خلافت، رهبری عمومی همه‌ی مسلمانان در سراسر جهان است که مسئولیت آن اجرای قوانین اسلام و ابلاغ پیام اسلام به تمام جهان است. این نهاد را امامت نیز می‌نامند، بنابراین امامت و خلافت هم‌معنا هستند. این همان شکلی است که احکام شرعی (قوانین الهی) به عنوان دولت اسلامی تعیین می‌کنند. احادیث صحیح بسیاری با استفاده از این دو واژه و با همان معنا روایت شده‌اند. هیچ‌یک از این دو واژه در هیچ‌یک از متون شرعی، یعنی قرآن و سنت، با دیگری در معنا تفاوتی نداشته‌اند، زیرا این دو تنها متون وحیانی هستند. با این حال، پایبندی به یکی از این دو واژه الزامی نیست، بلکه آنچه باید به آن پایبند بود، معنای آن است.

The Khilafah is the general leadership over all the Muslims, in the whole world, whose responsibility is to implement the laws of Islam, and to convey the Islamic Message to the whole world. It is also known as the Imamah, so Imamah and Khilafah are synonymous. It is the shape that the Ahkam Shari’ah (divine laws) determine as the Islamic state. Many sahih Ahadith have been narrated using these two words, with the same meaning. None of these two words differed in their meaning from the other in any Shari’ah text i.e. the Qur’an and Sunnah, for they are the only divine texts. However, it is not binding to adhere to either of them, rather it is the meaning that has to be adhered to.

نصب خلیفه بر همه مسلمانان در سراسر جهان واجب است. ادای این وظیفه، همچون ادای هر وظیفه دیگری که الله (سبحانه و تعالی) بر مسلمانان مقرر فرموده، الزامی است و در آن هیچ اختیار یا سهل‌انگاری جایز نیست. کوتاهی در انجام این وظیفه از بزرگ‌ترین گناهان است و سزاوار عذاب سخت الهی است.

Appointing a Khaleefah is obligatory upon all Muslims throughout the world. Executing such a duty, just like executing any other duty which Allah (swt) has decreed on Muslims is compulsory, in which no choice or complacency is allowed. Failure in performing this duty is one of the gravest sins, which is deserving of Allah’s (swt) severe punishishment.

دلیلِ وجوبِ نصب‌کردنِ خلیفه بر همهٔ مسلمانان از سنت و اجماعِ صحابه فهمیده می‌شود. اما از سنت، روایت شده که نافع گفت: عمر به من گفت: از رسولِ خدا ﷺ شنیدم که فرمود:

The evidence concerning the obligation of appointing a Khaleefah over all the Muslims is understood from the Sunnah and the Ijmaa’ of the Sahabah. As for the Sunnah, it has been narrated that Nafi’ said: ‘Umar told me: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

«هر که دست خود را از فرمانبرداری از الله بکشد، در روز قیامت در حالی به دیدار او می‌رود که هیچ حجتی برای خود ندارد؛ و هر که بمیرد در حالی که بیعتی بر گردن نداشته باشد، مرگش مرگ جاهلیت خواهد بود.» [روایت مسلم] پس رسول الله ﷺ بر هر مسلمانی واجب کرد که بیعتی بر گردن داشته باشد. ایشان کسی را که بدون داشتن بیعتی بر گردن بمیرد، همچون کسی توصیف کردند که به مرگ جاهلیت مرده است. بیعت جز برای خلیفه معتبر نیست. رسول الله ﷺ واجب کرد که هر مسلمانی بیعتی بر گردن برای خلیفه داشته باشد، اما هر مسلمانی را موظف نکرد که به خلیفه بیعت کند. پس واجب، وجود بیعتی بر گردن هر مسلمان است. این امر مستلزم وجود خلیفه‌ای است که به واسطه وجودش، شایستهٔ دریافت بیعت (بر گردن هر مسلمان) است. بنابراین، وجود خلیفه همان امری است که بیعت بر گردن هر مسلمان را ضروری می‌سازد، چه واقعاً بیعت داده باشد یا نه. از این رو، این حدیث دلیل است بر اینکه نصب خلیفه واجب است و هر مسلمانی موظف است که بیعتی بر گردن داشته باشد؛ و دلیلی نیست بر اینکه دادن بیعت واجب باشد. زیرا رسول الله ﷺ بر نبودن بیعت وفاداری بر گردن مسلمان تا زمان مرگش سرزنش کرد، نه بر خودداری از خود دادن بیعت. مسلم از عراج، از ابوهریره، از پیامبر ﷺ روایت کرده است که ایشان فرمودند:

“Whoever takes off his hand from an obedience to Allah, he will meet Him on the Resurrection Day without having any proof for himself; and whoever dies while there were no Bay’ah on his neck, his death would be that of the days of Jahiliyyah (ignorance).” [Narrated by Muslim] So the Messenger (pbuh) made it obligatory upon every Muslim to have a Bay’ah on his neck. He described the one who dies without having a Bay’ah on his neck as if he died the death of Jahiliyyah. The Bay’ah would not be valid except for the Khaleefah. The Messenger of Allah (pbuh) made it an obligation that every Muslim should have a Bay’ah on his neck for a Khaleefah, but he did not oblige every Muslim to give a Bay’ah to the Khaleefah. The obligation therefore, is the existence of a Bay’ah on the neck of every Muslim. This necessitates the existence of a Khaleefah, who, through his existence, is entitled to a Bay’ah (on the neck of every Muslim.) Thus, the existence of the Khaleefah is the issue that necessitates a Bay’ah on the neck of every Muslim, whether he actually gave the Bay’ah or not. Therefore, the Hadith is evidence that the appointment of a Khaleefah is obligation and that every Muslim is obliged to have Bay’ah on his neck; it is not an evidence suggesting that giving the Bay’ah is an obligation. This is because the Messenger of Allah (pbuh) rebuked the absence of the Bay’ah of allegiance on the neck of the Muslim till he dies, and not the abstention from giving the Bay’ah itself. Muslim narrated from Al-Araj from Abu Hurayrah from the Prophet (pbuh) that he (pbuh) said:

«همانا امام سپری است که از پشت سرش جنگ می‌شود و انسان به‌واسطهٔ او خود را حفظ می‌کند.» مسلم همچنین از ابوحازم روایت کرده که گفت: پنج سال همراه ابوهریره بودم و شنیدم که از پیامبر ﷺ خبر می‌داد و می‌گفت: «پیامبران بر بنی‌اسرائیل حکومت می‌کردند؛ هرگاه پیامبری می‌مرد، پیامبری دیگر جانشین او می‌شد، اما پس از من پیامبری نخواهد بود. به زودی خلفایی خواهند بود و شمارشان زیاد خواهد شد.» گفتند: «پس چه دستوری به ما می‌دهی؟» فرمود: «بیعت هر یک از آنان را پس از دیگری وفا کنید و حق ایشان را بدهید، زیرا خداوند درباره آنچه به ایشان سپرده، از آنان بازخواست خواهد کرد.» مسلم روایت کرده که ابن‌عباس گفت: رسول خدا ﷺ فرمود:

“Indeed the Imam is a shield, from whose behind (one) would fight, and by whom one would protect oneself.” Muslim also reported on the authority of Abu Hazim that he said: I accompanied Abu Hurayrah for five years, and heard him informing about the Prophet (pbuh), he said “‘The prophets ruled over the children of Israel, whenever a prophet died another prophet succeeded him, but there will be no prophet after me. There will soon be Khulafaa’ and they will number many.” They asked; “what then do you order us?” He said: “Fulfill the Bay’ah to them, one after the other and give them their dues for Allah will verily account them about what he entrusted them with.” Muslim narrated that Ibn ‘Abbas reported that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«اگر کسی در امیرش چیزی ببیند که او را ناخوش آید، باید صبر کند، زیرا هرکس که حتی به اندازه یک وجب از سلطان اسلام جدا شود و در همان حال بمیرد، مرگ او مرگ دوران جاهلیت خواهد بود.» در این احادیث، خلیفه به عنوان سپر، یعنی حامی توصیف شده است. توصیف امام به سپر، نشانهٔ فواید وجود امام است؛ از این رو این امر خود یک فرمان است. زیرا هرگاه الله (سبحانه و تعالی) یا رسولش (ﷺ) ما را از چیزی آگاه سازند که در آن سرزنش نهفته است، این سخن به منزلهٔ فرمان نهی، یعنی دوری جستن از آن، تلقی می‌شود. و هرگاه متن در بردارندهٔ ستایش باشد، به منزلهٔ فرمان به انجام کاری تلقی می‌شود؛ و اگر آن کار فرمان‌داده‌شده برای اجرای حکم الهی ضروری باشد، یا ترک آن موجب رها شدن قانون الهی گردد، این امر قطعی است. این احادیث همچنین ما را آگاه می‌سازند که کسانی که امور مسلمانان را اداره می‌کنند، خلفا هستند، که این خود فرمان به نصب ایشان است. همچنین شامل نهی مسلمانان از جدا شدن از قدرت حاکم است. این یعنی تکلیف مسلمان به برپایی قدرت، یعنی اقتدار برای خلیفه. با این حال، رسول خدا (ﷺ) به مسلمانان فرمان داد که از خلفا اطاعت کنند و با کسانی که در اقتدار ایشان مناقشه می‌کنند بجنگند، که این بدان معناست که نصب خلیفه واجب است و حفظ خلافت او با جنگیدن با کسانی که اقتدارش را به چالش می‌کشند، واجب است. مسلم روایت کرده است که رسول خدا (ﷺ) فرمود:

“If anybody sees in his Ameer something which displeases him, he should remain patient, for he who separates himself from the authority of Islam (Sultan) by even so much as a hand span and dies thereupon, he would die the death of the days of ignorance.” In these Ahadith, there is a description of the Khaleefah as being a shield, i.e. a protection. The description of the Imam as a shield is an indication of the benefits of the existence of the Imam; therefore it is a command. This is because when Allah (swt) or His Messenger (pbuh) informs us about something that includes a rebuke this is taken as a command of prohibition i.e. to abstain from it. When the text contains praise it is taken as a command to perform an action; and if the commanded action is necessary to implement the divine rule, or if its neglect would cause the divine law to be abandoned, then this is decisive. These Ahadith also inform us that those who run the affairs of the Muslims are the Khulafaa’, which means a command of appointing them. They also include the prohibition of Muslims separating themselves from authority. This means the obligation that the Muslim establishes power, i.e. authority to the Khaleefah. However, the Messenger of Allah (pbuh) ordered the Muslims to obey the Khulafaa’ and to fight those who dispute with them regarding their authority, which means that it is an obligation to appoint a Khaleefah and protect his Khilafah by fighting those who dispute his authority. Muslim reported that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«هرکس با امامی بیعت کند، دست خود را به دست او بدهد و میوه دلش را، هرچه بتواند از او اطاعت کند، و اگر دیگری آمد تا با او منازعه کند، گردن آن مرد را بزنید.» پس فرمان اطاعت از امام، فرمانی برای نصب او است. و فرمان جنگ با کسانی که با او منازعه می‌کنند، دلیلی همراه است بر اینکه فرمانِ برپا نگه داشتنِ وجودِ یک خلیفه، قاطع است.

“Whosoever gave a Bay’ah to an Imam, giving him the clasp of his hand, and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him, you must strike the neck of that man.” Therefore the command to obey the Imam is an order to appoint him. And the command to fight those who dispute with him is collaborating evidence that the command of maintaining the presence of one Khaleefah, is decisive.

درباره اجماع صحابه، ایشان (رضی الله عنهم) بر ضرورت تعیین جانشین (یعنی خلیفه) برای رسول خدا ﷺ پس از وفات آن حضرت ﷺ اتفاق نظر داشتند. همه ایشان بر این توافق کردند که برای ابوبکر جانشینی تعیین شود، و پس از وفات او، عمر را به جانشینی برگزیدند، و پس از وفات عثمان، علی را به جانشینی او تعیین کردند. اجماع صحابه بر تعیین خلیفه، پس از وفات رسول خدا ﷺ به روشنی آشکار شد، زیرا ایشان به تعیین جانشین آن حضرت ﷺ مشغول شدند، با آنکه دانسته است که تدفین میت پس از مرگ او واجب است. همچنین بر کسانی که متولی آماده‌سازی تدفین‌اند، جایز نیست تا پیش از اتمام تدفین به کار دیگری بپردازند. با این همه، برخی از صحابه به تعیین خلیفه مشغول شدند، با آنکه موظف بودند به آماده‌سازی تدفین رسول خدا ﷺ بپردازند. گروهی دیگر از صحابه در این باره سکوت کردند و در به تأخیر افتادن تدفین به مدت دو شب شرکت داشتند، با آنکه توانایی آن را داشتند که این تأخیر را رد کنند و رسول خدا ﷺ را دفن نمایند. پس این کار صحابه دلیلی بر اجماع ایشان است که به تعیین خلیفه، به جای تدفین میت، مشغول شدند. این کار جز در صورتی که تعیین خلیفه از تدفین میت واجب‌تر می‌بود، روا نمی‌بود. افزون بر این، همه صحابه در تمام طول زندگی خود بر وجوب تعیین خلیفه توافق داشتند. اگرچه گاه درباره شخصی که باید به خلافت برگزیده شود اختلاف داشتند، هرگز در این که باید خلیفه‌ای تعیین شود، اختلاف نکردند، چه پس از وفات رسول خدا ﷺ و چه پس از وفات هر یک از خلفای راشدین. بنابراین، اجماع صحابه دلیلی قوی و روشن است بر این که تعیین خلیفه واجب است.

