اصلی که اقتدار و قدرت از آنِ امت است، از این حکم شرعی گرفته شده که تعیین خلیفه حق امت است، و خلیفه تنها با گرفتن بیعت به منصب خود می‌رسد و اقتدار خود را اعمال می‌کند. دلیل این امر در احادیث متعددی به روشنی بیان شده است. مسلم از عُبادة بن الصامت روایت کرده که پیامبر ﷺ فرمود:

The principle that the authority belongs to the Ummah is taken from the Shari’ah rule that states that the appointment of the Khaleefah is the right of the Ummah and that the Khaleefah can only take up his post and exercises his authority by taking a Bay’ah. The evidence for this has been clearly demonstrated in many Ahadith. Muslim narrated from ‘Ubadah Ibn us-Samit, he (pbuh) said:

«با رسول خدا ﷺ بر شنیدن و اطاعت کردن در سختی و آسانی بیعت کردیم.» و از جریر بن عبدالله روایت شده که گفت:

“We gave Bay’ah to the Messenger of Allah (pbuh) to hear and to obey in ease and hardship.” And from Jarir Ibn ‘Abdullah, who said:

«با پیامبر خدا ﷺ بیعت کردم که شنوایی و فرمانبرداری کنم و برای هر مسلمانی خیرخواه باشم». ابوهریره روایت کرد که پیامبر خدا ﷺ فرمود:

“I gave Bay’ah to the Messenger of Allah (pbuh) to listen and obey and give advice to every Muslim”. Abu Hurayrah reported that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«سه گروه از مردم هستند که خداوند (سبحانه و تعالی) در روز قیامت با آنان سخن نمی‌گوید، و نه به آنان نظر می‌کند و نه ایشان را پاک می‌سازد، و عذابی دردناک دارند: مردی که در راه، آب اضافی دارد، اما مسافر را از آن باز می‌دارد؛ مردی که با امامی بیعت می‌کند تنها برای دنیای خود، که اگر آنچه می‌خواهد به او داده شود به بیعت وفا می‌کند، وگرنه وفا نمی‌کند؛ و مردی که کالایی را پس از عصر (یعنی از پایان روز) به فروش می‌رساند و به خدا سوگند یاد می‌کند که این‌قدر و آن‌قدر قیمت به او داده شده است، پس خریدار به سخن او اعتماد کرده و آن را می‌گیرد، در حالی که آن قیمت به او داده نشده است.» [به روایت بخاری و مسلم] بنابراین، مسلمانان با خلیفه بیعت می‌کنند و خلیفه با مسلمانان بیعت نمی‌کند. آنان هستند که با او بیعت می‌کنند، یعنی او را حاکم بر خود قرار می‌دهند. خلفای راشدین بیعت خود را از امت گرفتند؛ آنان تنها پس از آنکه امت با ایشان بیعت کرد، خلیفه شدند. و اما دلیل بر اینکه خلیفه اقتدار خود را تنها از این بیعت می‌گیرد، در احادیثی آشکار است که دربارهٔ اطاعت و احادیثی که دربارهٔ وحدت خلافت آمده است. مسلم از عبدالله بن عمرو بن العاص روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود:

“Three types of people which Allah (swt) will not speak to (on the Day of Judgement), nor will He praise them and they have severe punishment are: A man with surplus water on the road but he bans the traveller from it; a man who gives a Bay’ah to an Imam only for his own dunia, if he gave what he wanted him, he fulfilled to him otherwise he would not; and a man offered a commodity for sale after ‘asr, (i.e. from at the end of the day) so he swore that he was given so and so price for it, so he (the buyer) trusted him and took it, but he was not given (that price) for it.” [Narrated by Al-Bukahri and Muslim] Thus, the Muslims give the Bay’ah to the Khaleefah and not by the Khaleefah to the Muslims. They are the ones who give him the Bay’ah, i.e. they appoint him as a ruler over them. The Khulafaa’ Ar-Rashidoon took their Bay’ah from the Ummah; they only became Khulafaa’ once the Ummah gave the Bay’ah to them. As for the evidence that the Khaleefah only takes his authority by this Bay’ah, this is clear in the Ahadith concerning the obedience and the Ahadith regarding the unity of the Khilafah. Muslim narrated from ‘Abdullah Ibnu ‘Amru Ibn al-‘A‘as that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«هر کس با امامی بیعت کند و دستِ خود و میوهٔ دلش را به او بدهد، باید تا جایی که می‌تواند از او اطاعت کند. اگر کسی دیگر آمد تا با او منازعه کند، باید گردنِ آن مرد را بزنید.» نافع گفت: عبدالله بن عمر به من گفت: از رسول خدا ﷺ شنیدم که فرمود:

“Whoever gave Bay’ah to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can. If another comes to dispute with him, you must strike the neck of that man.” Naf ’i said ‘Abdullah Ibn ‘Umar told me: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

