلکه بیعت بر حکومت بود. زیرا این بیعت مربوط به عمل بود، نه باور. از این رو، به رسول خدا ﷺ به عنوان حاکم بیعت شد، نه به عنوان پیامبر یا فرستاده. این به آن دلیل است که پذیرشِ پیامبری و رسالت، ذاتاً با باور (ایمان) پیوند دارد، نه با عملِ بیعت. بیعت با ایشان ﷺ تنها در جایگاه رئیس دولت بود. بیعت در قرآن و حدیث ذکر شده است. خداوند سبحان می‌فرماید:

When Shar’a made it incumbent upon the Ummah to appoint a Khaleefah upon her, it determined for her the method by which the Khaleefah is appointed. This method is proved in the Kitab, the Sunnah and the ‘Ijmaa’ of the Sahabah. This method is the pledge of allegiance (Bay’ah). So the Bay’ah of the Muslims draws the appointing of the Khaleefah to him in accordance with the Kitab of Allah and the Sunnah of Rasul Allah (pbuh). The fact that this method is the Bay’ah is proved by the Bay’ah of the Muslims to the Prophet (pbuh), and from the order of the Messenger to us to pledge Bay’ah to the Imam. It is important to stress that the Bay’ah of Muslims to the Messenger (pbuh) was not a Bay’ah on Prophethood, but a Bay’ah over ruling. This is because it was regarding action not belief. Therefore, Rasul Allah (pbuh) was pledged an allegiance as a ruler, and not as a Prophet or a Messenger. This is due to the fact that acknowledgement of the Prophethood and Messengership is linked intrinsically to belief (Iman), and not the action of Bay’ah. The Bay’ah to him (pbuh) was only in his capacity as the head of the state. The Bay’ah was mentioned in the Qur’an and Hadith. Allah (swt) says:

«ای پیامبر! هرگاه زنان مؤمن نزد تو آیند تا با تو بیعت کنند که هیچ چیزی را با خداوند شریک قرار ندهند، دزدی نکنند، زنا نکنند، فرزندان خود را نکشند، و بهتان و تهمتی را که از روی عمد به هم ببندند پدید نیاورند، و در هیچ کار شایسته‌ای با تو مخالفت نورزند، پس بیعتشان را بپذیر.» [TMQ: Mumtahinah: 12]

“O Prophet! If the (female) believers come to you to take the oath (Bay’ah) that they will not associate (in worship) anything whatever with Allah, that they will not steal, that they will not commit adultery, that they will not kill their children, that they will not utter slander, intentionally forging falsehood, and they will not disobey you in any just matter (Ma’roof), then receive their oath (Bay’ah).” [TMQ: Mumtahinah: 12]

در آیه‌ای دیگر، الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

In another verse, Allah (swt) says:

«إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ» [سورة الفتح: ۱۰] روى البخاری: «حدّثنا إسماعيل، حدّثنا مالك، عن يحيى بن سعيد، قال: أخبرني عُبادة بن الوليد، أن أباه أخبره عن عُبادة بن الصامت، قال:

“Verily those who pledge their allegiance to you do no less than pledge their allegiance to Allah: The Hand of Allah is over their hands.” [TMQ Al-Fath: 10] Al-Bukhari narrated: “Ismail told us, Malek told on the authority of Yahya bin Sa’eed who said: Ubadah bin Alwaleed told me, that my father told me on the authority of Ubadah bin-us-Samit who said:

«ما با رسول الله ﷺ بیعت کردیم که در سختی و آسانی فرمان ببریم، و با صاحبان امر نزاع نکنیم، و هرجا باشیم حق را برپا داریم و بگوییم، و در راه خدا از سرزنش هیچ سرزنشگری نترسیم.» و البخاری نیز روایت کرده است: «علی بن عبدالله برای ما حدیث گفت، عبدالله بن یزید و سعید بن ابی ایوب گفتند: ابو عقیل زهره بن معبد از پدربزرگش عبدالله بن هشام، که پیامبر ﷺ را دیده بود، روایت کرد که مادرش زینب دختر حمید او را نزد رسول الله ﷺ برد و گفت: ای رسول الله، با او بیعت کن. پیامبر ﷺ فرمود:

‘We have pledged allegiance to the Messenger of Allah to listen and obey in ease and in hardship and that we do not dispute the matter (authority) with its people and that we stand for or speak the truth wherever we were and that in the service of Allah we would fear the blame of no one.’” Al-Bukhari also narrated: “‘Ali bin ‘Abdullah told us, ‘Abdullah bin Yazid, Saeed bin Abi Ayyoub said: ‘Abu Aqeel Zahrah bin Ma’bad on the authority of his grandfather ‘Abdullah bin Hisham who has seen the Prophet, his mother Zainab daughter of Humaid took him to Rasul Allah and said: ‘O Messenger of Allah take his Bay’ah’, the Prophet (pbuh) said:

«او جوان است»، و دست بر سرش کشید و برایش دعا کرد.» بخاری همچنین روایت کرده است: «عبدان برای ما از ابی حمزه، از اعمش، از ابی صالح نقل کرد که ابوهریره گفت: پیامبر ﷺ فرمود:

‘He is young’, and He stroked over his head and prayed for him.’” Al-Bukhari also narrated: “Abdan told us on the authority of Abi Hamza, from Ala’mash, from Abi Saleh, that Abu Hurayra said: The Prophet said:

سه گروه از مردم هستند که خداوند در روز قیامت با آنان سخن نمی‌گوید، و نه به ایشان نظر می‌کند و نه آنان را پاک می‌گرداند، و برای ایشان عذابی دردناک خواهد بود: مردی که آب اضافی دارد و آن را به مسافر نمی‌دهد، و مردی که برای دنیا با امامی بیعت می‌کند؛ اگر به او آنچه می‌خواهد بدهد، به او وفا می‌کند، و اگر ندهد، وفا نمی‌کند، و مردی که کالایی را بعد از نماز عصر به مردی دیگر می‌فروشد و به خدا سوگند یاد می‌کند که این کالا را به این قیمت خریده‌اند، و او نیز سخنش را باور می‌کند و کالا را می‌گیرد، در حالی که کالا به آن قیمت خریداری نشده است.» [روایت بخاری و مسلم] این سه حدیث صریحاً بیان می‌کنند که بیعت، روش تعیین خلیفه است. در حدیث عبادة بن الصامت، پیامبر ﷺ بیعت گرفت که شنوایی و اطاعت داشته باشند؛ و این نسبت به حاکم است. در حدیث عبدالله بن هشام، پیامبر ﷺ بیعت او را نپذیرفت زیرا هنوز کودک بود، و این تأیید می‌کند که بیعت، بیعت بر حکومت است. حدیث ابوهریره صریح است که آن بیعت، بیعت وفاداری به امام بوده، و واژه بدون «ال» ذکر شده تا به هر امامی دلالت کند. احادیث دیگری نیز به بیعت امام اشاره دارند. در صحیح مسلم، رسول خدا ﷺ فرمود:

‘There are three types of people whom Allah would not talk to nor would He praise or purify them on the Day of Judgement, and they will be subjected to severe punishment: A man who has water to spare and would not give it to the wayfarer, and a man who gives his Bay’ah to an Imam for his own good, if He gave him what He wanted He would be loyal to him, otherwise He would not, and a man who offers another man goods for sale after Asr prayer, swearing by Allah that He was given so much price for it, and so He believed him and took the goods, while He was not given that price for it.’” [Narrated by Bukhari and Muslim] These three Ahadith are explicit that the Bay’ah is the method of appointing the Khaleefah. In the Hadith of Ubadah, the Messenger (pbuh) took the Bay’ah to listen and obey; this is with respect to the ruler. In the Hadith of ‘Abdullah ibn Hisham He refused his Bay’ah because He was still a child, which confirms that it is a Bay’ah over ruling. The Hadith of Abu Hurayra is explicit that it was a pledge of allegiance to an Imam, and the word was mentioned without “The” to indicate any Imam. There are other Ahadith that refer to the Bay’ah of an Imam. In Muslim, the Messenger of Allah (pbuh) said:

«هر کس با امامی بیعت کند، با دادن دست خود و میوه دلش، پس باید اگر بتواند از او اطاعت کند، و اگر کسی دیگر آمد تا با او منازعه کند، آن دیگری را بکشید.» و نیز در صحیح مسلم، ابو سعید خدری گفت: رسول خدا ﷺ فرمود:

“Whosoever pledges allegiance to an Imam by giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart, let him obey him if He is able to do so, but if another comes along to dispute with him, then kill the other.” Also in Muslim, Abu Saeed Al-Khudri said: The Messenger of Allah (pbuh) said:

«اگر با دو خلیفه بیعت شود، آخرین آن دو را بکشید.» مسلم از ابوحازم روایت کرده که گفت: «پنج سال با ابوهریره همراه بودم و شنیدم که از پیامبر ﷺ سخن می‌گفت و می‌فرمود:»

“If two Khulafaa’ were pledged allegiance, then kill the latter of them.” Muslim narrated on the authority of Abu Hazim who said: “I accompanied Abu Hurayra five years and I heard him talk about the Prophet (pbuh) saying:

بنی اسرائیل را پیامبران سیاست می‌کردند؛ هر گاه پیامبری از دنیا می‌رفت، پیامبری دیگر جانشین او می‌شد، و پس از من پیامبری نخواهد بود. خلفایی خواهند بود و شمارشان بسیار خواهد بود.» گفتند: «ما را به چه چیزی فرمان می‌دهی؟» فرمود: «بیعتِ هر یک از آنان را پس از دیگری ادا کنید، و حق‌شان را به ایشان بدهید؛ قطعاً الله از آنچه به ایشان سپرده شده، از آنان بازخواست خواهد کرد.» متون قرآن و سنت صریح‌اند که روش نصب خلیفه، بیعت است. همه صحابه این را فهمیده و به آن عمل کردند. ابوبکر در سقیفه بنی ساعده بیعت خاص شد و سپس در مسجد بیعت عمومی یافت. آنگاه کسانی که در مسجد حاضر نبودند، مانند علی بن ابی طالب، بعداً با او بیعت کردند. برای عمر نیز از سوی مسلمانان بیعت گرفته شد، همچنین برای عثمان و علی. بنابراین بیعت تنها روش مشروع نصب خلیفه برای مسلمانان است. ﷺ

‘Banu Israel used to be governed by Prophets, every time a Prophet died, another came after him, and there is not Prophet after me. There will be Khulafaa’ and they will number many.’ They said: ‘What would you order us to do?’ He (pbuh) said: ‘Fulfill the Bay’ah to them one after the other, and give them their due right, surely Allah will account them for that which He entrusted them with.’” The texts are explicit in the Book and Sunnah that the method of appointing a Khaleefah is by the Bay’ah. This was understood and practiced by all of the Sahabah. Abu Bakr was pledged a special Bay’ah in the hall of Bani Sa’idah, and a public Bay’ah in the Masjid. Then others who were absent from the Masjid like ‘Ali ibn Abu Talib gave him the Bay’ah later on. ‘Umar was also pledged a Bay’ah from the Muslims, as were ‘Uthman and ‘Ali. So the Bay’ah is the only legitimate method of appointing a Khaleefah for the Muslims.

