شورای امت دارای اختیارات الزامی است و آن‌ها عبارت‌اند از:

The Council of the Ummah has mandatory powers and they are:

خلیفه باید با شورا مشورت کند، و شورا حق دارد در امور عملی و اقداماتی که نیاز به تحقیق و بررسی دقیق ندارند، مانند امور حکومتی، آموزش، بهداشت، اقتصاد، تجارت، صنعت، کشاورزی و مانند اینها، او را راهنمایی کند. نظر شورا در این امور الزام‌آور است.

The Khaleefah has to consult the Council and the Council has the right to advise Him in the practical matters and actions that do not require investigation and scrutiny such as the matters of ruling, education, health, economy, trading, industry, farming and the like. The opinion of the Council in these matters is binding.

در مسائل فکری‌ای که نیازمند بررسی و تحقیق‌اند، و همچنین در امور فنی و مالی، و نیز در امور نیروهای مسلح و سیاست خارجی، خلیفه حق دارد برای مشورت و آگاهی از نظر آن، موضوع را به مجلس ارجاع دهد. با این حال، نظر مجلس الزام‌آور نیست.

In the intellectual matters that require investigation and scrutiny, the technical and the financial matters together with the affairs of the armed forces and foreign policy, the Khaleefah has the right to refer to the Council for consultation and acquainting of its opinion. However the opinion of the Council is not binding.

خلیفه حق دارد قوانین و مقرراتی را که می‌خواهد تصویب کند به مجلس ارجاع دهد. اعضای مسلمان مجلس حق دارند درباره‌ی آن‌ها بحث کنند و نظرات خود را درباره‌ی آن مقررات بیان نمایند. با این حال، نظر آنان الزام‌آور نیست.

The Khaleefah has the right to refer to the Council the laws and rules which He wants to adopt. The Muslim members of the Council have the right to debate them and voice their opinions regarding those rules. However, their opinion is not binding.

شورای امت حق دارد که حاکمان را در همه اموری که به‌طور مؤثر در داخل دولت رخ می‌دهد محاسبه کند، خواه این امور مربوط به امور داخلی، امور خارجی، امور مالی یا مسائل نظامی باشد. نظر شورا الزام‌آور است اگر نظر اکثریت در چنین اموری الزام‌آور باشد، و الزام‌آور نیست اگر نظر اکثریت در چنین اموری الزام‌آور نباشد.

The Council of the Ummah reserves the right to hold the rulers accountable on all matters that take place effectively within the State, whether these are related to domestic affairs, foreign affairs, financial affairs or military matters. The opinion of the Council is binding if the majority’s opinion in such matters is binding, and it is not binding if the majority’s opinion in such matters is not binding.

اگر شورا و خلیفه درباره مشروعیت عملی که پیش‌تر انجام شده بود اختلاف نظر پیدا می‌کردند، موضوع باید به دادگاه مظالم ارجاع داده شود تا این مسئله را فیصله دهد. حکم آن دادگاه در این موضوع لازم‌الاجراست.

If the Council and the Khaleefah differed about the legitimacy of an action that had been already executed, the matter should be referred to the court of Mazaalim to settle the question. Its verdict on the matter is binding.

مجلس امت حق دارد نسبت به والیان یا عاملین ابراز نارضایتی کند. در چنین موردی نظر آن الزام‌آور است و خلیفه باید فوراً ایشان را برکنار کند.

The Council of the Ummah reserves the right to express discontent towards the Wulah or the ‘Aamileen. Its opinion in such case would be binding and the Khaleefah should dismiss them at once.

اعضای مسلمان شورا حق دارند نامزدی افراد برای خلافت را محدود کنند. نظر آنان در چنین امری الزام‌آور است، و بنابراین نامزدهایی غیر از آنانی که شورا پیشنهاد کرده است، شایسته بررسی نیستند.

The Muslim members of the Council have the right to restrict the nomination of candidates for the Khilafah. Their opinion in such a matter is binding, and candidates other than those put forward by the Council should accordingly not be considered.

این‌ها اختیارات الزامی شورای امت هستند.

These are the mandatory powers of the Council of the Ummah.