As for the Ijmaa’ of the Sahabah, they (may Allah (swt) be pleased with them) agreed upon the necessity of establishing a successor (ie. Khaleefah), to the Messenger of Allah (pbuh), after his (pbuh) death. They all agreed to appoint a successor to Abu Bakr, and upon his death, appointing ‘Umar as successor and upon ‘Uthman’s death to appoint ‘Ali as a successor to him. The Ijmaa’ of the Sahabah on the appointment of a Khaleefah manifested itself emphatically upon the death of the Messenger of Allah (pbuh) where they busied themselves in appointing a successor to him even though it is known that the burial of the dead person after his death is obligatory. It is also prohibited upon those in charge of preparing the burial to engage themselves in anything else until they completed the burial. Despite this, some of the Sahabah engaged themselves in appointing a Khaleefah, even though they were obliged to engage themselves in preparing the burial of the Messenger of Allah (pbuh). Other Sahabah kept silent about this and participated in the delaying of the burial for two nights, despite having the ability to deny the delay and to bury the Messenger of Allah (pbuh). This action of the Sahabah is therefore an evidence of Ijmaa’ of busying themselves in the appointment of the Khaleefah instead of the burial of the dead person. This could not have been legitimate unless the appointment of a Khaleefah was more obligatory than the burial of the dead person. Furthermore, all of the Sahabah consented throughout their lives, upon the obligation of appointing the Khaleefah. Although at sometimes they differed about the person who should be selected as a Khaleefah, they never disagreed about the fact that a Khaleefah must be appointed, whether in the wake of the death of the Messenger of Allah (pbuh) nor after the death of each of the Khulafaa’ Ar-Rashidoon. Accordingly, the Ijmaa’ of the Sahabah is both strong and clear evidence that the appointment of a Khaleefah is obligatory.

علاوه بر این، برپاداشتن دین و اجرای شریعت در تمام شئون زندگی، بر مسلمانان واجب است؛ وجوبی که با دلایلی قطعی الثبوت و قطعی الدلالة ثابت شده است، و این امر جز با وجود حاکمی که اختیار اجرای آن را داشته باشد محقق نمی‌شود. بنابراین، در این زمینه، قاعدهٔ شرعی چنین می‌گوید: «آنچه انجام واجب بدان وابسته است، خود واجب می‌شود.» و بر پایهٔ این قاعده، نصب خلیفه واجب است.

Furthermore, establishing the deen and implementing the Shar’a in every single aspect of life is an obligation upon Muslims proven through evidences definite in report and in meaning, and this cannot be achieved unless there is a ruler who possesses the authority to do so. Therefore, in this context, the Shari’ah principle states: ‘Whatever is necessary to accomplish a duty, becomes itself a duty.’ Thus appointing the Khaleefah is obligatory based on this principle.