شیوه‌های عملی این روند بیعت، از نصب چهار خلیفه‌ای که پس از وفات پیامبر ﷺ مستقیماً جانشین ایشان شدند، روشن است. آنان ابوبکر، عمر، عثمان و علی بودند، که خداوند از ایشان خشنود باد. همه صحابه در برابر این امر سکوت کردند و آن را پذیرفتند؛ و محال است که آن را می‌پذیرفتند اگر مخالف شریعت می‌بود. این به سبب آن است که موضوع، امری حیاتی است که جایگاه مسلمانان و حفظ حکومت اسلام بر آن استوار است. اگر روند نصب آن خلفا را دنبال کنیم، درمی‌یابیم که برخی مسلمانان در سرای بنی ساعده گفتگو داشتند، و کسانی که برای حکومت پیشنهاد شدند، سعد، ابوعبیده، عمر و ابوبکر بودند و غیر از ایشان نبود. در نتیجه این گفتگو، بیعت به ابوبکر داده شد. روز بعد مسلمانان به مسجد فراخوانده شدند و آنان نیز به نوبه خود بیعت کردند. پس بیعت سقیفه، بیعت نصب (عقد) بود که به موجب آن او خلیفه مسلمانان شد. اما بیعت دوم در مسجد در روز بعد، بیعت طاعت بود. هنگامی که ابوبکر احساس کرد بیماری‌اش به مرگ می‌انجامد، مسلمانان را فراخواند و با ایشان مشورت کرد که چه کسی پس از او می‌تواند خلیفه مسلمانان باشد. نظرها در این مشورت‌ها بر علی و عمر متمرکز بود و بر کس دیگری نبود. او این مشورت‌ها را به مدت سه ماه ادامه داد. چون این مشورت‌ها به پایان رسید و نظر اکثریت مسلمانان را دانست، به ایشان اعلام کرد که عمر جانشین او خواهد بود به خلافت. با وفات او بلافاصله، مسلمانان به مسجد آمدند و برای خلافت با عمر بیعت کردند. پس با این بیعت، عمر خلیفه مسلمانان شد، نه با مشورت‌ها و نه با اعلام ابوبکر. هنگامی که عمر با خنجر زخمی شد، مسلمانان از او خواستند که خلیفه‌ای نصب کند، اما او امتناع کرد. ایشان در اصرار خود پافشاری کردند، پس او تسلیم شد و شش نفر را تعیین کرد. پس از مرگ عمر، نامزدها یکی از خود را، یعنی عبدالرحمن بن عوف، به این کار گماردند و او نیز با مسلمانان مشورت کرد. آنان عثمان را برگزیدند و او خلیفه‌ی جدید شد؛ نه به انتخاب عمر و نه با اعلام عبدالرحمن. هنگامی که عثمان کشته شد، همه‌ی مسلمانان در مدینه و کوفه با علی بیعت کردند و او با بیعت مسلمانان خلیفه شد.

The practical forms of the procedure of this Bay’ah are clear from the appointment of the four Khulafaa’, who directly succeeded the Prophet (pbuh) after his death. They were, Abu Bakr, ‘Umar, ‘Uthman, and ‘Ali, may Allah (swt) be pleased with them. All of the Sahabah remained silent to thisand accepted it, it is inconceivable that they could have accepted it if it was against the Shar’a. This is because it is related to a vital matter, upon which rely the stature of the Muslims and the preservation of the rule by Islam. If we follow the development of the appointment of those Khulafaa’, we find that some Muslims had discussions in the hall of Banu Saidah, and those who were proposed to rule were Sa’d, Abu ‘Ubaydah, ‘Umar, Abu Bakr and none other. As a result of the debate, the Bay’ah was given to Abu Bakr. The next day the Muslims were called to the Masjid and in turn pledged their Bay’ah. So the Bay’ah of the Saqeefah was a Bay’ah of appointment (contract), by which He became Khaleefah for the Muslims. However, the second Bay’ah in the Masjid the following day was a Bay’ah of obedience. When Abu Bakr felt that his illness carried with it death, He invited the Muslims and consulted them with regards to who could be a Khaleefah for the Muslims after him. The opinion during these consultations was focused on ‘Ali and ‘Umar and no one else. He continued in making these consultations for three months. When they were complete and He knew the opinion of the majority of the Muslims, He announced to them that ‘Umar would be the Khaleefah to succeed him. Upon his death directly, the Muslims came to the Masjid and pledged their allegiance to ‘Umar for Khilafah. So with this Bay’ah ‘Umar became the Khaleefah for the Muslims, and not with the consultations, nor with the announcement of Abu Bakr. When ‘Umar was stabbed, the Muslims urged him to nominate a Khaleefah, but He refused. They were forceful in their insistence, so He relented and nominated six. After his death the nominees delegated one of them, namely ‘Abdul Rahman ibn ‘Awf and He in turn consulted the Muslims. They chose ‘Uthman and He became the new Khaleefah, not by the choice of ‘Umar or by the announcement of ‘Abdul Rahman. When ‘Uthman was murdered, the whole of the Muslims pledged allegiance to ‘Ali in Madina and Kufa, so He became Khaleefah with the Bay’ah of the Muslims.

از این مطلب روشن می‌شود که تنها روشی که اسلام برای تعیین خلیفه مقرر کرده، بیعت با رضایت و انتخاب مسلمانان است.

So from this, it is clear that the only method, which Islam determined for the appointment of the Khaleefah, is the Bay’ah with the consent and selection of the Muslims.

از نظر اقدامات عملی، که به‌وسیله‌ی آن خلیفه قبل از آن‌که با او بیعت شود قرارداد بسته می‌شود، ممکن است شیوه‌های گوناگونی داشته باشد، همان‌گونه که در مورد خلفای راشدین رخ داد، که در آن هیچ شیوه‌ی خاصی رعایت نشد. هر خلیفه به شیوه‌ای متفاوت از دیگری انتخاب شد. این امر از سوی صحابه، رضی الله عنهم، مشاهده شد و با رضایت ایشان بود، که نمایانگر اجماع ایشان، یعنی إجماع، است. این نشان می‌دهد که پیروی از شیوه‌ی مشخصی برای روند انتصاب واجب نیست؛ بلکه روند انتصاب ممکن است با شیوه‌های گوناگونی انجام شود، که در ادامه شرح داده می‌شود:

In terms of the practical measures, by which the Khaleefah is contracted before He is pledged allegiance, they may take different styles, as was the case with the Khulafaa’ Ar-Rashidoon, where no particular style was adhered to. Each Khaleefah was chosen in a style different from the other. This was witnessed by the Sahabah, may Allah be pleased with them, and was by their consent, which represents their consensus Ijmaa’. It indicates that it is not incumbent to adhere to a specific style for the appointment process; rather the appointment process may be completed by various styles, as outlined below:

۱. گروهی از مردم در مرکز (پایتخت) دولت خلافت، یا افراد بانفوذ آنجا، یا کسانی که نمایندهٔ اکثریت مسلمانان هستند، یا برجسته‌ترین افراد شایستهٔ مقام خلافت، گرد هم می‌آیند. آنان می‌توانند پس از مرگ خلیفه یا استعفا یا برکناری او دیدار کنند و یک یا چند نفر را صرفاً برای مقام خلافت نامزد کنند، سپس یکی از ایشان را به هر شیوه‌ای که مناسب بدانند برمی‌گزینند. پس از آن، برای او بیعت قراردادی می‌دهند تا در چارچوب کتاب الله (سبحانه و تعالی) و سنت رسول الله ﷺ شنوایی و اطاعت کند. با تکمیل این بیعت قراردادی، خلیفه یا کسی که نماینده اوست می‌نشیند تا بیعت اطاعت را از مسلمانان دریافت کند. این همانند آنچه پس از درگذشت پیامبر ﷺ برای ابوبکر رخ داد، شبیه است. انصار در سقیفهٔ بنی ساعده گرد آمدند تا با رهبرشان سعد بن عبادہ بیعت کنند؛ سپس ابوبکر، عمر و ابوعبیده پیش از آنکه بیعت با سعد به پایان برسد به آنجا رسیدند. میان ایشان گفتگوی جدی و مباحثه‌ای که به سطح بحثی داغ رسید، درگرفت. پس از تبادل نظرهای منصفانه، کار به سود ابوبکر انجامید و همهٔ حاضران در سقیفه، جز سعد بن عبادہ که خودداری کرد، با او بیعت کردند. این بیعت با ابوبکر در سقیفه، او را به مقام خلافت منصوب کرد. این است رویدادهایی که در سقیفه رخ داد:

1. A multitude from the people in the centre (capital) of the Khilafah state, or the influential people there, or those who represent the majority of the Muslims, or the best prominent people qualified for the post of the Khilafah. They may meet after the death of the Khaleefah or his resignation or dismissal, and nominate one or more persons exclusively for the position of Khaleefah, then they choose one of them, in any style they see fitting. Afterwards they give him a pledge of contract to listen and obey in accordance with the Book of Allah (swt) and the Sunnah of the Messenger of Allah (pbuh). Upon completion of this Bay’ah of contract, the Khaleefah, or whoever represents him, sits down to receive the Bay’ah of obedience from the Muslims. This is like what happened with Abu Bakr after the death of the Prophet (pbuh). Ansar met at the Saqeefah of Banu Sa’idah to pledge allegiance to their leader Sa’d ibn Ubadah, then Abu Bakr, ‘Umar, and Abu ‘Ubaydah arrived before the Bay’ah to Sa’d was concluded. Serious discussion took place between them and Shar’a, which reached the level of a heated debate. After fair exchanges, the matter turned towards Abu Bakr’s favour so He was pledged unanimously by all those in attendance at the Saqeefah, except Sa’d ibn Ubadah who abstained. This Bay’ah to Abu Bakr in the Saqeefah appointed him to the position of Khaleefah. The following are the events that took place in the Saqeefah:

ابن هشام در کتاب سیره‌اش روایت کرده که ابن اسحاق گفت: هنگامی که انصار در سقیفه گرد آمدند، عبدالله بن ابی بکر از طریق عبدالله بن عباس روایت کرد که او گفت: عمر گفت: «... از خبر ما این است که چون الله پیامبرش ﷺ را به سوی خود برد، انصار با ما اختلاف کردند. آنان با رهبرانشان در سقیفهٔ بنی ساعده گرد آمدند. علی بن ابی طالب، زبیر بن عوام و دیگران به ما نپیوستند. مهاجران گرد ابوبکر جمع شدند. پس به ابوبکر گفتم: "به سوی این برادران انصاری بشتابیم." پس به سوی آنان شتافتیم...» سپس عمر ادامه داد: «... تا اینکه به آنان در سقیفهٔ بنی ساعده رسیدیم. ناگهان در میانشان مردی عبا‌به‌دوش بود. پرسیدم: "این کیست؟" گفتند: "سعد بن عباده است." پرسیدم: "او را چه شده است؟" گفتند: "حالش خوب نیست." چون نشستیم، سخنگوی آنان شهادتین گفت، سپس الله را ستایش کرد و گفت: "اما بعد، ما انصار الله و سپاه اسلامیم، و شما ای گروه مهاجران، گروهی از ما هستید. گروهی از قومتان شتابان آمدند..." سپس گفت: "ناگهان آنان خواستند ما را از جایگاهمان برکنار کنند و امر (حکومت) را از ما بربایند." چون سخنش پایان یافت، من خواستم سخن بگویم. در ذهنم سخنی آماده کرده بودم که آن را می‌پسندیدم و می‌خواستم پیش از ابوبکر ارائه دهم، و خشمم را از او پنهان می‌داشتم. ابوبکر گفت: "ای عمر، شکیبا باش." پس خوش نداشتم او را خشمگین کنم. او سخن گفت و از من داناتر و بزرگوارتر بود. به خدا سوگند، هیچ سخن نیکی را که آماده کرده بودم وانگذاشت، مگر آنکه خود آن را یا مانند آن، یا بهتر از آن را به طبع خویش گفت تا پایان یافت. گفت: "اما آنچه درباره خیری که در شما سراغ دارید گفتید، شایستهٔ آنید. عرب این امر (حکومت) را جز برای این قبیلهٔ قریش نمی‌پذیرد. آنان از نظر نسب و جایگاه در میان عرب برترند. یکی از این دو مرد را از شما می‌پذیرم، پس با هر یک از آنان که می‌خواهید بیعت کنید."» او دستم را گرفت و دست ابوعبیده بن جراح را، در حالی که میان ما نشسته بود. از آنچه گفت، تنفری نداشتم جز اینکه، به خدا سوگند، ترجیح می‌دادم کشته شوم، بی‌آنکه گناهکار شوم، تا اینکه بر قومی امیر شوم که ابوبکر در میان آنان است.» عمر ادامه داد: «یکی از سخنرانان انصار گفت: "من شایسته‌ترین و باتجربه‌ترین کسی هستم برای این کار. یک امیر از ما و یک امیر از شما، ای گروه قریش."» ادامه داد: «همهمه بالا گرفت و صداها بلند شد، تا آنجا که ترسیدم اختلاف رخ دهد. پس گفتم: "دستت را دراز کن ای ابوبکر." او دستش را دراز کرد و من با او بیعت کردم، سپس مهاجران با او بیعت کردند، سپس انصار با او بیعت کردند. ما بر سعد بن عباده پیشی گرفتیم. یکی از آنان گفت: "سعد بن عباده را کشتید." گفتم: "خداوند سعد بن عباده را بکشد."» ابن کثیر در سیره نبوی، مشابه آن را روایت کرده است.

Ibn Hisham reported in his book of Seerah that Ibn Ishaq said that when the Ansar met in the Saqeefah, ‘Abdullah ibn Abu Bakr narrated from the way of ‘Abdullah ibn Abbas that He said that ‘Umar said, “…from our news when Allah took His prophet (pbuh) to death, the Ansar disagreed with us. They met with their leaders in the saqeefah of Banu Saa’idah. ‘Ali bin Aby Talib, Zubair bin al- Awwam and others did not join us. The Muhajiroon gathered with Abu Bakr, so I said to Abu Bakr; ‘Let us rush to these brothers from the Ansar.’ So we rushed to them…” Then ‘Umar continued; “…until we came to them in the Saqeefah of Banu Saa’idah. All of a sudden there was amongst them a cloaked man. I asked, ‘Who is this?’ They replied, ‘Sa’d bin ‘Ubadah.’ I then asked, ‘What is the matter with him?’ They said, ‘He is not well.’ When we sat down, their speaker said the Shahadah, then praised Allah and said, ‘After all, we are the Ansar of Allah, and the battalion of Islam, and you, the people of the Muhajiroon, are part of us. A group of your people rushed in…’ Then He said, ‘Suddenly they wanted to depose us from our origin and usurp the matter (power) from us.’ When He stopped speaking, I wanted to speak. I prepared in my mind a word that I liked, and wished to present it before Abu Bakr and I was hiding my anger from him. Abu Bakr said, ‘Oh ‘Umar, be patient’, so I hated to make him angry. He spoke and He was more knowledgeable and more respected than me. By Allah, He did not leave any good word I had prepared, save He said it or the like of it, or better than it, by his nature until He finished. He said, ‘As regards what you said of good (khair) in you, you are worthy of it. The Arabs would not acknowledge this matter (power) except to this tribe from Quraish. They are in the heart of the Arabs in terms of lineage and place. I accept from you one of these two men, so give Bay’ah to whom you like from them.’ He took my hand and the hand of Abu ‘Ubaydah bin al-Jarrah while He was sitting between us. I did not hate what He said except that, by Allah, I preferred that I be killed, without becoming sinful, rather than become an Ameer over a people whom Abu Bakr is part of.” ‘Umar continued, “Some speaker from the Ansar said, ‘I am the one who is most fit and most experienced for it. One Ameer is from us and one Ameer is from you, Oh people of Quraish.’” He continued; “Noise increased and voices rose until I feared that disagreement would occur. So I said, ‘Extend your hand O Abu Bakr.’ He extended his hand so I gave him the Bay’ah, then the Muhajiroon gave him the Bay’ah, then the Ansar gave him the Bay’ah. We leapt over Sa’d bin ‘Ubadah. One of them said, ‘You killed Sa’d ibn ‘Ubadah.’ I said, ‘May Allah kill Sa’d bin Ubadah.’” Ibn Katheer narrated in the prophetic Seerah similar to that.

روایت شده که طبری گفت: «ابوعبیدہ بن الجراح در لحظهٔ حساس در بحث و گفتگو میانجی شد. پس او برخاست و با انصار سخن گفت و گفت: "ای گروه انصار، شما نخستین کسانی بودید که دگرگون شدید و بازگشتید."»

At-Tabari narrated: “That Abu ‘Ubaydah bin al-Jarrah had intervened in the matter (discussion) at the crucial moment. So He stood up and spoke to the Ansar and said: “O people of the Ansar, you were the first have changed and reverted”.

هنگامی که انصار این سخنان را از ابوعبیده شنیدند، متأثر شدند. پس بشیر بن سعد، که از سران خزرج بود، برخاست و گفت: «به خدا سوگند، اگرچه ما در جهاد با مشرکان سهم بزرگی داشتیم و در این دین پیشگام بودیم، همه آنچه از آن می‌خواستیم تنها خشنودی پروردگارمان، فرمانبرداری از پیامبرمان ﷺ و تلاش برای خودمان بود. شایسته نیست که در این امر بر مردم برتری‌جویی کنیم، و ما به دنبال خشنودی این دنیا نیستیم، زیرا خداوند است که این شرافت را به ما ارزانی داشته است. با این همه، محمد ﷺ از قریش است و قبیله‌اش شایسته‌تر و سزاوارتر است. و به خدا سوگند، نمی‌خواهم خداوند هرگز مرا ببیند که در این امر با ایشان به نزاع برخیزم. پس از خدا بترسید و با آنان مخالفت یا ستیز نکنید.» این سخن بشیر دلنشین بود و مردم خزرج با آن قانع شدند.

When Al-Ansar heard these words from Abu ‘Ubaydah they were moved. So Bashir ibn Sa’d from the leaders of Al-Khazraj stood up and said: “By Allah, even if we were of great advantage in the Jihad against the Mushrikeen, and the precedent in this Deen, all we only wanted from that was the pleasure of our Lord, the obedience of our Prophet, and to strive for ourselves. It is not fitting that we be insolent in this over the people, and we do not seek the pleasure of this world, for Allah is the Provider of this honour to us. Nonetheless, Muhammad (pbuh) is from Quraysh, and his tribe are more appropriate and deserving, and by Allah, I do not want Allah to see me ever dispute with them in this matter. So fear Allah, and do not disagree or contest with them.” This word of Bashir was comforting, and the people of Al-Khazraj were convinced by it.

در این هنگام، ابوبکر دست عمر و ابوعبیده را گرفت، در حالی که او میان آن دو نشسته بود، و به انصار گفت: «این عمر است و این ابوعبیده؛ می‌توانید با هر یک از این دو که بخواهید بیعت کنید.» و آنان را به هم‌پیوستگی فراخواند و از اختلاف برحذر داشت.

At this moment, Abu Bakr took by the hands of ‘Umar and Abu ‘Ubaydah, as He was sitting between them, and said to the Ansar: “This is ‘Umar, and this is Abu ‘Ubaydah, you can pledge allegiance to whoever one of them you wish,” and He called them to stick together, and warned them against dissent.