مقالهٔ اول به دو بخش تقسیم می‌شود. دلیل بخش (الف) از سخن خداوند (سبحانه و تعالی) گرفته شده است: { وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ } [تفسیر القرآن: آل عمران: ۱۵۹]. و نیز سخن او (سبحانه و تعالی): { وَأَمْرُهُمْ شُورَىٰ بَيْنَهُمْ }. [TMQ Ash-Shura: 38]

The first article is divided into two sections. The evidence for section (a) is derived from Allah’s (swt) saying; “And do consult them in the matter;” [TMQ Al-Imran: 159] And His (swt) saying; “And their matter is in consultation between them.” [TMQ Ash-Shura: 38]

بنابراین او (سبحانه و تعالی) شورا را در هر امری عمومی قرار داده است، زیرا می‌فرماید: «در آن امر» [قرآن کریم، سورۀ آل‌عمران: ۱۵۹]. واژۀ «الأمر» اسمی عام است و با «ال» معرفه شده است. و نیز می‌فرماید: «و کار ایشان» [TMQ Ash-Shura: 38]

So He (swt) made the Shura general in every matter, for He (swt) says; “In the matter,” [TMQ Al-Imran: 159] Where the term Al-Amr (the matter) it is a generic noun and defined by ‘Al’ (the). He (swt) says; “And their matter” [TMQ Ash-Shura: 38]

جایی که واژه «أَمْرُهُمْ» (کارشان) اسم عام است و با اضافه معرّف می‌شود و هر دو واژه «عام» هستند، پس همه چیز را دربر می‌گیرند. با این حال، این عام در غیر احکام شرعی تخصیص یافته است. زیرا احکام الهی وحی از جانب خداوند است و در آنچه با وحی نازل شده جایی برای رأی مردم نیست. چرا که تنها خداوند فرمانروا و قانون‌گذار است.

Where the term Amruhum (their matter) is generic noun and defined by genetive and both terms are ‘Aam (general) so they include everything. However, this ‘Aamm term has been specified in matters other than the Ahkam Shar’iah. This is because the divine rules are revelation from Allah (swt) and there is no scope for the people’s opinion regarding matters brought down by revelation. For Allah (swt) alone is the Commander and the Legislator.

أما الدليل على أن رأي مجلس الأمة في الأمور والأعمال العملية التي لا تحتاج إلى تمحيص وبحث ملزم، فهو مستنبط من قبول رسول الله ﷺ رأي الأغلبية بالخروج من المدينة لملاقاة جيش المشركين في غزوة أحد، مع أن رأيه ﷺ ورأي كبار الصحابة كان البقاء في المدينة وعدم الخروج. ويُستدل كذلك بقوله ﷺ لأبي بكر وعمر: «أنتما قد اتفقتما على مشورة، ولن أخالفكما». وأما الدليل على القسم (ب)، فهو اختيار رسول الله ﷺ لموضع غزوة بدر بناءً على اقتراح الحباب بن المنذر، دون أن يستشير أصحابه في الأمر ليأخذ آراءهم، فضلاً عن أن يلتزم بذلك الاقتراح. وهكذا تُرد المسائل الفكرية والفنية، وكذلك المسائل المالية والعسكرية والخارجية، إلى آراء أهل الخبرة والاختصاص، دون أن يُعطى أي وزن لرأي العامة، سواء كانوا أقلية أم أغلبية.

As for the evidence that the opinion of the council of the Ummah in the practical actions and matters, which do not require scrutiny and investigation is binding, this is derived from the acceptance of Rasool Allah (pbuh) of the opinion of the majority to go outside Madinah to confront the army of the Mushrikeen in the battle of Uhud. This is despite that his (pbuh) opinion and that of the senior Sahabah was to remain in Madinah and not to go out. It is also taken from his (pbuh) saying to Abu Bakr and ‘Umar “You (both) agreed on a Mashura, I would not disagree with you.” As for the evidence for section (b), this is the choice made by the Messenger of Allah (pbuh) for the location of the Battle of Badr, based on the proposal of Al-Habab bin Al-Munthir, without consulting his companions over the matter to seek their opinion, let alone committing himself with that proposal. Thus the intellectual and the technical matters together with the finance, army and foreign affairs are referred to the opinions of the experts and the professionals without giving any weight to the opinion of the people whether they were minority or majority.

