بر افراد واجب است که حاکمان را مورد بازخواست قرار دهند؛ این وظیفه‌ای است که خداوند (سبحانه و تعالی) فرمان داده است، هم بر افراد به‌عنوان افراد، و هم بر گروه‌ها و احزاب به‌عنوان گروه‌ها و احزاب.

Individuals carry the duty of holding the rulers accountable, which has been ordered by Allah (swt), in their capacity as individuals and by groups and parties in their capacity as groups and parties.

علاوه بر آنکه الله (سبحانه و تعالی) مسلمانان را به دعوت به خیر (الخیر) و امر به معروف و نهی از منکر و محاسبه‌ی حاکمان فرمان داده است، ایشان را نیز دستور داده که از میان خود احزاب سیاسی تشکیل دهند. این احزاب سیاسی، به‌صورت گروهی، دعوت به خیر، یعنی به اسلام، امر به معروف، نهی از منکر و محاسبه‌ی حاکمان را به انجام می‌رسانند. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: {وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ} [آل عمران: ۱۰۴]. [TMQ Al-’Imran: 104]

In addition to ordering the Muslims to invite to the Good (Al-Khair), enjoin the Ma’ruf and forbid the Munkar and to hold the rulers accountable, Allah (swt) has also ordered them to establish political parties from among themselves. These political parties would carry out, as groups, the call to the Good, that is, to Islam, to enjoining Ma’ruf, to forbid the Munkar and to hold the rulers accountable. Allah (swt) says; “Let there arise from amongst you a group which calls to the good, enjoins Ma’ruf and forbids Munkar.” [TMQ Al-’Imran: 104]

این بدان معناست که مسلمانان باید از میان خود گروهی تشکیل دهند که ویژگی یک گروه منسجم را داشته باشد و دو کار را انجام دهد: دعوت به اسلام، و امر به معروف و نهی از منکر.

This means that the Muslims should establish a group from among themselves, which would have the quality of a group and would perform two actions. These are the call to Islam and to enjoin Ma’ruf and forbid Munkar.

این که امر به تشکیل گروه قاطع است، زیرا وظیفه‌ای که آیه گروه را به انجام آن فرمان می‌دهد، تکلیفی است که مسلمانان باید آن را انجام دهند، چنان‌که آیات و احادیث متعددی بر آن تأکید دارند. این امر، قرینه‌ای است بر آن که امر به تشکیل گروه نیز قاطع است. بنابراین، امری که در آیه آمده نیز قاطع است. این وظیفه‌ای کفایی بر عهده مسلمانان است؛ اگر برخی از آنان آن را انجام دهند، از دیگران ساقط می‌شود، زیرا وظیفه‌ای فردی نیست. خداوند (سبحانه و تعالی) به مسلمانان فرمان داده است که از میان خودشان گروهی را تشکیل دهند تا وظیفه دعوت به خیر، امر به معروف و نهی از منکر را انجام دهد. او در این آیه همه مسلمانان را به انجام چنین وظیفه‌ای فرمان نداده، بلکه تنها دستور داده که گروهی تشکیل دهند که آن وظیفه را به جا آورد. پس امر متوجه تشکیل گروه است، نه متوجه انجام دادن دو کار مذکور.

This command of establishing a group is decisive because the task that the verse commands the group to perform is an obligation that Muslims must perform as confirmed by the numerous Ayaat and Ahadith. This serves as a Qareenah that the command of establishing a group is decisive. The command mentioned in the verse is thus also decisive. It is a duty of sufficiency upon Muslims. If it is performed by some of them, others would be exempted, as it is not an individual duty. Allah (swt) has ordered the Muslims to establish from among themselves a group to carry out the duty of calling to the Good, to enjoin Ma’ruf and forbid Munkar. He (swt) did not command all the Muslims, in the verse, to carry out such a duty. He only ordered them to establish a group that carries out that duty. The order is thus focussed on the establishing of a group and not on the performing of the two tasks.

این دو وظیفه تنها وظیفهٔ گروهی را که باید تشکیل شود تعیین می‌کنند، و از این رو توصیفی از ماهیت آن گروه است.

The two tasks just determine the duty of the group that has to be established and it is thus a description of the nature of the group.

گروه، برای آن که بتواند وظیفه‌اش را به عنوان یک گروه انجام دهد و در حین انجام وظیفه، به عنوان یک گروه ادامه دهد، باید برخی شرایط را برآورده کند.

The group, in order for it to carry out its duty as a group and to continue as a group while carrying out its duty, should fulfil certain requirements.