عمر که شاهد این مشاجره بود و از بروز اختلاف بیمناک، صدایش را بلند کرد و فریاد زد: «دستت را دراز کن ای ابوبکر.» ابوبکر دستش را دراز کرد و عمر با او بیعت کرد و گفت: «آیا پیامبر ﷺ دستور نداد که تو ای ابوبکر در نماز امامت مسلمانان را برعهده بگیری؟ پس تو خلیفهٔ رسول‌الله ﷺ هستی. ما با تو بیعت می‌کنیم تا با محبوب‌ترین کس نزد رسول‌الله ﷺ از میان همهٔ ما بیعت کرده باشیم.» سپس ابوعبیده دستش را دراز کرد و با ابوبکر بیعت کرد و گفت: «تو بهترین مهاجران و تنها یار دوم در غار هستی و خلیفهٔ رسول‌الله ﷺ در نماز، و بهترین مسلمانان در دین. چه کسی شایستهٔ آن است که پیش از تو قرار گیرد یا بر تو در این امر سرپرستی کند؟» بشیر بن سعد شتافت و با ابوبکر بیعت کرد. اُسید بن حُضیر، سرور اوس، به قومش که شاهد کاری بودند که بشیر بن سعد کرده بود نگریست و به آنان گفت: «به خدا سوگند اگر خزرج یک بار حکومت را به دست گیرد، همچنان بر شما برتری خواهد داشت و هیچ سهمی از آن را با شما قسمت نخواهد کرد. پس برخیزید و با ابوبکر بیعت کنید.» اوس برخاستند و چنین کردند. آنگاه مردم شتابان با ابوبکر بیعت کردند، تا آنکه محل سقیفه از جمعیت انباشته شد.

Umar here, witnessing the argument and fearing of the disagreement, raised his voice and shouted: “Stretch out your hand Abu Bakr.” Abu Bakr stretched out his hand, and ‘Umar pledged allegiance to him, saying: “Did not the Prophet order that you lead, O Abu Bakr, the Muslims in prayer, so you are the Khaleefah of Rasoolullah. We are pledging allegiance to you so as to pledge allegiance to the best beloved person by Rasoolullah of us all.” Then Abu ‘Ubaydah stretched out his hand and pledged allegiance to Abu Bakr, saying: “You are the best of Al-Muhajireen, and the only and second companion in the cave, and the Khaleefah of Rasoolullah in prayer, the best of the Muslims in Deen. Who else is supposed to come before you, or take care of this matter over you?” Al-Bashir ibn Sa’d rushed and pledged his allegiance to Abu Bakr. Usaid ibn Hudhayr, head of Al-Aws, looked up to his people who witnessed what Bashir ibn Sa’d had done, and said to them: “By Allah if Al-Khazraj were to be appointed once, they will still have with this the advantage over you, and they would not make to you any share in it with them at all. So stand up and pledge allegiance to Abu Bakr.” The Al-Aws stood up and did so. Then people rushed and pledged allegiance to Abu Bakr, until the place of the Saqeefah was overflowing with the crowds.

بدین ترتیب بیعت در سقیفه به پایان رسید، و پیکر رسول خدا ﷺ هنوز بر بسترش بی‌کفن و دفن بر جای بود. چون بیعت تمام شد، مردم از سقیفه پراکنده شدند. روز بعد، ابوبکر در مسجد نشست، و عمر برخاست و برای مردم سخن گفت و از سخنی که پیش‌تر گفته بود، که رسول خدا ﷺ نمرده است، عذرخواهی کرد. سپس گفت: «همانا خداوند کتاب خود را به شما داده است که پیامبرش ﷺ را با آن هدایت فرمود، پس اگر به آن چنگ زنید، خداوند شما را هدایت خواهد کرد، همان‌گونه که پیامبرش ﷺ را هدایت کرد. و همانا خداوند کارهای شما را (در امر خلافت) بر سرپرستی بهترین مرد میان شما، یار رسول خدا ﷺ و دومین نفر در غار، متحد ساخته است. پس برخیزید و بیعت کنید.» آنگاه همه مردم چنین کردند و بیعت تمام شد. سپس ابوبکر برخاست و برای مردم سخن گفت؛ این نخستین خطبه‌اش به عنوان خلیفه بود. گفت: «ای مردم، من بر شما والی گردیده‌ام، با آن‌که بهترین شما نیستم. پس اگر کار درست کردم مرا یاری دهید، و اگر خطا کردم مرا اصلاح کنید. راستی امانت است و دروغ خیانت. ناتوان میان شما نزد من نیرومند است تا حقش را به او بازگردانم، ان‌شاءالله، و نیرومند میان شما نزد من ناتوان است تا حق را از او بستانم، ان‌شاءالله. هر قومی که جهاد در راه خدا را رها کند، خداوند ایشان را به خواری دچار خواهد کرد. اگر فحشا در میان قومی گسترش یابد، خداوند ایشان را به بلاهای بزرگ گرفتار خواهد ساخت. تا زمانی که من از خدا و رسولش فرمان می‌برم، از من فرمان ببرید. و اگر از خدا و رسولش نافرمانی کردم، شما را بر اطاعت از من حقی نیست. برای نماز برخیزید، خدا شما را رحمت کند.»

The Bay’ah of the Saqeefah (hall) was thus concluded, and the body of Allah’s Messenger (pbuh) was still laid on his bed unburied. Once the Bay’ah was concluded, people dispersed from the hall. The next day, Abu Bakr sat in the Masjid, and ‘Umar stood up and addressed the people, apologising for what He uttered that the Messenger of Allah (pbuh) had not died, then He went on to say “And verily Allah has left you His Book by which He guided His Messenger, so if you held on to it, Allah would guide you as He did with His Messenger, and verily Allah has united your affairs (authority) over the guardianship of the best man amongst you, the companion of Allah’s Messenger (pbuh) and the second man in the cave, so get up and give your Bay’ah.” Then all the people did so, and the Bay’ah was concluded. Abu Bakr then stood up and addressed the people; it was his first Khutba as Khaleefah, He said: “O people, I have been appointed upon you as your leader even though I am not the best amongst you, so if I do right help me, and if do wrong correct me. Truth is a trust and lying is treason, the weak amongst you is strong before me till I return to him his right, Allah willing, and the strong amongst you is weak before me till I take the right from him Allah willing. Any people who abandon Jihad in the way of Allah, Allah will strike them with humiliation. If indecency spread amongst any people, Allah would subject them to great tribulations. Do obey me as long as I obey Allah and His Messenger. If I ever disobeyed Allah and His Messenger, I am not entitled to your obedience to me. Get up for prayer, may Allah send His mercy upon you”.

این‌که ابوبکر چگونه برای خلافت برگزیده شد و بیعت چگونه به او داده شد، به‌طور خلاصه این است: اختلافی که میان انصار و مهاجرین بر سر منصب خلافت پیش آمد، نوعی روند معرفی‌کردن نامزد برای این منصب از سوی هر دو طرف بود. پس از آن‌که ابوعبیده و بشیر بن سعد سخنرانی کردند، کفهٔ مهاجرین سنگین‌تر شد، آنگاه ابوبکر به‌عنوان گزینهٔ برتر ظاهر شد و کسانی که در سقیفه حاضر بودند، به‌جز سعد بن عباده، با او بیعت کردند. بنابراین نخستین بیعتِ سقیفه، بیعت عقد بود، و بیعتِ مسجد که روز بعد انجام شد، بیعت طاعت بود.

This is briefly how Abu Bakr was elected for the Khilafah, and how the Bay’ah was given to him. The difference that occurred between the Ansar and the Muhajireen over the Khilafah post was a type of nominating process regarding the post of Khilafah from both sides. After Abu ‘Ubaydah and Bashir Ibnu Sa’d gave their speeches, the scale of the Muhajireen tipped over, then Abu Bakr emerged as favourite and was given the Bay’ah by those present in the Saqeefah except Sa’d ibn Ubadah. Thus the first Bay’ah of the Saqeefah was the Bay’ah of contract, while the Bay’ah of the Masjid, in the next day, was that of obedience.

در این شیوهٔ نصب ابوبکر، دیده می‌شود که گروه بزرگی از مردم مدینهٔ منوره، که پایتخت دولت است، گرد آمدند و به بحث و گفتگو پرداختند و به شدت مناقشه کردند. برخی افراد برای مقام خلافت نامزد شدند، که محدود بود به سعد، ابوبکر، عمر و ابوعبیده. سپس رأی به سود ابوبکر برگشت و با او بیعت شد.

In this style of appointing Abu Bakr, it is noticed that a multitude of the people of the Noble Madinah, which is the state capital, met and discussed and debated harshly. Some people were nominated for the Khilafah post, limited to Sa’d, Abu Bakr, ‘Umar and Abu ‘Ubaydah. Then the opinion turned to the advantage of Abu Bakr so He was given the Bay’ah.

2. این‌که خلیفه، به ابتکار خود یا به درخواست مردم، هنگامی که احساس کند زندگی‌اش به زودی پایان می‌یابد، تصمیم می‌گیرد با مردم، یا با افراد بانفوذ، یا با رهبران و سران آنان مشورت کند درباره‌ی این‌که چه کسی را پس از او می‌خواهند بر خود خلیفه قرار دهند. سپس خلیفه شخصی را به آنان پیشنهاد می‌کند تا پس از مرگش خلیفه‌ی ایشان باشد. پس از مرگ خلیفه، مسلمانان با کسی که او معرفی کرده است بیعت می‌کنند تا بر ایشان خلیفه باشد. بیعت آنان با او، خلافت را برای او منعقد می‌سازد. بدین ترتیب او با این بیعت خلیفه‌ی ایشان می‌شود، نه با تعیین او از سوی خلیفه‌ی پیشین.

2. That the Khaleefah by his own initiative or by the people’s request, resolves to consult the people or the influential people or their leaders and chiefs, when He feels that his life will shortly end, as to whom they want to be a Khaleefah over them after him. Then, the Khaleefah, recommends to them a person to be Khaleefah over them after his death. After the death of the Khaleefah, the Muslims give their Bay’ah to the nominated person, so as to be Khaleefah over them. Their Bay’ah to him contracts the Khilafah to him. Thus He becomes Khaleefah over them with this Bay’ah and not through the nomination of him by the previous Khaleefah.

این همانند آنچه با ابوبکر رخ داد، هنگامی که او وقتی سخت بیمار شد و گمان کرد که خواهد مرد، با همه مردم سخن گفت و فرمود: «همانا خداوند آنچه را شما خود می‌توانید درک کنید (از مرگ) بر من فرستاده است، و چیزی جز مرگ را که به سبب بیماری‌ام به من نزدیک می‌شود نمی‌بینم. پس خداوند شما را از سوگندهایی که در بیعت با من یاد کردید آزاد کرده و پیوندی را که بر شما بسته بودم گشوده است. او (سبحانه و تعالی) امر رهبری را به خودتان بازگردانده است، پس هر کس را که دوست دارید بر خود برگزینید. این بدان سبب است که اگر در زمان حیات من کسی را برمی‌گزیدید، شایسته‌تر بود، تا پس از من دچار اختلاف نشوید.»

