اسلام شکنجه دادن و آزار رساندن به مردم را حرام کرده است. مسلم از هشام بن حکیم روایت کرده که گفت: «گواهی می‌دهم که از رسول خدا ﷺ شنیدم که فرمود: "خداوند کسانی را که مردم را در دنیا شکنجه می‌کنند عذاب خواهد داد."» و نیز فرمود: «دو گروه از اهل دوزخ هستند که هنوز ندیده‌ام: گروهی که تازیانه‌هایی همچون دم گاوها دارند و با آن‌ها مردم را می‌زنند.» [Narrated by Muslim from Abu Hurairah]

Islam has forbidden the torturing and harming of people. Muslim narrated from Hisham bin Hakeem, who said; “I bear witness that I heard the Messenger of Allah (pbuh) say; ‘Allah will punish those who punish the people in the Dunya.’” He (pbuh) also said; “There are two types of the people of Hellfire I have not seen yet; some people who have whips like the tails of oxes by which they flog the people.” [Narrated by Muslim from Abu Hurairah]

اسلام همچنین حرمت افراد را نقض کردن، تجاوز به مقدسات، کرامت، اموال و آبروی ایشان، و هتک حرمت خانه‌هایشان را ممنوع کرده است. پیامبر خدا ﷺ فرمود: «همهٔ چیزهای یک مسلمان بر برادر دینی‌اش حرام است: خونش، مالش و آبرویش»، از حدیثی که مسلم از ابوهریره روایت کرده است. ایشان ﷺ همچنین هنگام طواف کعبه فرمود:

Islam has also forbidden the violation of people’s sanctities, dignity, funds and honour, and the dishonouring of the sanctity of their homes. The Messenger of Allah (pbuh) said; “All things of a Muslim are inviolable for his brother in belief: his blood, his wealth and his honour”, from a Hadith narrated by Muslim on the authority of Abu Hurairah. He (pbuh) also said while making Tawaf around the Ka’aba:

«چقدر باشکوه به نظر می‌آیی و بوی تو چقدر دلاویز است. چقدر بزرگ‌ای و حرمت تو چقدر بزرگ است. سوگند به آن‌که جان محمد ﷺ در دست اوست، حرمت مؤمن نزد خداوند از حرمت تو بزرگ‌تر است، یعنی مال و خونش، و جز نیکی به او گمان نبرد.» [روایت ابن ماجه از عبیدالله بن عمرو] او ﷺ همچنین فرمود: «دشنام دادن به مسلمان فسق و جنگیدن با او کفر است.» [روایت البخاری و مسلم از عبدالله بن مسعود] او ﷺ درباره حرمت خانه‌ها فرمود: «اگر کسی بدون اجازه به درون خانه‌ات نگاه کند و تو با سنگی به او بزنی و چشمش را کور کنی، بر تو گناهی نیست.» [روایت مسلم از ابوهریره] از سهل بن سعد الساعدی روایت شده است که مردی از سوراخ در خانه رسول خدا ﷺ نگاه کرد، و رسول خدا ﷺ در آن هنگام با شانه‌ای سر خود را می‌خاراند. ایشان ﷺ فرمود: «اگر می‌دانستم که تو از سوراخ در نگاه می‌کنی، این را در چشمانت فرو می‌کردم. همانا اجازه خواستن برای جلوگیری از نگاه کردن مقرر شده است.» [روایت البخاری و مسلم] او ﷺ همچنین فرمود: «هرکس بدون اجازه به درون خانه مردمی نگاه کند، برای آنان روا است که چشمش را کور کنند.» [Narrated by Ahmed from Abu Hurairah]

“How splendid you look, and how sweet is your scent. How grand you are and how grand is your sanctity. By Whom in Whose Hand is the soul of Muhammed, the sanctity of the believer is greater to Allah than yours, (that is) his wealth and his blood, and not to think of Him except good.” [Narrated by Ibnu Majah on the authority of Ubaid Allah bin Amru] He (pbuh) also said; “Abusing the Muslim is an aggression and fighting Him is disbelief.” [Narrated by Al-Bukhari and Muslim on the authority of ‘Abdullah bin Mas’ood] He said regarding the sanctity of the houses; “If a person were to cast a glance in your house without permission and you hit Him with a stone and thus gouged out his eyes, there would be no blame on you.” [Narrated by Muslim from Abu Hurairah] It has been reported on the authority of Sahl Ibnu Sa’d Al-Sa’idi that a man once peeped through the hole of the door of the Messenger of Allah (pbuh), the Messenger of Allah (pbuh) was at the time scratching his head with a fork. He (pbuh) said; “If I were to know that you had been peeping through the door, I would have thrust this into your eyes. Indeed , seeking permission was made to protect against the glance.” [Narrated by Al-Bukhari and Muslim] He (pbuh) also said; “He who peeps into some people’s house without their permission, it is allowed for them to gouge out his eye.” [Narrated by Ahmed from Abu Hurairah]