ریاضی بودن شورا در امور مباح، خود نشانه‌ای (قرینه‌ای) بر این است که شورا مستحب است. در حقیقت، پیامبر خدا ﷺ در بسیاری از امور و در موقعیت‌های گوناگون، با صحابه‌ی بزرگوار مشورت می‌کرد و نظر آنان را می‌خواست. احمد از انس روایت کرده که: «رسول خدا ﷺ هنگامی که خبر آمدن ابوسفیان به او رسید، با مردم مشورت کرد.» احمد از انس روایت کرده که گفت: «رسول خدا ﷺ هنگامی که به سوی بدر رفت، مشورت کرد. ابوبکر نظر خود را به او گفت. سپس با عمر مشورت کرد و او نیز نظر خود را گفت. سپس با ایشان مشورت کرد، پس برخی از انصار گفتند: "پیامبر خدا می‌خواهد که شما سخن بگویید ای گروه انصار." برخی از انصار گفتند: "ای پیامبر خدا، آیا با ما مشورت می‌کنی؟ ما همانند آنچه بنی‌اسرائیل به موسی (ع) گفتند، نمی‌گوییم که: ‹تو و پروردگارت بروید و بجنگید، ما اینجا می‌نشینیم›، بلکه به آن کس که تو را به حق فرستاده، اگر ما را به برک الغماد ببری، از تو پیروی خواهیم کرد."» دربارهٔ اسیران بدر، احمد به نقل از عمر روایت کرده که: «...رسول خدا ﷺ با ابوبکر، عمر و علی مشورت کرد...» ابن‌اسحاق از زُهری روایت کرده که گفت: «هنگامی که سختی بر مردم فزونی یافت، رسول خدا ﷺ نزد عُیَینة بن حِصن و حارث بن عوف مُرّی، دو رهبر غطفان، کسی فرستاد و (پیشنهاد) داد که یک سوم محصول مدینه را به ایشان بدهد، به شرط آنکه با قوم خود بازگردند و (از جنگ با) او و یارانش دست بردارند. میان آنان توافق شد تا آنجا که آن را در نامه‌ای نوشتند، بی‌آنکه گواهان را فرا خوانند و بی‌آنکه تصمیم بر انعقاد صلح گرفته شود، جز آنکه دربارهٔ آن گفتگو شود. چون رسول خدا ﷺ خواست این کار را به پایان برساند، نزد سعد بن معاذ و سعد بن عباده فرستاد. موضوع را با ایشان در میان گذاشت و با آنان مشورت کرد...» همچنین، پیامبر خدا ﷺ در جنگ احد با یارانش مشورت کرد که آیا از مدینه خارج شوند یا در آن بمانند. این، افزون بر دیگر مشورت‌های آن حضرت است. به همین ترتیب، ابوبکر نیز به رهبران مهاجران و انصار و دانشمندان ایشان مراجعه می‌کرد و با آنان مشورت می‌نمود. او در مسئلهٔ جنگ با مرتدان، یعنی کسانی که از پرداخت زکات خودداری کردند، و نیز در امر حمله به رومیان، و همچنین در دیگر مسائل با ایشان مشورت کرد. عمر و خلفای پس از او نیز به مردم مراجعه می‌کردند و از رأی و نظر ایشان بهره می‌گرفتند.

The fact that the Shura is over the Mubah things is a Qareenah (indication) that it is Mandoob (recommended). Indeed the Messenger of Allah (pbuh) used to refer to the honourable Sahabah over many matters and on many occasions to consult them and seek their opinion. Ahmad has reported from Anas that; “ The Messenger of Allah (pbuh) consulted (people) when He heard the news of the advent of Abu Sufyan.” Ahmad narrated from Anas, who said; “The Messenger of Allah (pbuh) consulted when He went to Badr. Abu Bakr expressed his opinion to him. Then He consulted ‘Umar who expressed to Him his opinion. Then He consulted them, so some of the Ansar said; ‘The Prophet of Allah wants you to speak O folk of Al-Ansar.’ Some of the Ansar said; ‘Do you consult us O Prophet of Allah? We do not say as the children of Israel said to Musa (as); ‘You and your Lord go and fight, but we will stay at home’, but, by He who sent you with the Truth, if you were to take us to Bark al- Ghimaad, we would follow you.’” Regarding the captives of Badr, Ahmad reported on the authority of ‘Umar “...the Messenger of Allah (pbuh) consulted Abu Bakr, ‘Umar, and Ali...” Ibnu Ishaq reported from Az-Zuhri, who said; “When hardship increased on the people, the Messenger of Allah (pbuh) sent to Uyayna bin Husn and Al-Harith bin Awf Al-Murri, the two leaders of Ghatafan, and He (proposed to) give them the third of the Madinah produce on condition that they return together with their folk, leaving (the fight against) Him and his companions. Agreement was reached between them to the point that they wrote that in a letter, without calling the witnesses and without the decision of concluding the peace except the negotiation over that. When the Messenger of Allah (pbuh) wanted to conclude that He sent to Sa’d bin Mu’az and Sa’d bin Ubadah. He mentioned the matter to them and consulted them...” Also, the Messenger of Allah (pbuh) consulted his companions in the Battle of Uhud, whether to leave Madinah or stay in it. This is in addition to other consultations. Likewise Abu Bakr used to refer to the leaders of Al-Muhajireen and Al-Ansar and to their scholars to consult them. He consulted them over the issue of fighting against the apostates, those who refused to pay the Zakat and in the matter of invading the Romans besides other matters. ‘Umar and the Khulafaa’ after him, also used to refer to the people for their consultation and opinion.