آنچه گروه بودن آن را پدید می‌آورد، وجود پیوندی است که همه اعضایش را به هم می‌پیوندد. از این رو آنان یک پیکره واحد را تشکیل می‌دهند، همچون یک بلوک. بدون این پیوند، گروهی که الله (سبحانه و تعالی) فرمان به تشکیل آن داده، به‌عنوان یک گروه کار نمی‌کرد. آنچه آن را به‌عنوان گروهی که به درستی کار می‌کند حفظ می‌کند، وجود امیری است که اطاعت از او واجب است. شرع فرمان داده که هر گروهی از سه نفر یا بیشتر، امیری بر خود نصب کند. پیامبر خدا ﷺ فرمودند: «بر سه نفری که در سرزمینی باز هستند، روا نیست که یکی از میان خود را امیر نگیرند.» [به روایت احمد از عبدالله بن عمرو] این دو ویژگی، یعنی وجود پیوند میان گروه و وجود امیری که باید از او اطاعت شود، نشان می‌دهد که گروهی که دارای پیوند و امیری است که باید از او اطاعت شود، هنگامی باید تشکیل شود که الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «و باید از میان شما گروهی پدید آیند.» [قرآن کریم، سورۀ آل‌عمران: ۱۰۴] گروه، یا بلوک، یا حزب، یا انجمن، یا هر نام دیگری که برای اشاره به یک گروه به کار رود، اگر شرایط یک گروه را داشته باشد و آن را به‌عنوان گروهی فعال حفظ کند، این امر نشان می‌دهد که آیه، فرمان به تأسیس گروه‌ها، یا احزاب، یا بلوک‌ها، یا سازمان‌ها و مانند آن را می‌دهد.

What makes it a group is the presence of a bond that links all its members. They thus form a single body, like a bloc. Without this bond the group that Allah (swt) has ordered to be established would not be working as a group.What maintains it, as a group that functions properly is the presence of an Ameer whose obedience is obligatory. The Shar’a ordered every group of three people or over to appoint an Ameer over it. The Messenger of Allah (pbuh) said; “It would be forbidden for three people who are in an open country, not to appoint one from among them as Ameer.” [Narrated by Ahmed from ‘Abdullah bin ‘Amru] These two qualities, the presence of a bond among the group and the presence of an Ameer who must be obeyed, indicate that a group that has a bond and an Ameer who must be obeyed must be established when Allah (swt) says; “Let there arise from amongst you a group.” [TMQ Al-’Imran: 104] The group, or the bloc, or the party, or the association or any other name used to refer to a group, would fulfil the requirements of a group and maintain it as a group at work. This indicates that the verse orders the founding of groups, or parties, or blocs, or organisations or the like.

امر به تشکیل گروه، امر به تشکیل احزاب سیاسی است. این از آنجا استنباط می‌شود که آیه وظیفه این گروه را تعیین کرده است، یعنی دعوت به اسلام، امر به معروف و نهی از منکر. وظیفه امر به معروف و نهی از منکر عام است و مقید نشده است، بنابراین حاکمان را نیز شامل می‌شود و این مستلزم محاسبه‌ی حاکمان است. محاسبه‌ی حاکمان کاری سیاسی است که احزاب سیاسی آن را انجام می‌دهند و این مهم‌ترین وظیفه‌ی احزاب سیاسی است.

The order to establish a group is an order to establish political parties. This is deduced from the fact that the verse has determined the duty of this group that is the call to Islam, enjoining the Ma’ruf, and forbidding the Munkar. The duty of enjoining Ma’ruf and forbidding Munkar is general and not restricted. It therefore includes the rulers and this implies holding them accountable. The holding of the rulers accountable is a political task performed by the political parties and it is the most important task of the political parties.

بنابراین این آیه بر وجوب تشکیل احزاب سیاسی دلالت دارد که به اسلام دعوت کنند، به معروف امر و از منکر نهی نمایند، و حاکمان را در اعمال و رفتارشان پاسخگو سازند.

Thus the verse indicates the duty of establishing political parties which would call to Islam, enjoin Ma’ruf and forbid Munkar, and would hold the rulers accountable for their actions and conduct.