This is like what happened with Abu Bakr when He nominated ‘Umar. When Abu Bakr was seriously ill and He thought He was going to die, He spoke to all the people and said: “Verily Allah has sent upon me what you yourselves can perceive (of death), and I do not see anything other than death approaching me because of my disease. So Allah has freed you from your oaths which you gave in the pledge to me, and dissolved my knot binded upon you. He (swt) has returned the matter of your leadership to you, so appoint over yourselves whichever person you like. This is because if you appointed (somebody) while I am alive it would be more appropriate, so that you do not differ after me.

مردم نتوانستند بر سر اینکه چه کسی باید جانشین ابوبکر شود به توافق برسند. آنان نزد او بازگشتند و گفتند: «ای جانشین رسول خدا ﷺ، نظر ما همان نظر شماست.» ابوبکر گفت: «شاید شما با تصمیم من مخالفت کنید؟» گفتند: «نه (مخالفت نخواهیم کرد).» پس گفت: «آیا به خدا سوگند می‌خورید که تصمیم مرا بپذیرید؟» پاسخ دادند: «بله.» سپس گفت: «به من فرصت دهید تا ببینم چه چیزی برای خدا، دین او و بندگانش بهتر است.» این، اجازه‌ای آشکار از سوی مسلمانان به ابوبکر بود تا خلیفه‌ای برای آنان برگزیند. ابوبکر بود که دریافت آنچه در ذهن صحابه‌ی برجسته می‌گذرد، و چون احساس کرد که خواست هر یک از آنان این است که خلیفه شود، از ایشان سوگند گرفت.

The people could not agree as to who should succeed Abu Bakr. They returned to him and said: “Our opinion, O Successor to the Messenger of Allah (pbuh), is your opinion.” Abu Bakr said: “Perhaps you will disagree (with my decision)?” They said: “No (we will not)”. So He said: “Then will you swear by Allah to accept my decision?” They replied: “Yes.” Then He said: “Give me time to see what is best for Allah, His Deen, and His servants.” This was a clear authorisation from the Muslims for Abu Bakr to select a Khaleefah for them. It was Abu Bakr who understood what was circulating in the minds of the most senior companions, and because He felt that it was the wish of every one of them to be Khaleefah, He took the oath from them.

بر اساس این اجازه، ابوبکر مشورت‌های فراوانی با صحابه‌ی بزرگوار انجام داد. او به‌صورت محرمانه با عبدالرحمن بن عوف، عثمان بن عفان، سعید بن زید و اُسَید بن حُضَیر مشورت کرد. گزینه‌ای که در ذهنش می‌گشت یا عمر بود یا علی. اما بعدها رأی او بر عمر قرار گرفت و در مشورتی علنی با مردم، از خانه‌اش به سوی مردم نگریست، در حالی که همسر و دخترش او را نگه داشته بودند، و به مردم گفت: «آیا کسی را که برای شما تعیین می‌کنم می‌پذیرید؟ زیرا به خدا سوگند، در رأی خود کوتاهی نکرده‌ام و هیچ خویشاوندی را تعیین نکرده‌ام.» گفتند: «آری.» سپس افزود: «عمر بن خطاب را به جانشینی خود برمی‌گزینم، پس سخن او را بشنوید و از او فرمان برید.» مردم پاسخ دادند: «شنیدیم و فرمان می‌بریم.» ابوبکر با شنیدن این پاسخ دستانش را به سوی آسمان بلند کرد و گفت: «پروردگارا! من از این انتخاب جز خیر ایشان را نخواستم و از آن ترسیدم که در فتنه بیفتند؛ پس تو بهتر می‌دانی که با ایشان چه کرده‌ام. من رأی خود را برای ایشان به کار بردم و قوی‌ترین و دلسوزترین آنان را نسبت به آنچه برای ایشان بهتر است بر ایشان گماشتم.» مردم دعای او را شنیدند و به تصمیمش اطمینان یافتند. پس از درگذشت ابوبکر، عمر به مسجد رفت و مردم به شمار زیاد نزد او آمدند تا بیعت کنند، و تنها طلحه از بیعت خودداری کرد. عمر از صبح تا هنگام ظهر در مسجد ماند و شمار کسانی که برای بیعت می‌آمدند افزایش یافت، تا آنکه به هنگام ظهر مسجد کاملاً پر شد. عمر بر منبر رفت، یک پله پایین‌تر از جایی که ابوبکر بر آن می‌ایستاد، خدا را ستود، بر پیامبرش درود فرستاد و از ابوبکر و فضایل او یاد کرد. سپس گفت: «ای مردم، من تنها مردی از میان شما هستم، و اگر ناخوشایند نمی‌داشتم که درخواست جانشین رسول خدا (ابوبکر) را نادیده بگیرم، زمام امور شما را به دست نمی‌گرفتم.» سپس چشمانش را به سوی آسمان برگرداند و گفت: «ای پروردگار من! من تندخو هستم، پس مرا نرم‌خو گردان. ای پروردگار من! من ناتوانم، پس مرا نیرومند گردان. ای پروردگار من! من بخیلم، پس مرا سخاوتمند گردان.» سپس لحظه‌ای ایستاد و گفت: «همانا خداوند شما را با من می‌آزماید و مرا با شما، و پس از آنکه یارانم را از من گرفت، مرا با شما باقی گذاشت. به خدا سوگند که هیچ‌کس را بر هیچ‌یک از امور شما که به من برسد، گمارده نخواهم کرد و در گماردن شخص توانا و مورد اعتماد در کاری که از من دور است، دریغ نخواهم ورزید. اگر ایشان (گماشتگان) نیکو عمل کنند، من هم با ایشان نیکو رفتار خواهم کرد، و اگر بد عمل کنند، آنان را مجازات خواهم نمود.» سپس برخاست و مردم را به نماز پیشنهاد کرد. این بیعتی بود که مردم در مسجد با عمر بن الخطاب کردند، و همین بیعت بود که خلافت را برای او منعقد ساخت، و همین بیعت بود که اطاعت از او را بر مردم واجب گردانید.

With this authorisation, Abu Bakr made numerous consultations with the senior companions. He consulted in confidence with ‘Abdul Rahman ibn Awf, ‘Uthman ibn Affan, Saeed ibn Zayd, Usayd bin Hudhyr. The choice that revolved in his mind was for either ‘Umar or ‘Ali. However, later on his opinion settled on ‘Umar and He consulted the people in an open consultation. He looked over to the people from his house, while his wife and daughter held him and He addressed the people saying: “Do you accept whom I appoint for you? For by Allah, I have not spared any effort regarding my opinion, nor have I appointed a relation.” They said: “Yes.” He continued saying: “I appoint ‘Umar ibn al-Khattab to succeed me, so listen to him and obey him.” Then the people replied, “We heard and we will obey”. Upon hearing that Abu Bakr raised his hands to the sky and said “O my Lord! I did not want by that choice except their interest, and I feared that they might fall in Fitna, so You know better about what I have done to them. I have exerted my opinion for them and appointed upon them the strongest and most concerned of them about what is best for them.” The people heard his prayer, and were filled with confidence about his decision. After the death of Abu Bakr, ‘Umar went to the Masjid and the people came to him in large numbers to give their Bay’ah, and no one stayed back except Talha. ‘Umar remained in the Masjid from the morning until Zuhr time, and the number of people who came to give their Bay’ah increased, until at Zuhr time the Masjid was completely full. ‘Umar stepped up onto the Minbar, one step below the one which Abu Bakr used to stand on, praised Allah, sent blessings to His Prophet, and mentioned Abu Bakr and his points of excellence. He then said: “O people, I am but a man from amongst you, and if it wasn’t because I disliked disobeying the request of the successor of the Messenger of Allah (Abu Bakr), I would not have taken charge over you.” He then turned his eyes to the sky and said: “O my Lord!, I am harsh, so make me soft. O my Lord! I am weak so make me strong. O Lord, I am miserly so make me generous.” Then He stopped for a while and said: “Verily Allah is testing you with me, and testing me with you, and He has left me with you after taking away my companions. By Allah (swt) I will not authorise anybody (to dispose) of any of your affairs that reaches to me nor will spare any effort to authorise the efficient and the reliable in any affair that is far from me. If they (the authorised people) did well I would do well with them, and if they did bad I would punish them. Then He rose up, and led the people in prayer. This was the Bay’ah for ‘Umar ibn al-Khattab from the people in the Masjid, and it was this that contracted the Khilafah to him, and it was this Bay’ah that made it obligatory upon the people to obey him.

اما انتخاب ابوبکر، تنها یک معرفی او برای منصب خلافت بود، و محدود کردن آن به معرفی عمر به تنهایی. خلافت با این معرفی به عمر منتقل نشد، و اطاعت از او نیز بر مردم واجب نشد. او جز پس از آنکه بیعت مردم در مسجد به او داده شد، خلیفه نگردید.

As for the choice of Abu Bakr it was only a nomination for him to the Khilafah post, and a limitation to the nomination of ‘Umar alone. Khilafah was not convened to ‘Umar by this nomination, nor was obedience obliged to him. He did not become Khaleefah except after the Bay’ah of the people was given to him in the Masjid.

به دنبال روند این شیوه که به موجب آن عمر بن الخطاب خلیفهٔ مسلمانان شد، می‌بینیم که این شیوه با شیوه‌ای که به موجب آن ابوبکر به‌عنوان جانشین رسول الله ﷺ بر مسلمانان منصوب شد، متفاوت است. در حالی که خلیفه در حال مرگ است، خود به ابتکار خویش یا به درخواست مسلمانان، برخی افراد را که شایستهٔ مقام خلافت‌اند توصیه می‌کند تا پس از مرگ او، یکی از میان خودشان با مشورت برگزینند تا پس از او خلیفهٔ مسلمانان باشد، در مدت زمان معینی که از سه روز تجاوز نکند. پس از این، آن گروه یک مرد را از میان خود به خلافت برمی‌گزینند، به شیوه‌ای که بر آن توافق کنند. سپس نام خلیفه به مسلمانان اعلام می‌شود و بیعت از آنان برای او گرفته می‌شود؛ این شخص با این بیعت خلیفهٔ مسلمانان می‌شود، نه با انتخاب آن گروه کوچک که خلیفهٔ پیشین به آن توصیه کرده بود.