بعضی اوقات مردم بر اساس ابتکار شخصی خود نظراتی داشتند تا در برخی امور به خلیفه مشورت دهند. این امر برای ابوبکر پس از آنکه خلیفه شد و خواست اسامه را با لشکرش اعزام کند رخ داد، در حالی که بیشتر عرب‌ها از اسلام مرتد شده بودند. عمر، عثمان، ابوعبیده، سعد بن ابی وقاص و سعید بن زید از او خواستند که اسامه را نفرستد، اما او درخواستشان را رد کرد. این رویدادها که پیامبر خدا ﷺ و خلفای راشدین پس از او انجام دادند، در حضور صحابه روی داد. این امور نشان می‌دهند که شورا و رجوع به مردم برای مشورت و جویا شدن نظرشان مستحب است. بنابراین برای خلیفه مستحب است که در امور و اقدامات گوناگون به شورای امت بازگردد تا با آن مشورت کند و نظرش را جویا شود.

People sometimes used opinions based on their own initiative, to advise the Khaleefah over some matters. This happened with Abu Bakr after He became Khaleefah and wanted to dispatch Usama with his army, when most of the Arabs apostasised from Islam. ‘Umar, ‘Uthman, Abu ‘Ubaydah, Sa’d bin Abi Waqqas and Sai’d bin Zaid called on Him to advise Him not to send Usama, but He rejected their request. These incidents practiced by the Messenger of Allah (pbuh) and the guided Khulafaa’ after Him occurred in front of the Sahabah. They indicate that Shura and referring to the people to consult them and seeking their opinion is Mandoobin Thereupon, it is Mandoob for the Khaleefah to return to the Council of the Ummah to consult it and seek its opinion over the various matters and actions.

هنگامی که خلیفه به شورای امت مراجعه می‌کند تا نظر آن را در امور عملی و اقدامات بخواهد، باید خود را به نظر اکثریت پایبند بداند. این حکم بر اساس پیروی پیامبر خدا ﷺ از نظر اکثریت در غزوه احد است؛ با آنکه رأی ایشان و رأی صحابه با نظر اکثریت متفاوت بود، پیامبر ﷺ رأی خود و رأی صحابه را کنار گذاشت و از نظر اکثریت پیروی کرد. این نشان می‌دهد که در چنین رویدادی، یعنی در کاری که نیازی به بررسی و کندوکاو ندارد، نظر اکثریت مسلمانان پذیرفته می‌شود. این حکم همچنین از سخن پیامبر خدا ﷺ به ابوبکر و عمر گرفته شده است که احمد از ابن غنام الأشعری روایت کرده است: «اگر در یک مشورت با هم توافق کنید، با شما مخالفت نمی‌کنم.» واژه «مشورة» در این حدیث خود به معنای «شورا» است که مشورت در هر امر عملی یا اقدامی را در بر می‌گیرد.

When the Khaleefah refers to the Council of the Ummah to seek its opinion over the practical matters and the actions, He must commit himself to the opinion of the majority. This is based on the compliance of the Messenger of Allah (pbuh) with the opinion of the majority in the Battle of Uhud, though his opinion and that of the Sahabah was different to that of the majority. He  gave up his opinion and that of the Sahabah and complied with the opinion of the majority. This indicates that in such an incident, which is the type of action that does not need study and scrutiny, the opinion of the majority of Muslims is adopted. It is also taken from the saying of the Messenger of Allah (pbuh) to Abu Bakr and ‘Umar as narrated by Ahmad from Ibnu Ghanam al-Asha’ri “Had you agreed together in a Mashura I would not disagree with you.” The Mashura in this Hadith is itself Shura, which covers consultation in any practical matter or an action.