علاوه بر این، الله (سبحانه و تعالی) به پیامبرش (صلی الله علیه و سلم) فرمان داد که بر مسلمانان بر اساس آنچه او (سبحانه و تعالی) نازل کرده است حکم کند؛ فرمان الله (سبحانه و تعالی) به قاطع‌ترین شکل ابلاغ شد. الله (سبحانه و تعالی) خطاب به پیامبرش (صلی الله علیه و سلم) فرمود: «و میانشان بر طبق آنچه الله نازل کرده حکم کن، و از هوس‌های ایشان پیروی مکن و از حقی که به سوی تو آمده روی مگردان.» [Al-Ma’idah: 48]

Furthermore, Allah (swt) commanded His Messenger (pbuh) to rule the Muslims by that which He (swt) revealed to him; the command of Allah (swt) was conveyed in the most decisive manner. Allah (swt) addressed His Messenger (pbuh); “And rule between them by that which Allah (swt) has revealed to you, and do not follow their vain desires away from the truth which came to you.” [Al-Ma’idah: 48]

او (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید: { و به آنچه خداوند نازل کرده، میان ایشان داوری کن و از هوس‌های ایشان پیروی مکن، و بر حذر باش که مبادا تو را از بخشی از آنچه خداوند به تو نازل کرده منحرف سازند. } [Al-Ma’idah: 49]

He (swt) also says; “And rule by that which Allah has revealed to you and do not follow their whims, and beware that they may deviate you away from some part of that which Allah has revealed to you.” [Al-Ma’idah: 49]

گفتار خداوند (سبحانه و تعالی) با پیامبرش ﷺ، خطابی است به پیروان او نیز، مگر آنکه دلیلی وجود داشته باشد که آن خطاب را به خود او محدود کند. در اینجا هیچ دلیلی که این خطاب را به پیامبر خدا ﷺ محدود کند وجود ندارد. بنابراین، آیات مسلمانان را به برپایی حکومت خداوند (سبحانه و تعالی) فرا می‌خوانند. نصب خلیفه چیزی جز برپایی حکومت خداوند (سبحانه و تعالی) و اقتدار اسلام نیست. افزون بر این، خداوند (سبحانه و تعالی) مسلمانان را موظف کرده است که از اولی‌الامر، یعنی زمامداران، اطاعت کنند؛ و این نشانه آن است که وجود فردی صاحب‌اقتدار بر مسلمانان واجب است. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید! از خدا اطاعت کنید و از پیامبر ﷺ و اولی‌الامر از میان خودتان اطاعت کنید.» [An-Nisa: 59]

The speech of Allah (swt) to His Messenger (pbuh) is also a speech to the Messenger’s followers, unless there exists evidence that indicates that the speech is limited to him. In this case there is no evidence limiting this speech to the Messenger of Allah (pbuh). Thus the verses call upon Muslims to establish the rule of Allah (swt). The appointment of a Khaleefah does not mean other than the establishment of the rule of Allah (swt) and the authority of Islam. Furthermore, Allah (swt) obliges the Muslims to obey those in authority, i.e. the rulers, which is an indication that the existence of a man in authority upon Muslims is obligatory. Allah (swt) says; “O you who believe! Obey Allah and obey the Messenger and those in authority from amongst you.” [An-Nisa: 59]

خداوند متعال به اطاعت از کسانی که وجود ندارند فرمان نمی‌دهد؛ بنابراین وجود فرمانرواست که فرض است، زیرا حکم کردن به آنچه خداوند نازل کرده، واجب است. فرمان خداوند به اطاعت از اولی‌الامر، فرمانی برای برپایی ایشان نیز هست. اجرای شریعت الهی به حضور حاکم، یعنی فرمانروا، وابسته است، و کوتاهی در نصب او به نااجرایی احکام شرع می‌انجامد. از این رو حضور او الزامی است، چرا که آنچه با غیبت او پدید می‌آید، غفلت از احکام شرع است.

Allah (swt) does not command obedience to those who do not exist, therefore the existence of a man in authority is Fard, because ruling with what Allah has revealed is an obligation. The order of Allah (swt) to obey those in authority is also an order to establish them. The implementation of the divine law depends on the presence of the ruler i.e. the man in authority, while neglecting his appointment results in the non-application of the Shar’a rules. Therefore his presence is compulsory, because that which results due to his absence is the negligence of the Shar’a rules.