Following up the proceedings of this style, by which ‘Umar ibn Al–Khattab became Khaleefah to the Muslims, we see that it is different from the style by which Abu Bakr was appointed as a successor to the Messenger of Allah (pbuh) over the Muslims 3. While He is dying, by his own initiative or by request from the Muslims, the Khaleefah recommends some people, who are qualified for the position of Khilafah, to select after his death, one from amongst themselves by consultation, to be Khaleefah over the Muslims after him, within an assigned period of time that does not exceed three days. After this, the group selects one man from amongst themselves to be Khaleefah, by the style they agree upon. The name of the Khaleefah then is declared to the Muslims, and the Bay’ah is taken for him from them, this person becomes Khaleefah of the Muslims by this Bay’ah, and not by the selection of that small group, which was recommended by the previous Khaleefah.

این شبیه چیزی است که برای عمر بن الخطاب پیش آمد؛ هنگامی که او زخمی شد و بعدها از همان زخم درگذشت. مسلمانان نزد او آمدند و از او خواستند که پس از خود خلیفه‌ای تعیین کند. او گفت: «چه کسی را خلیفه کنم؟ اگر ابوعبیدة بن الجراح زنده بود، او را به خلافت برمی‌گزیدم. و اگر پروردگارم از من بپرسد که چرا، می‌گویم: از پیامبرت شنیدم که می‌فرمود ﷺ»

This is similar to what happened with ‘Umar ibn al-Khattab when He was stabbed, and later died from that wound. The Muslims came to him and requested him to assign a Khaleefah after him. He said: “Whom should I make Khaleefah? If Abu ‘Ubaydah ibn Al-Jarrah were alive I would have recommended him to be Khaleefah. If my Lord asked me why, I would say: I heard your prophet say:

«او (ابوعبیدہ) امینِ این امت است.» اگر سالم، غلامِ ابوحذیفه، زنده بود، او را برمی‌گزیدم. اگر پروردگارم از من می‌پرسید چرا، می‌گفتم: از پیامبرت ﷺ شنیدم که فرمود:

‘He (Abu ‘Ubaydah) is the secretary of this Ummah.’ If Salim, servant of Abu Huzayfah was alive, I would have recommended him. If my Lord asked me why, I would say: I heard Your prophet say:

سالم به خدا عشق بزرگی دارد. یکی از مسلمانان به او گفت: «پسرت عبدالله را توصیه کن». او گفت: «خدا با تو بجنگد! به خدا سوگند که با این نظر، رضای خدا را نجستی. وای بر تو! چگونه کسی را توصیه کنم که نتوانست همسرش را طلاق دهد؟ ما خاندان خطاب را در کارهای شما میلی نیست. من خلافت را ستایش نکردم تا بخواهم که برای کسی از خانواده‌ام باشد. اگر این امر (خلافت) نیکو بود، ما سهم خود را گرفته‌ایم، و اگر بد بود، برای آل عمر همین بس که یک نفر از ایشان حساب پس دهد و درباره‌ی کارهای امت محمد ﷺ پرسیده شود. راستش این است که من کوشیدم و خانواده‌ام را محروم کردم. اگر توانستم خود را بی‌گناه و بی‌پاداش به اندازه‌ی کافی نجات دهم، خرسندم.» مسلمانان از اتاق او بیرون رفتند و او را با اندیشه‌اش تنها گذاشتند. سپس دوباره نزد او بازگشتند و از او خواستند که برای مصلحت مسلمانان کسی را توصیه کند. او به ایشان گفت: «شما این گروهند که رسول خدا ﷺ هنگام وفاتش از ایشان خشنود بود و درباره‌ی ایشان فرمود: آنان اهل بهشتند: علی بن ابی‌طالب، عثمان بن عفان، سعد بن ابی‌وقاص، عبدالرحمن بن عوف، زبیر بن عوام و طلحة بن عبیدالله. عبدالله بن عمر با ایشان باشد، اما فقط رأی داشته باشد و در امر خلافت هیچ حقی نداشته باشد.» عمر به این شش نفر توصیه کرد که خلیفه‌ای برگزینند و برای آن‌ها مهلت سه روزه تعیین کرد. پس از گفتگویی طولانی با ایشان گفت: «چون من بمیرم، سه روز مشورت کنید و در این روزها صهیب مسلمانان را در نماز امامت دهد. روز چهارم را نیاید مگر آنکه امیری بر شما باشد.» او همچنین ابوطلحه انصاری را گماشت تا از آن گردهمایی پاسداری کند و ایشان را در وظیفه‌شان تشویق نماید، و به او گفت: «ای ابوطلحه، خداوند (سبحانه و تعالی) اسلام را به وسیله‌ی شما (یعنی انصار) یاری داده است، پس پنجاه مرد از انصار برگزین و این (شش) نفر را ترغیب کن که یکی از میان ایشان را برگزینند.» او از المقداد بن الأسود خواست که محل جلسه را انتخاب کند و به او گفت: «پس از آنکه مرا در قبرم گذاشتی، این (شش) نفر را در خانهای جمع کن تا از میان خودشان یک مرد را برگزینند.» سپس از صهیب خواست که بر جلسه نظارت کند و به او گفت: «سه روز برای مردم امامت نماز بخوان، و بگذار علی، عثمان، الزبیر، سعد، عبدالرحمن بن عوف و طلحه، اگر (از سفرش) بازگشت، و عبدالله بن عمر را هم بیاور، بی آنکه هیچ حق انتخابی در این امر به او داده شود، و در برابر آنان بایست (یعنی بر آنان نظارت کن). اگر پنج نفر موافقت کردند و یک مرد را پذیرفتند، و یک نفر مخالفت کرد، پس با شمشیر بر سرش بزن (او را بکش). اگر چهار نفر رضایت دادند و بر یک مرد توافق کردند، و دو نفر مخالفت کردند، پس مخالفان را با شمشیر بکش. اگر سه نفر بر یک مرد توافق کردند و سه نفر مخالفت کردند، پس بگذار عبدالله بن عمر داوری کند. گروهی را که عبدالله بن عمر به سودشان حکم کند، بگذار از میان خودشان یک نفر را برگزینند. اگر حکم عبدالله بن عمر را نپذیرفتند، پس (همگی شما) با گروهی باشید که عبدالرحمن بن عوف در آن است، و بقیه را اگر از پذیرفتن آنچه مردم بر آن توافق کردهاند سر باز زدند، بکشید.» سپس از ایشان خواست که بحث دربارهٔ خلافت را تا زمان مرگش به تعویق بیندازند.

“Salim’s love for Allah is great.” One of the Muslims said to him: “Recommend your son ‘Abdullah.” He said: “May Allah fight you, by Allah you did not seek Allah’s pleasure by this opinion.Woe to you! How can I recommend a man who was unable to divorce his wife? There is no desire for us (Aal Al-Khattab) in your affairs. I did not praise it (Khilafah) so as to like it to be for anyone from my family. If this matter (of Khilafah) was good then we have got our share. If it was bad then it is enough for Aal ‘Umar that one person from them be accounted and be asked about the affairs of the Ummah of Muhammad. Really, I exerted myself and I deprived my family. If I managed to save myself sufficiently without sin and without reward, then I am happy.” The Muslims went out from his room and left him to think. Then they referred to him again and asked him to recommend somebody, out of concern for the interest of the Muslims. He said to them: “You have this group whom, when the Messenger of Allah (pbuh) died, He was pleased with them, and He said about them: They are the people of paradise: ‘Ali ibn Talib, ‘Uthman ibn Affan, Sa’d ibn Abi Waqqas, Abdur Rahman ibn Awf, Az- Zubayr ibn Al Awwam, and Talha ibn Ubaydullah. Let ‘Abdullah ibn ‘Umar be with them, but let him have only an opinion without having any consideration in the matter of Khilafah.” ‘Umar advised these six people to select a Khaleefah, and appointed to them a three-day time limit. After a long talk with them He said: “When I die, consult for three days, and let Suhaib (in these days) lead the Muslims in prayer. Do not let the fourth day come without having an Ameer upon you.” He also appointed Abu Talha Al- Ansari to protect the gathering and to encourage them in their task, and He said to him: “O Abu Talha, Allah (wswt) has helped Islam by you (i.e. the Ansar) so select fifty men from the Ansar, and urge these (six) people to select one from amongst them.” He asked Al-Muqdad ibn Al-Aswad to select the place of the meeting and said to him: “After you put me in my grave, gather these (six) people in a house till they select one man from themselves.” Then He asked Suhaib to monitor the meeting and said to him: “Lead the people in prayer three days, and let ‘Ali, ‘Uthman, Az- Zubayr, Sa’d, ‘Abdul Rahman ibn Awf, and Talha, if He came back (from his travel) and bring in ‘Abdullah ibn ‘Umar, without allowing him any personal interest in the matter, and stand at their heads (i.e. supervise them). If five agreed and accepted one man, while one man rejected, then hit his head with the sword (kill him). If four consented and agreed on one man, and two disagreed, then kill the dissenters with the sword. If three agreed on one man and three disagreed then let ‘Abdullah bin ‘Umar arbitrate. The group that ‘Abdullah ibn ‘Umar judged for, let them select one from them. If they did not accept the judgement of ‘Abdullah ibn ‘Umar, then be (all of you) with the group in which is ‘Abdul Rahman ibn Awf, and kill the rest if they declined to accept what the people agreed upon.” Then He asked them to leave the discussion about the Khilafah until He died.