اسلام همچنین جاسوسی کردن بر مسلمانان، زیر نظر گرفتن ایشان، تعقیب کردنشان و کاویدن در اخبار محرمانه و خصوصی ایشان را حرام کرده است. همچنین مسلمان را از اینکه جاسوس دیگر مسلمانان باشد بازداشته است. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید، تا می‌توانید از گمان بپرهیزید، زیرا برخی گمان‌ها گناه است، و در کار یکدیگر جاسوسی نکنید.» [TMQ Al-Hujurat: 12]

Islam has also forbidden spying on the Muslims, watching them, chasing them and looking into their confidential and personal news. It has also forbidden the Muslim from being a spy on other Muslims. Allah (swt) says; “O you who believe, avoid suspicion as much as possible, for suspicion in some cases is a sin, and do not spy on each other.” [TMQ Al-Hujurat: 12]

فرستاده‌ی خدا ﷺ فرمود: «از گمان بد بپرهیزید، زیرا گمان بد دروغ‌ترین سخن است، و در پی عیب‌جویی از یکدیگر نباشید، و جاسوسی یکدیگر نکنید، و به یکدیگر پشت نکنید، و همدیگر را دشمن ندارید، و بندگان خدا و برادر یکدیگر باشید.» [به روایت البخاری و مسلم از ابوهریره] و نیز فرمود: «ای گروهی که با زبان ایمان آورده‌اید و ایمان هنوز به دل‌های‌تان داخل نشده، مسلمانان را غیبت نکنید و در پی لغزش‌های آنان نباشید، زیرا هر که در پی لغزش‌های مسلمانان باشد، خداوند نیز در پی لغزش‌های او خواهد بود، و هر که خداوند در پی لغزش‌هایش باشد، او را حتی در خانه‌اش رسوا خواهد کرد.» [Narrated by Ahmad from Abu Barza Al-Aslami]

The Messenger of Allah (pbuh) said; “Avoid suspicion, for suspicion is the gravest lie in talk, and do not be inquisitive about one another and do not spy on one another, and do not turn one’s back to each other, do not hate each other, and be servants to Allah and be brothers.” [Narrated by Al-Bukhari and Muslim from Abu Hurairah] And He (pbuh) also said; “O you people who believed with your tongue, and Iman has not yet entered your hearts, do not backbite the Muslims, and do not search for their weaknesses. For He who sought the Awraat (the defects) of the Muslims Allah would follow his, and He whom Allah follows his Awra (defect), He would also expose Him even in his own home.” [Narrated by Ahmad from Abu Barza Al-Aslami]

آیه و احادیث، مسلمانان را از جاسوسی علیه مسلمانان و از پی‌جویی عیب‌های آنان (عَورات) نهی می‌کنند. آن‌ها هشدار می‌دهند که هر کس عیب‌های مسلمانان را دنبال کند، خداوند عیب‌های او را دنبال خواهد کرد و او را رسوا خواهد ساخت. احادیث دیگری نیز روایت شده که مسلمانان را از کار کردن برای سازمان‌های اطلاعاتی به‌منظور جاسوسی بر مسلمانان بازمی‌دارد. مِسوَر روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود: «هر کس با آزار رساندن به مسلمانی چیزی بخورد، خداوند همانند آن را از جهنم به او خوراند، و هر کس با آزار رساندن به مسلمانی جامه‌ای بپوشد، خداوند همانند آن را در جهنم به او بپوشاند.» [Narrated by Abu Dawood and Ahmad]

The Ayah and the Ahadith forbid the Muslims from spying against the Muslims and from following their ‘Awraat’ (defects). They warn that He who follows the ‘Awraat’ (defects) of the Muslims, Allah will follow his Awraat (defects) and will expose him. Other Ahadith have been reported forbidding the Muslims from working for the intelligence agencies to spy on the Muslims. Al-Miswar reported that the Messenger of Allah (pbuh) said; “Whoever ate something by harming a Muslim, Allah will indeed feed Him the like of it from Jahannam. And whoever clothed himself with a dress by harming a Muslim, indeed Allah will clothe Him a dress similar to it in Jahannam.” [Narrated by Abu Dawood and Ahmad]