این دلایل آشکارا بر این دلالت دارند که برپایی حکومت و امارت در میان مسلمانان واجب است، و نیز که نصب خلیفه‌ای که زمام حکومت و امارت را برای اجرای احکام الهی به دست می‌گیرد، نه صرفاً به خاطر حکومت و امارت، لازم است. بیایید در این حدیث از رسول خدا ﷺ تأمل کنیم:

These evidences are explicit in that the establishment of the ruling and the authority amongst Muslims is obligatory, and that the appointment of a Khaleefah who takes charge of the ruling and authority in order to implement the divine laws, not merely for the sake of the ruling and authority alone, is also compulsory. Let us contemplate the following hadith of the Messenger of Allah (pbuh):

«بهترین پیشوایان شما کسانی هستند که آنان را دوست دارید و ایشان نیز شما را دوست دارند، و برای ایشان دعا می‌کنید و ایشان نیز برای شما دعا می‌کنند؛ و بدترین پیشوایان شما کسانی‌اند که آنان را دشمن می‌دارید و ایشان نیز شما را دشمن می‌دارند، و آنان را نفرین می‌کنید و ایشان نیز شما را نفرین می‌کنند. گفتیم: ای رسول خدا ﷺ! آیا در برابر آنان شمشیر برنداریم؟ فرمود: نه، تا زمانی که در میان شما نماز را برپا دارند.» [روایت مسلم از عوف بن مالک] این حدیث به‌روشنی از پیشوایان نیک و بد خبر می‌دهد و از شورش علیه ایشان تا زمانی که نماز را برپا دارند، نهی می‌کند. زیرا برپا داشتن نماز نشانه‌ی پاسداری از دین و اجرای احکام آن است. از این رو، وجوب تعیین خلیفه‌ای برای اجرای احکام اسلام و رساندن پیام آن، با توجه به دلایلش در متون صحیح شریعت، جای هیچ تردیدی ندارد. افزون بر این، این تکلیف واجب است، زیرا خداوند متعال بر مسلمانان واجب کرده است که اقتدار اسلام را برپا دارند و وحدت مسلمانان را پاس بدارند. با این حال، این وظیفه‌ای جمعی است؛ اگر گروهی از مردم آن را انجام دهند، تکلیف ادا شده و مسئولیت از دیگران ساقط می‌شود. اما اگر بخشی از امت از انجام این وظیفه بازمانند، هرچند همه‌ی گام‌های لازم را برای آن برداشته باشند، باز هم این تکلیف بر عهده‌ی همه‌ی مسلمانان باقی می‌ماند و تا زمانی که مسلمانان بی‌خلیفه باشند، هیچ‌کس از این تکلیف رهایی نمی‌یابد.

“The best of your Imams are those whom you love and they love you, and you pray for them and they pray for you, and the worst of your Imams are those whom you hate and they hate you, and you curse them and they curse you. We asked: O Messenger of Allah! Shall we not then declare war on them? He said: No, as long as they establish Salah amongst you.” [Narrated by Muslim from Auf ibn Malik] This hadith explicitly informs about the good and bad leaders, and the prohibition of revolting against them as long as they established the salah. For establishing salah indicates upholding the deen and implementing its rules. Therefore the obligation upon Muslims to appoint a Khaleefah to implement the rules of Islam and to convey its message is beyond any doubt, with regards to its proof in the sound Shari’ah texts. Furthermore, this duty is obligatory because Allah (swt) made it compulsory upon Muslims to establish the authority of Islam and to protect the unity of the Muslims. However, this duty is a collective one; if some of the people accomplished it the duty would be fulfilled and the responsibility would be discharged from the rest of the Ummah. But if a section of the Ummah failed to accomplish this duty, though they undertook all the steps required to fulfil it, then it would remain as an obligation upon all the Muslims, and no one would be relieved of the duty as long as the Muslims remained without a Khaleefah.