پس از درگذشت عمر و تدفین او، گروهی که عمر نامزد کرده بود، جز طلحه که در سفر بود، گرد آمدند. گزارش شده است که این نشست در خانه عمر برگزار شد و عبدالله بن عمر نیز با ایشان بود. از ابوطلحه انصاری خواستند که از ایشان محافظت کند. هنگامی که قرار گرفتند، عبدالرحمن بن عوف گفت: «کیست که خود را از آن (خلافت) کنار بکشد و بر این نشست ریاست کند، به این شرط که آن را به بهترین شما بسپارد؟» یعنی کیست که از حق خود بر خلافت چشم بپوشد، به این شرط که همه او را داور قرار دهند تا خود از میان ایشان خلیفه‌ای را که صلاح می‌داند برگزیند. پس از این سخن، عبدالرحمن بن عوف منتظر پاسخ ماند، اما کسی پاسخ نداد. پس خود گفت: من از حق خود بر خلافت چشم می‌پوشم. در این هنگام عثمان گفت: «من نخستین کسی هستم که می‌پذیرد، زیرا از رسول خدا ﷺ شنیدم که فرمود:

After ‘Umar’s death and his burial, the group that ‘Umar had nominated gathered except for Talha who was in travel. It is reported that their meeting took place in ‘Umar’s house, and ‘Abdullah ibn ‘Umar was with them. They asked Abu Talha Al Ansari to shield them. Once they settled, ‘Abdul-Rahman ibn Awf said: “Who would take himself out of it (the Khilafah) and preside over the meeting on condition that He gives it to the best among you?” That is, who would renounce his right to the Khilafah, on condition that everyone makes him judge (arbitrator), to choose by himself a Khaleefah from amongst them as He deemed fit.” Having said this, ‘Abdul-Rahman ibn Awf waited for an answer but no one answered him, so He went on saying: I myself renounce my right to the Khilafah. Upon this ‘Uthman said: “I am the first to accept, for I heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

«اگر کسی امانتدار در زمین باشد، در آسمانها نیز امانتدار است.» زبیر و سعد نیز گفتند: «ما موافقیم». علی ساکت ماند؛ پس عبدالرحمن از او پرسید: «ای ابوالحسن! تو چه میگویی؟» علی پاسخ داد: «از من سوگند بخور که حق را برگزینی و از هوای نفس پیروی نکنی و به هیچیک از خویشاوندانت امتیاز ندهی و منافع امت را فروگذار نکنی.» عبدالرحمن پاسخ داد: «شما (همگی) از من بخواهید که سوگند یاد کنید که با من در برابر هرکس که تغییر دهد، همراهی خواهید کرد و آنکه من برای شما (و به نمایندگی از شما) برگزینم، خواهید پذیرفت، و من نیز به شما سوگند میدهم که به خدا سوگند، به خویشاوند خود امتیاز نخواهم داد و منافع امت را فروگذار نخواهم کرد.» او از ایشان سوگند گرفت و خود نیز به ایشان سوگند داد. سپس شروع کرد به مشورت گرفتن از هریک از آنان به تنهایی و گفت: «جز خودت، به نظر تو چه کسی از میان این گروه شایستهٔ این مقام است؟» یا سخنانی به این مضمون. علی گفت: «عثمان.» عثمان گفت: «علی.» سعد گفت: «عثمان،» و زبیر نیز همین را گفت. سپس عبدالرحمن نظر سرشناسان مدینه را جویا شد و تک تک مسلمانان مدینه، مردان و زنان، را پرسید. هیچکس را بیپرسش رها نکرد که آیا او یا او میخواهد از میان آن گروه خلیفه باشد. گروهی عثمان را برگزیدند و گروهی دیگر علی را. عبدالرحمن دریافت که رأی مردم میان عثمان و علی تقسیم شده است و قریشیان به عثمان تمایل دارند.

“A trustee on earth is a trustee in the heavens,” Al-Zubayr and Sa’d also said: “We agree”. ‘Ali kept silent; so ‘Abdul-Rahman asked him: “What do you say O Abul Hassan!” ‘Ali replied: “Give me an Oath that you would prefer the truth and not to follow the whims and not to favour any member of your family and not neglect the interest of the Ummah”. ‘Abdul-Rahman replied: “Give me (all of you) your Oaths that you would stand with me against whoever changes, and that you would accept whoever I choose for you (on your behalf) and I give you my Oath that By Allah, I shall not favour a relative nor shall I neglect the interest of the Ummah.” He took an Oath from them and gave them an Oath himself. Then He started to consult each one of them individually saying: “Apart from yourself, who do you think is worthy of this authority from among this group?” or words to that effect. ‘Ali said: “Uthman.” ‘Uthman said: “‘Ali.” Sa’d said: “Uthman,” so did Al-Zubayr. Then ‘Abdul-Rahman sought the opinion of the prominent figures in Madina, and asked all the Muslims in Madina one by one, men and women. He left no one without asking him about whom, He or she, would like to be the Khaleefah from amongst that group. A group of them chose ‘Uthman and another group chose ‘Ali. ‘Abdul-Rahman found that opinion was split between ‘Uthman and ‘Ali, and that the Qurayshis sided with ‘Uthman.

وقتی عبدالرحمن مأموریت تحقیق خود را به پایان رساند و با همهٔ مردم، مرد و زن، مشورت کرد، مسلمانان را به مسجد فراخواند. او با شمشیرش بر منبر ایستاد و عمامه‌ای را که پیامبر خدا ﷺ به او داده بود بر سر داشت. مدتی طولانی ایستاد و سپس گفت: «ای مردم! من آشکارا و پنهانی دربارهٔ امامتان از شما پرسیدم و دریافتم که نمی‌توانید هیچ‌کس را هم‌رتبهٔ این دو مرد، یعنی علی و عثمان، بدانید.» سپس رو به علی کرد و به او گفت.

Once ‘Abdul-Rahman completed his fact finding mission and consulted all the people, men and women, He summoned the Muslims to the Masjid and stood upon the Minbar (podium) with his sword on donning the “Amama” (head-dress) which the Messenger of Allah (pbuh) gave to him: He stood for a long while then spoke: “O people! I have asked you openly and secretly about your Imam, and I found that you cannot place anyone on the same level as these two men: ‘Ali and ‘Uthman.” Then He turned to ‘Ali and said to him.

«بیا نزد من ای علی!» علی ایستاد و به سوی منبر رفت تا زیر آن قرار گرفت. عبدالرحمن دست او را گرفت و گفت: «آیا با من بیعت می‌کنی بر اساس کتاب خدا و سنت پیامبرش ﷺ و عملکرد ابوبکر و عمر؟» علی پاسخ داد: «نه، به خدا قسم، بلکه بر اساس کوشش شخصی خودم در این زمینه و دانش خودم.» یعنی: من بر اساس کتاب خدا و سنت پیامبرش ﷺ، طبق کوشش و دانش شخصی خودم نسبت به آنها با تو بیعت می‌کنم. اما در مورد عملکرد ابوبکر و عمر، من خود را ملزم به آن نمی‌دانم، بلکه بر اساس رأی خودم عمل می‌کنم. سپس عبدالرحمن دست او را رها کرد و گفت: «بیا نزد من ای عثمان!» او دست عثمان را گرفت، در همان جایی که علی پیش‌تر ایستاده بود، و به او گفت: «آیا با من بیعت می‌کنی بر اساس کتاب خدا و سنت پیامبرش ﷺ و همچنین عملکرد ابوبکر و عمر؟» عثمان پاسخ داد: «به خدا قسم، بله.» در این هنگام عبدالرحمن، در حالی که دست عثمان را در دست داشت، به سقف مسجد نگریست و گفت: «خدایا! بشنو و گواه باش؛ خدایا، آنچه از این امر بر گردن من بود، بر گردن عثمان نهادم.» سپس مردم به سوی عثمان شتافتند تا جایی که او را تحت فشار قرار دادند. آنگاه علی با زور خود را به عثمان رساند و با او بیعت کرد. بدین ترتیب بیعت با عثمان تحقق یافت.

“Come to me O ‘Ali!” ‘Ali stood and walked to the Minbar until He came underneath it. ‘Abdul-Rahman took his hand and said: “Would you give me your Bay’ah according to the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger and the (actions) of Abu Bakr and ‘Umar?” ‘Ali replied: “By Allah no, but on my own exertion of that and my knowledge” - i.e. I would give you my Bay’ah according to the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger according to my own exertion of that and my knowledge of them. As for the actions of Abu Bakr and ‘Umar, I do not adhere myself to them but exert my own opinion.” ‘Abdul-Rahman then released his hand and called: “Come to me O ‘Uthman!” He took his hand as He stood on the spot where ‘Ali stood earlier and said to him: “Would you give me your Bay’ah according to the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger as well as the actions of Abu Bakr and ‘Umar?” ‘Uthman replied, “By Allah yes.” Upon this ‘Abdul- Rahman looked up to the roof of the Masjid with his hand clutching that of ‘Uthman and said: “O Allah! Hear and witness; O Allah, I have put what was in my neck of that (matter) in the neck of ‘Uthman.” Then people rushed to give their Bay’ah to ‘Uthman until they overwhelmed him. Then ‘Ali came pushing his way through to reach ‘Uthman and gave him his Bay’ah. Thus Bay’ah was concluded to ‘Uthman.

اگر این شیوه‌ای را که به‌موجب آن عثمان به مقام خلافت منصوب شد، به دقت بررسی کنیم، درمی‌یابیم که با دو شیوه‌ای که ابوبکر و عمر به‌موجب آن‌ها منصوب شدند، تفاوت دارد.

If we examine closely this style by which ‘Uthman was appointed to the post of Khilafah, we can realise that it differs from the two previous styles by which Abu Bakr and ‘Umar were appointed.

۴. پس از درگذشت خلیفه، گروهی کثیر از مسلمانان یا افراد صاحب‌نفوذ (اهل حل و عقد) در میان ایشان، یا گروهی از صاحبان قدرت (مانند نیروهای مسلح)، به شخصی که شایستگی منصب خلافت را دارد روی می‌آورند و از او می‌خواهند که این منصب را بر عهده گیرد. او چون رضایت اکثریت مسلمانان را دریابد، با ایشان موافقت می‌کند و بیعت را به‌صورت علنی از آنان می‌ستاند. بدین‌ترتیب، از راه این بیعت آشکار از سوی مسلمانان، خلیفه می‌شود و در نتیجه، مسلمانان ملزم به اطاعت از او می‌گردند.

4. Once the Khaleefah dies, a multitude of Muslims or the influential people (Ahlul Hall Wal ‘Aqd) amongst them, or a group from the people of power (e.g. armed forces) approach a person, who is qualified for the post of Khilafah. They ask him to take over the post so He agrees to them once He realised the consent of the majority of the Muslims, and takes the Bay’ah openly from them. He then becomes Khaleefah through this open Bay’ah from the Muslims and accordingly they become obliged to obey him.

کسانی که از او می‌خواهند خلیفه شود، صرفاً او را به‌عنوان تنها نامزد برای مقام خلافت پیش می‌کشند. با این حال، خلافت بر اساس این درخواست برای او منعقد نمی‌شود، بلکه با بیعت مردمی که به او داده می‌شود، منعقد می‌گردد.