این آیه همچنین دلالت دارد بر این که این احزاب باید اسلامی باشند، بر پایه‌ی عقیدهٔ اسلامی استوار باشند و احکام الهی را بپذیرند. بر این احزاب حرام است که کمونیستی، سوسیالیستی، سرمایه‌داری یا ناسیونالیستی باشند، یا خواهان دموکراسی، سکولاریسم، فراماسونری باشند، یا بر چیزی غیر از عقیدهٔ اسلامی بنا شده باشند، یا احکام غیرالهی را بپذیرند. این به سبب آن است که آیه، ویژگی این احزاب را با تعیین وظایفشان مشخص کرده است. این وظایف عبارت‌اند از دعوت به اسلام، امر به معروف و نهی از منکر، و هر حزبی که چنین وظایفی را انجام دهد باید حامل اسلام باشد و بر پایهٔ اسلام بنا شده باشد. هر گروهی که بر پایهٔ کمونیستی، سوسیالیستی، سرمایه‌داری، دموکراتیک، سکولار، فراماسونری، ناسیونالیستی، میهن‌پرستانه یا منطقه‌ای بنا شده باشد، نه بر پایهٔ اسلامی استوار است، نه حامل اسلام است و نه احکام اسلام را می‌پذیرد. چنین حزبی بلکه بر پایهٔ کفر بنا شده و بر مفاهیم کفرآمیز ساختار یافته است.

The verse also indicates that the parties should be Islamic, be based on the Islamic ‘aqeedah and adopt the divine rules. It is forbidden for these parties to be communist, socialist, capitalist, nationalist, or parties calling for democracy, secularism, masonism, or to be founded on anything other than the Islamic ‘aqeedah, or adopting other than the divine rules. This is because the verse has determined the quality of these parties by way of determining their tasks. These tasks are the call to Islam, enjoining Ma’ruf and forbidding Munkar, and any party that performs such tasks must carry Islam and be founded on the basis of Islam. Any group founded on a communist, socialist, capitalist, democratic, secular, masonic, nationalist, patriotic, or regional basis would not be founded on an Islamic basis, nor carrying Islam, nor adopting the rules of Islam. Such a party would rather be founded on a basis of disbelief and structured around concepts of disbelief.

بنابراین بر مسلمانان حرام است که بر پایه کمونیسم، سوسیالیسم، سرمایه‌داری، دموکراسی، سکولاریسم، فراماسونری، میهن‌پرستی، ناسیونالیسم یا هر پایه‌ای غیر از اسلام گرد هم آیند.

It is thus forbidden for the Muslims to gather on the basis of communism, socialism, capitalism, democracy, secularism, masonism, patriotism, nationalism or any basis other than Islam.

این احزاب باید آشکار باشند نه پنهانی. دعوت به خیر، امر به معروف و نهی از منکر، و نیز محاسبه حاکمان، و تلاش برای به دست گرفتن قدرت از طریق امت، باید آشکارا و صریحاً انجام شود، نه محرمانه و پنهانی، تا هدفی که بدان نیاز است تحقق یابد.

These parties must be overt and not secret. The call for the Good and enjoining Ma’ruf and forbidding Munkar, as well as holding the rulers accountable and the work towards the seizing of power via the Ummah should be carried out openly and explicitly and not confidentially and secretly, in order to achieve the purpose demanded of it.

این گروه‌ها نباید به فعالیت‌های جسمی دست بزنند. آنان باید به‌صورت لفظی به اسلام دعوت کنند و به‌صورت لفظی امر به معروف و نهی از منکر نمایند. شیوه‌های ایشان باید مسالمت‌آمیز باشد؛ نباید سلاح به دست گیرند و نه از خشونت بهره ببرند. این از آن روست که به‌کارگیری زور در برابر حاکم حرام است و احادیث بر این امر تأکید کرده‌اند. امر به معروف و نهی از منکر و نیز پاسخ‌خواهی از زمامداران بدین ترتیب می‌تواند بدون به‌کارگیری زور انجام شود. روش‌ها و ابزارها باید مسالمت‌آمیز باشند. به‌کارگیری زور و رویارویی با حاکم با سلاح حرام است، مگر آنکه او کفر آشکاری از خود نشان دهد که برای آن از جانب الله (سبحانه و تعالی) دلیل داشته باشیم، چنان‌که در حدیث عبادة بن الصامت آمده است: «و اینکه در فرمانروایی‌اش با مردم نزاع نکنیم، مگر آنکه کفری آشکار مشاهده کنید که برای آن از جانب الله دلیلی داشته باشید.»

These parties should not carry out physical activities. They should call to Islam verbally and enjoin Ma’ruf and forbid Munkar verbally. Their styles must be peaceful; they should not take up arms, nor use violence. This is because the use of force towards the ruler is forbidden, and the Ahadith have stressed this. Enjoining Ma’ruf and forbidding Munkar as well as holding the rulers accountable can thus be carried out without the use of force. The styles and means must be peaceful. It is forbidden to use force and confront the ruler with weapons except in case He showed the flagrant disbelief of which we have proof from Allah (swt), as mentioned in the Hadith of ‘Ubadah Ibnus-Samit; “And not to dispute with the people their authority unless you witness an act of flagrant disbelief about which you have proof from Allah.”