اجتناب از نصب خلیفه برای مسلمانان یکی از بزرگ‌ترین گناهان است، زیرا این امر کنارگذاشتن یکی از مهم‌ترین واجبات اسلام به شمار می‌رود. اجرای احکام دین و هستی خود اسلام در امور زندگی به این واجب وابسته است. اگر مسلمانان از برپایی خلیفه برای خود خودداری کنند، گناهی بزرگ مرتکب شده‌اند. اگر همه آنان بر ترک این واجب توافق کنند، گناه بر تک‌تک مسلمانان در سراسر جهان خواهد بود. اما اگر برخی از مسلمانان به کار برپایی خلیفه بپردازند و برخی دیگر نپردازند، گناه از دوش کسانی که برای برپایی خلیفه تلاش می‌کنند برداشته می‌شود، و این واجب تا زمان نصب خلیفه بر عهده دیگران باقی می‌ماند. مشارکت در تلاش برای انجام این واجب، گناه تأخیر در انجام آن در وقت مقرر و کوتاهی در ادای آن را از میان می‌برد؛ زیرا در ادای آن مشارکت شده و از جلوگیری از انجام آن بیزاری جسته شده است. کسانی که در کار انجام این واجب شرکت نمی‌کنند، از سه روز پس از رحلت خلیفه تا روزی که خلیفه بعدی نصب شود، گنهکار خواهند بود. این به آن دلیل است که الله (سبحانه و تعالی) وظیفه‌ای را بر عهده آنان نهاده که نه آن را به جا آورده‌اند و نه در آن مشارکت کرده‌اند. بنابراین، مرتکب گناه شده و سزاوار کیفر و خواری از جانب الله (سبحانه و تعالی) هستند. گناه به‌درستی بر آنان خواهد افتاد؛ زیرا از کار برپایی خلافت، یا از انجام اعمالی که طبعاً به آن می‌انجامد، خودداری کرده‌اند. این به آن دلیل است که هر مسلمانی که در انجام هر یک از وظایف خود کوتاهی کند، آشکارا سزاوار کیفر است، به‌ویژه وظیفه‌ای که دیگر واجبات به واسطه آن اجرا می‌شود، احکام دین برپا می‌گردد و کلمه الله (سبحانه و تعالی) در سرزمین‌های اسلامی و در سراسر جهان بلند پایه می‌شود.

To refrain from appointing a Khaleefah for Muslims is one of the gravest sins, for it is an abstention from fulfilling one of the most important duties of Islam. For upon this duty, rests the implementation of the rules of the deen and the very existence of Islam in life’s affairs. The Muslims would be committing a grave sin if they refrained from establishing a Khaleefah for themselves. If they all agreed to abandon the duty, the sin would fall upon every single Muslim in the entire world. If however some of the Muslims embarked upon the work to establish a Khaleefah whilst others did not, the sin would fall from the shoulders of those who work to establish the Khaleefah and the duty would remain upon them until the Khaleefah is appointed. The involvement in the work to accomplish the duty would remove the sin of delaying the accomplishment of the duty in its due time and the failure to fulfill it. This is because of the involvement in performing it and the dislike of being prevented from its accomplishment. Those who do not participate in the work to accomplish the duty will be sinful after three days from the departure of the Khaleefah until the day the next Khaleefah is appointed. This is because Allah (swt) has entrusted them with a duty they neither carried out nor participated in. Thus, they committed a sin and deserve the punishment and disgrace from Allah (swt). The sin would duly fall upon them for abstaining from working to establish the Khilafah, or from performing the actions that would naturally accomplish it. This is because any Muslim who fails to perform any of his duties quite evidently deserves punishment, particularly the duty by which other duties are implemented, the rules of the deen are established and the word of Allah (swt) is raised high in the lands of Islam and throughout the whole world.

بنابراین، هیچ عذری برای هیچ مسلمانی در هیچ نقطهٔ جهان وجود ندارد که از انجام آنچه الله (سبحانه و تعالی) بر او واجب کرده تا دین را برپا دارد، سرباز زند. آن واجب این است که برای مسلمانان خلیفه‌ای تعیین شود، در حالی که در جهان خلافتی وجود ندارد، در حالی که خلیفه‌ای نیست که احکام الله (سبحانه و تعالی) را اجرا کند، حرمت‌های الهی را پاس دارد، احکام دین را برپا سازد و مسلمانان را زیر پرچم «لا إله إلا الله محمد رسول الله» (هیچ معبودی جز الله نیست و محمد فرستادهٔ اوست) متحد گرداند. در اسلام هیچ عذری وجود ندارد که کسی را از تلاش برای انجام این وظیفه تا زمانی که محقق شود، معاف کند.

Therefore, there is no excuse for any Muslim anywhere in the world from abstaining to perform that which Allah (swt) obliged on him so as to establish the deen. That is to work to appoint a Khaleefah for the Muslims when there is no Khilafah in the world, when there is no Khaleefah who implements the rules of Allah (swt) to protect the sanctities of Allah (swt), and establishes the rules of the deen, and unifies the Muslims under the banner of “La Ilaha Il Allah Muhammad Ar-Rasool Allah” (there is no God but Allah and Muhammad is His Messenger). There is no excuse in Islam that exempts anyone from working to perform this duty until it is accomplished.