«هر که دست خود را از فرمانبرداری بکشد، روز قیامت خدا را در حالی ملاقات خواهد کرد که هیچ حجتی برای خود ندارد؛ و هر که بمیرد در حالی که بیعتی بر گردنش نیست، مرگ دوران جاهلیت مرده است.» [روایت مسلم] ابن عباس روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود:

“Whoever takes off his hand from an obedience, he will meet Allah (swt) on the Resurrection Day without having any proof to show for himself; and whoever dies while having no Bay’ah on his neck he dies the death of the days of ignorance (Jahiliyyah).” [Narrated by Muslim] Ibn ‘Abbas reported that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«هر که در امیرش چیزی ببیند که او را ناخوش آید، باید صبر کند؛ زیرا هر که به اندازه یک وجب از سلطان (اقتدار اسلام) جدا شود و در همان حال بمیرد، به مرگ جاهلیت مرده است.» [روایت مسلم] ابوهریره روایت کرد که رسول الله ﷺ فرمود:

“If anyone sees in his Ameer something that displeases him let him remain patient, for behold! He who separates himself from the Sultan (authority of Islam) by even so much as a hand span and dies thereupon, he has died the death of Jahiliyyah.” [Narrated by Muslim] Abu Hurayrah reported that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«پیامبران بر بنی‌اسرائیل حکومت می‌کردند. هرگاه پیامبری می‌مرد، پیامبری دیگر جانشین او می‌شد، اما پس از من هیچ پیامبری نخواهد بود. به زودی خلفاء خواهند بود و شمارشان بسیار خواهد شد.» گفتند: پس به ما چه دستور می‌دهی؟ فرمود: «با آنان یکی پس از دیگری بیعت را ادا کنید، و حقوقشان را به ایشان بدهید، زیرا که بی‌شک خداوند از آنچه که به ایشان سپرده است، بازخواست خواهد کرد.» [روایت مسلم] این احادیث نشان می‌دهد که خلیفه تنها با این بیعت اختیار حکومت را به دست می‌آورد، زیرا خداوند (سبحانه و تعالی) اطاعت از او را فرمان داده است:

“The prophets ruled over the children of Israel. Whenever a prophet died, another prophet succeeded him, but there will be no prophet after me. There will soon be Khulafaa’ and they will number many. They asked: What then do you order us? He (pbuh) said: Fulfil Bay’ah to them one after the other, and give them their dues, for verily Allah will ask them about what He entrusted them with.” [Narrated by Muslim] These Ahadith demonstrate that the Khaleefah only takes the authority by this Bay’ah, for Allah (swt) has commanded his obedience:

«هر کس با امامی بیعت کند ... باید از او اطاعت کند.» بنابراین، او از راه بیعت به خلافت منصوب می‌شود و اطاعت از او واجب می‌گردد، زیرا با او به‌عنوان خلیفه بیعت شده است. پس او قدرت را از امت گرفته است، امتی که بیعت خود و اطاعت خود را به کسی داده که با او بیعت کرده است؛ یعنی به کسی که بیعتش بر گردن امت است. این امر ثابت می‌کند که قدرت از آنِ امت است. با آن‌که رسول خدا ﷺ آخرین فرستاده بود، از مردم بیعت گرفت؛ و این بیعتی بر امارت و حکومت بود، نه بر نبوت. او ﷺ این بیعت را هم از مردان و هم از زنان گرفت، اما از کودکان نگرفت. اینکه این مسلمانان‌اند که با دادن بیعت به خلیفه، او را بر می‌گزینند، طبق کتاب خدا و سنت پیامبرش، و اینکه خلیفه تنها با این بیعت به قدرت می‌رسد، به روشنی نشان می‌دهد که قدرت از آنِ امت است و امت آن را به هر کس که بخواهد می‌دهد.

“Whoever pledged allegiance to an Imam ... shall obey him.” So, he is appointed Khaleefah through the Bay’ah, and his obedience becomes compulsory because he is a pledged allegiance to as Khaleefah. Thus he took the authority from the Ummah which gave her Bay’ah and her obedience to the one whom she pledged to i.e. to the one who has a Bay’ah on her neck. This proves that the authority belongs to the Ummah. Despite the fact that the Messenger of Allah (pbuh) was the final Messenger, he took the pledge (Bay’ah) from the people, which is a Bay’ah on authority and ruling and not on Prophet hood. He (pbuh) took this Bay’ah from men as well as women, but not from children. The fact that it is the Muslims who appoint the Khaleefah by giving him the Bay’ah according to the Kitab (Book) of Allah and the Sunnah of His Messenger, and that the Khaleefah only assumes power by this Bay’ah, clearly indicates that the authority belongs to the Ummah who gives it to whoever she wishes.