Those who request him to become Khaleefah are merely putting him forward as a sole candidate for the Khilafah post. However, Khilafah is not contracted to him based on this request, but by the Bay’ah of the people, given to him.

این دقیقاً همان چیزی بود که برای علی بن ابی طالب پیش آمد، هنگامی که شورشیان خلیفه عثمان بن عفان را کشتند. مدینه پس از او پنج روز بدون خلیفه ماند. امیر آن مدت الغافقی بن حرب بود که یکی از رهبران شورشیان به شمار می‌آمد. آن رهبران از علی بن ابی طالب خواستند که مقام خلافت را بپذیرد. او از پذیرفتن آن خودداری می‌کرد، تا این که اصحاب رسول الله ﷺ نزد او آمدند و گفتند: «این مرد - یعنی عثمان - کشته شده و مردم باید امامی داشته باشند، و در این زمان کسی را شایسته‌تر از شما برای این مقام نمی‌بینیم؛ هیچ کس بر شما در پیشی گرفتن (در فضیلت) مقدم نیست و هیچ کس به رسول الله ﷺ از شما نزدیک‌تر نیست.» او گفت: «مرا برای این مقام پیش نیندازید، زیرا من یاوری بهتر خواهم بود تا امیر.» پس گفتند: «نه، به خدا سوگند که چنین نخواهیم کرد تا این که با تو بیعت کنیم.» او گفت: «پس این کار باید در مسجد انجام شود، زیرا نمی‌خواهم بیعتم پنهانی باشد، و جز با رضایت مسلمانان گرفته نشود.» عبدالله بن عباس بعدها گفت: «من از این که او به مسجد بیاید نگران بودم، زیرا می‌ترسیدم برخی مردم فتنه‌انگیزی کنند، اما او اصرار داشت که به مسجد برود. هنگامی که وارد مسجد شد، مهاجران و انصار به دنبال او وارد شدند و با او بیعت کردند. سپس مردم نیز با او بیعت کردند، و همچنین اکثریت مسلمانان، با وجود غیبت بنی امیه و برخی از صحابه.»

This is exactly what happened with ‘Ali ibn Abi Talib, when the rebels killed Khaleefah ‘Uthman ibn Affan. Madina remained without a Khaleefah for five days after him. Its Ameer during that time was Al-Ghafiqi ibn Harb, one of the rebel leaders. Those leaders requested ‘Ali ibn Abi Talib to take over the post of Khilafah. He used to avoid them, then the companions of the Messenger of Allah (pbuh) came to him and said: “This man - meaning ‘Uthman - has been killed and people must have an Imam and in this time we do not see anybody more worthy of the post than yourself, no one is of more precedence than you and no one is nearer than you to the Messenger of Allah”. He said, “Do not put me forward for this post, for I would be a better assistant than an Ameer”. So they said, “No, by Allah we should not do this until we give you our Bay’ah”. He said, “Then this has to take place in the Masjid, for I do not wish for my Bay’ah to be secret, nor to be taken except with the consent of the Muslims”. ‘Abdullah ibn Abbas later commented: “I was apprehensive about him coming to the Masjid for I feared that some people would stir up trouble, but He insisted to go to the Masjid. When He entered the Masjid, the Muhajiroon and the Ansar followed him in and gave him their Bay’ah. Then the people gave him also their Bay’ah as well as the majority of the Muslims despite the absence of Banu Umayyah and some of the Sahabah.

بدین ترتیب، خلافت از طریق این بیعتِ آشکارِ صحابه و مسلمانان به علی بن ابی‌طالب منعقد شد، و به‌موجب این بیعت، اطاعت از او بر مسلمانان واجب گردید.

Thus the Khilafah was contracted to ‘Ali ibn Abi Talib through this open Bay’ah of the Sahabah and the Muslims, and it became obligatory upon the Muslims to obey him by this Bay’ah.

اگر روند این شیوه‌ای را که بر اساس آن انتصاب علی بن ابی‌طالب به مقام خلافت به پایان رسید، به دقت بررسی کنیم، می‌توانیم به روشنی ببینیم که این شیوه با سه شیوه‌ای که خلفای پیشین سه‌گانه بر اساس آن‌ها انتخاب شده بودند، تفاوت دارد.

If we examine closely the proceedings of this style by which the appointment of ‘Ali ibn Abi Talib was concluded to the post of Khilafah, we can clearly see that it differs from the previous three styles by which the three previous Khulafaa’ had been appointed.

۵. هنگامی که دولت خلافت وجود داشته باشد و شورایی وجود داشته باشد که امت را در مشورت و در محاسبه حاکمان نمایندگی کند، اعضای مسلمان این شورا می‌توانند از میان افرادی که شایستگی این مقام را دارند و تمامی شرایط لازم برای انعقاد خلافت را برآورده می‌کنند، نامزدهای انحصاری برای خلافت معرفی کنند.

5. When there is a Khilafah state and there is a council representing the Ummah in Shura (consultation) and in accounting the rulers, the Muslim members of the council can nominate exclusive candidates for the Khilafah from among the persons who are qualified for the post and who satisfy all the conditions necessary for contracting the Khilafah.

بعد از آنکه آن نامزدها توسط اعضای شورای امت فهرست کوتاه شدند، نام‌های ایشان به مسلمانان اعلام می‌شود. سپس تاریخی تعیین می‌گردد تا یکی از ایشان برای تبدیل شدن به خلیفه انتخاب شود. این انتخاب یا توسط امت یا توسط اعضای مسلمان شورای امت انجام می‌شود، بر اساس آنچه در قانون اساسی دولت خلافت پذیرفته شده است. نامزدی که بیشترین آرا را به دست آورد، خواه از سوی امت، اگر رأی‌گیری توسط امت انجام شده باشد، یا از سوی شورا، اگر رأی‌گیری توسط شورا انجام شده باشد، نامش به عنوان کسی که بیشترین رأی را آورده اعلام می‌شود، و سپس از شورای امت بیعت عقد دریافت می‌کند، و پس از آن بیعت عمومی از امت به عنوان بیعت اطاعت صورت می‌گیرد.

Once those candidates have been short listed by the council’s members, their names would be announced to the Muslims. A date would then be set to elect one of them to become the Khaleefah. The election would be either carried out by the Ummah or by the Muslim members of the Ummah’s council, according to what is adopted in the constitution of the the Khilafah state. The candidate who gets the largest number of votes, whether from the Ummah, if voting was carried by the Ummah, or from the council, if the voting was carried by the council, his name would then be announced that He got the higest votes, and would then get the Bay’ah of contract from the Ummah’s council, followed by the general Bay’ah from the Ummah, as a Bay’ah of obedience.

مسلمانان مجازند که برای تعیین خلیفه بر خود، از پنج شیوهٔ ذکرشده در بالا استفاده کنند. این کار تنها پس از مرگ خلیفه، زمانی انجام می‌شود که مسلمانان دارای دولت خلافت باشند و اسلام تنها نظامی باشد که بر ایشان اجرا می‌شود.

The Muslims are permitted to use the five styles listed above for appointing the Khaleefah over them. This can only take place after the death of the Khaleefah, when the Muslims have a Khilafah state, and when Islam is the only system implemented upon them.

اگرچه مسلمانان دولت خلافت و خلیفه‌ای ندارند، و نظام‌ها و قوانین کفر بر ایشان اجرا می‌شود - چنان‌که امروز مسلمانان از زمانی که دولت خلافت در سال ۱۹۲۴ منهدم شد، در این وضعیت به سر می‌برند - آنگاه مسلمانان، یا گروهی از ایشان، یا صاحبان قدرت و نفوذ میان ایشان، در یک یا چند کشور از کشورهای مسلمانان می‌توانند قدرت را در آن کشور به دست گیرند و حاکمی را که بر اساس نظام‌ها و قوانین کفر حکومت می‌کند برکنار کنند، به هدف از سرگیری شیوه زندگی اسلامی و بازگرداندن حکم به آنچه خداوند نازل کرده (یعنی اسلام). در این صورت، برای کسانی که قدرت را به دست گرفته‌اند جایز است که یک مرد از مسلمانانی را که شایستگی تصدی امارت را دارد و همه شرایط لازم برای منصب خلافت را دارا است، پیشنهاد کنند. ایشان صاحبان نفوذ آن کشور یا اکثریت ایشان را گرد آورده و از آنان می‌خواهند که با آن کسی را که به‌عنوان خلیفه پیشنهاد کرده‌اند بیعت کنند. صاحبان نفوذ سپس با رضایت و انتخاب، بر کتاب خداوند و سنت پیامبر او ﷺ با او بیعت می‌کنند. چنین بیعتی خلافت را برای او منعقد می‌سازد. آنگاه مسلمانان آن کشور بیعت عمومی رضایت و فرمانبرداری به او می‌دهند. پس از آن، او بی‌درنگ و بدون هیچ تأخیری به اجرای کامل اسلام می‌پردازد.

If however the Muslims do not have a Khilafah state, nor a Khaleefah, and Kufr systems and rules are implemented on them - as is the case with the Muslims today since the Khilafah state was destroyed in 1924 TheMuslims, or a group from amongst them, or the people of power from amongst them, in one or more of the Muslims countries, can seize power in that country and remove the ruler who governs by the systems and rules of kufr, for the purpose of resuming the Islamic way of life and restoring the ruling by that which Allah brought down (ie. Islam). In this case, it is allowed for those who seized power to recommend one man from the Muslims who is qualified to hold authority and who meets all the conditions required for the Khilafah post. They would gather the influential people in that country or the majority of them, and request of them to give their pledge (Bay’ah) to that person whom they recommended to be a Khaleefah. The influential people would then give him the Bay’ah with consent and selection, on the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger. Such a Bay’ah would convene this Khilafah to him. Then the Muslims in that country would give him a general Bay’ah of consent and obedience. After that He embarks immediately on the implementation of Islam completely and without any delay.

بدین ترتیب، دولت خلافت دوباره زنده می‌شود، و اجرای احکام و نظام‌ها از سر گرفته می‌شود، و خانه در آن کشور به خانه‌ای اسلامی (دار الإسلام) تبدیل می‌گردد.

Thus, the Khilafah state would return back to life, and the implementation of the rules and systems would start again, and the household in that country would be transformed into an Islamic one (Dar ul-Islam).