همچنین جاسوسی بر شهروندان از میان اهل ذمه همانند جاسوسی بر مسلمانان حرام است، زیرا آنان در معامله و رفتار عادلانه با مسلمانان برابرند. رسول خدا ﷺ دستور داد که با اهل ذمه به نیکی رفتار شود و از آسیب رساندن به ایشان نهی فرمود، و فرمود: «هر کس به فرد دارای پیمان ستم کند، یا او را بیش از توانش تکلیف کند، من در روز قیامت با او محاجه خواهم کرد.» [به روایت یحیی بن آدم در کتاب الخراج] عمر گفت: «به خلیفه پس از خود سفارش می‌کنم که با کسانی که در پناه رسول خدا ﷺ هستند، نیکی کند، به پیمانشان وفا کند، برای حمایت از ایشان بجنگد و بیش از توانشان بر آنان تکلیف نشود.» [به روایت یحیی بن آدم] آیه و احادیث، هرچند در بیان حرمت جاسوسی عمومیت دارند، اما جاسوسی بر کافران جنگجو را، چه بالفعل جنگجو باشند و چه بالقوه، استثنا می‌کنند. احادیث دیگری نیز وجود دارد که حرمت جاسوسی را به غیر کافران جنگجو اختصاص می‌دهد. جاسوسی بر کافران جنگجو نه‌تنها حرام نیست، بلکه واجب است و دولت اسلامی باید آن را انجام دهد. دلیل این امر آن است که رسول خدا ﷺ عبدالله بن جحش را با هشت گروه از مهاجران به نخله، میان طائف و مکه، فرستاد تا حرکات قریش را زیر نظر گیرد و اخبار ایشان را گردآورد. جاسوسی بر دشمن کافر امری است که نیروهای مسلح اسلامی و دولت اسلامی از انجام آن بی‌نیاز نیستند.

It is similarly forbidden to spy on the citizens from the people of the Dhimmah, for they are equal to the Muslims in terms of dealing and being dealt with fairly. The Messenger of Allah (pbuh) ordered that the Dhimmah should be treated nicely and He forbade harming them, He (pbuh) said; “He who harms a person under covenant, or charged Him more than He can, I will argue against Him on the Day of Judgement.” [Narrated by Yahya bin Adam in the book of Al-Kharaaj] ‘Umar said; “I recommend to the Khaleefah after me to be good to those who are under the protection of the Messenger of Allah (pbuh), He has to fulfil to them their covenant (oath), to fight for protecting them and to not be charged more than they can afford.” [Narrated by Yahya bin Adam] The Ayah and the Ahadith - although they are general about the unlawfulness of spying-exclude the spying against the belligerent disbelievers, whether they were actually or potentially belligerent. There are other Ahadith that specify the prohibition of spying to other than the belligerent disbelievers. Spying against the belligerent disbelievers is not forbidden, rather it is an obligation, and so the Islamic State must do that. This is because the Messenger of Allah (pbuh) sent ‘Abdullah bin Jahsh with eight bands of people from the Muhajireen, to Nakhla between Al-Taif and Makkah to monitor the movements of Qur’aysh and gather news about them. Spying against the disbelieving enemy is a matter that the Islamic armed forces and the Islamic State cannot do without.

جاسوسی علیه کافران دشمن وظیفه‌ای است که دولت اسلامی باید آن را انجام دهد. همچنین وظیفه اوست که سرویس ضدجاسوسی داشته باشد تا با هر جاسوسی که کافران علیه آن انجام می‌دهند مقابله کند. زیرا البخاری از سلمة بن الأكوع روایت کرده که گفت: «رسول الله ﷺ در سفری با جاسوسی روبرو شد؛ آن جاسوس میان برخی از یاران پیامبر ﷺ نشست و با آنان سخن گفت، سپس پنهانی رفت. رسول الله ﷺ فرمود: “او را دنبال کنید و بکشید.” پس من پیش از دیگران به او رسیدم و او را کشتم، و رسول الله ﷺ اسب و سلاح آن جاسوس را به من داد.» احمد حادثه‌ای را از فرات بن حیان نقل کرده که گفت: «رسول الله ﷺ دستور کشتن او را داد. او جاسوس و هم‌پیمان ابوسفیان بود. او از کنار حلقه‌ای از انصار گذشت و گفت: “من مسلمانم.” مردی از انصار گفت: “ای رسول الله ﷺ، او می‌گوید که مسلمان است.” رسول الله ﷺ فرمود: “در میان شما مردانی هستند که ما به ایمانشان اعتماد داریم، و فرات بن حیان یکی از آنان است.» البخاری از علی بن ابی طالب (رضی الله عنه) روایت کرده که گفت: «رسول الله ﷺ مرا همراه زبیر و مقداد بن اسود فرستاد و فرمود: “بروید تا به باغ خاخ برسید؛ در آنجا زنی سوار بر شتر را می‌یابید که نامه‌ای همراه دارد، پس آن را از او بگیرید.” ما با سرعت زیاد سوار شدیم تا به باغ رسیدیم و آن زن را یافتیم. به او گفتیم: “نامه را بیرون بیاور.” گفت: “نامه‌ای ندارم.” گفتیم: “یا آن را بیرون می‌آوری یا لباست را از تنت درمی‌آوریم.” پس آن را از میان گیسوانش بیرون آورد و ما آن را نزد رسول الله ﷺ آوردیم.» این رویدادها نشان می‌دهد که حکومت در اسلام، حکومتی ستمگرانه نیست، و روا نیست که چنین باشد؛ زیرا حکومت ستمگرانه زیان سنگینی به مسلمانان می‌رساند، با احکام شریعت در تضاد است، و افزون بر این با اصل شرعی «لا ضرر ولا ضرار» («هیچ زیان‌رساندنی و هیچ زیان‌رسانی متقابلی نیست») نیز ناسازگار است.

Spying against the disbelieving enemies is a duty that the Islamic State must perform. It is also its duty to have a counter intelligence service to combat any spying it is subjected to by the disbelievers. This is because Al- Bukhari reported on the authority of Salama Ibnu Akwa’, who said; “The Messenger of Allah (pbuh) encountered a spy while on a journey; the spy sat among some of the Prophet’s companions talking and then He snuck away. Upon this the Messenger of Allah (pbuh) said; ‘Go after Him and kill him.’ So I beat everyone to Him and I killed him, so the Messenger of Allah (pbuh) gave me the booty of that spy.’” Ahmed narrated an incident from Furat Ibnu Hayyan, who said, “The Messenger of Allah (pbuh) ordered his killing. He was a spy, and an ally of Abu Sufyan and He passed by a circle of the Ansar and said; ‘I am a Muslim.’ A man from the Ansar said; ‘O Messenger of Allah (pbuh) He says that He is a Muslim.’ The Messenger of Allah (pbuh) replied; ‘There are men among you whom we entrust to their belief, and Furat Ibnu Hayyan is one of them.’” Al- Bukhari reported on the authority of ‘Ali bin Abi Talib (rta), who said; “The Messenger of Allah (pbuh) sent me together with Az-Zubair and Al-Miqdad bin Al-Aswad, and said; ‘Go forth until you reach the garden of Khakh, you will find a tha’ina (a woman riding a camel) who is carrying a letter, so take it from her.’ We set off riding at high speed until we reached the garden, and we found the tha’ina. We said to her; ‘Get out the letter.’ She said; ‘I have no letter.’ We said; ‘Get it out or else we take off the dress. So she got it out of her braid and we brought it back to the Messenger of Allah (pbuh).” These incidents’ indicate that ruling in Islam is not an oppressive rule, and it is forbidden for it to be such, for oppressive ruling brings grave harm to the Muslims, contradicts the Shari’ah rules, and also disagrees with the Shari’ah principle that states “no harming and no self-inflicted harm”, “La Dharara Wala Dhirar”.

این امر همچنین نشان می‌دهد که برای دولت اسلامی ممنوع است که سازمان اطلاعاتی برای جاسوسی علیه شهروندان، چه مسلمان و چه غیرمسلمان، تشکیل دهد، و آزار رساندن به ایشان حرام است.

It also indicates that it is forbidden for the Islamic State to set up an intelligence organisation to spy against the citizens, Muslims and non- Muslims alike, and that it is forbidden to harm them.

بر دولت واجب است که دستگاه اطلاعاتی‌ای تأسیس کند تا علیه کفار جاسوسی کند و درباره‌ی ایشان اطلاعات گردآوری نماید، و با جاسوسی‌ای که آنان علیه دولت انجام می‌دهند مقابله کند.

It is the duty of the State to set up an intelligence service in order to spy against the Kuffar and gather information about them and to combat the espionage they carry out against the State.