این سخن درباره بخش (الف) از بخش نخست است. اما درباره بخش (ب): اگر خلیفه برای خواستن نظر شورا در امور این بخش به آن رجوع کند، نظر شورا الزام‌آور نیست. در اصل، خلیفه در امور این بخش نظر علما، کارشناسان و متخصصان را می‌گیرد، همان‌گونه که پیامبر ﷺ در انتخاب محل نبرد بدر نظر حباب بن منذر را پذیرفت. در السیرۃ النبویۃ ابن هشام روایت شده که

This is with regard to the part (a) from the first section. As for part (b) if the Khaleefah refers to the Council to seek its opinion in the matters of this part, the opinion of the council is not binding. Originally, the Khaleefah takes the opinion of the scholars, experts and professionals in the matters of this part as it occurred with the Messenger of Allah (pbuh) when He adopted the opinion of Al-Habab bin Al-Munthir regarding the selection of the place of the Battle of Badr. It was narrated in the Seerah of Ibnu Hisham that,

هنگامی که او ﷺ در کنارهٔ نزدیک آب بدر اردو زد، حباب بن منذر از این جایگاه خوشنود نبود. او به پیامبر ﷺ گفت: «ای فرستادهٔ خدا! آیا خداوند تو را در این جایگاه فرود آورد که نتوانیم از آن کوچ کنیم، یا این رأی و جنگ و تدبیر است؟» فرمود: «بلکه رأی و جنگ و تدبیر است.» حباب بن منذر گفت: «ای فرستادهٔ خدا، این جایگاه (درست) نیست. مردم را کوچ ده تا به کنارهٔ آبی برسیم که نزدیک مردم (دشمن) است، آنجا اردو می‌زنیم، سپس آب بخش دیگر را خالی می‌کنیم، بر روی آن حوضی می‌سازیم و آن را پر از آب می‌کنیم. آنگاه با مردم می‌جنگیم، در حالی که ما می‌نوشیم و آنان نمی‌نوشند.» فرستادهٔ خدا ﷺ فرمود: «تو رأی درست دادی.» پس فرستادهٔ خدا ﷺ و مسلمانان برخاستند و راه افتادند تا به کنارهٔ آبی از دشمن رسیدند و آنجا اردو زدند. سپس فرمان داد که آب (چاه‌ها) خالی شود و چنین شد. او بر روی چاه‌های خالی‌شده حوضی ساخت که از آب پر شد و آنان ظرف‌های آب خود را در آن ریختند. پس فرستادهٔ خدا ﷺ با رأی حباب موافقت کرد و از آن پیروی نمود.

“When He (pbuh) camped at the near side of the water of Badr, Al- Habab bin Al-Munthir was not happy with this place. He said to the Messenger (pbuh); ‘O Messenger of Allah! Did Allah make you camp in this place where we can’t depart from it, or is it the opinion, war and strategy?’ He (pbuh) said; ‘It is rather the opinion, war and strategy.’ Al-Habab bin Al-Munthir said; ‘O Messenger of Allah, this is not the (right) place. Move the people till we come to the side of the water near to the people (enemy), we camp there, then we seep away the water from the other part, we build a basin on top of it, we fill it with water. Then we fight against the people where we drink and they do not.’ The Messenger of Allah (pbuh) said; ‘You gave the (right) opinion.’ So the Messenger of Allah (pbuh) and the Muslims stood up and walked till they reached the near side of the water from the enemy and camped there. Then He (pbuh) ordered that the water be seeped away which was done. He  built a basin on top of the seeped wells, where it it was filled with water and they threw in their (water) pots.” So the Messenger of Allah (pbuh) agreed with the opinion of al-Habab and followed it.

در این واقعه که به رأی، جنگ و تدبیر مربوط است، نظر عموم مردم در گرفتن تصمیم هیچ وزنی ندارد؛ بلکه آنچه مورد توجه قرار می‌گیرد، نظر اهل خبره است. همانند این موارد، امور فنی و اندیشه‌هایی‌اند که نیازمند مطالعه و بررسی دقیق‌اند، همراه با تعریف‌ها. در همه چنین اموری، به اهل خبره و متخصصان مراجعه می‌شود و نه به نظر مردم عادی. برای چنین مسائلی، اکثریت هیچ وزنی ندارد، بلکه ارزش از آنِ صاحبان دانش، تجربه و تخصص است.

In this incident, which has to do with the opinion, war and strategy, the views of the people have no weight in taking the decision. Rather the view of the expert is what is considered. Similar to this are the technical matters and the thoughts that require study and scrutiny, together with the definitions. In all of such matters, reference is made to the experts and professionals and not to the ordinary peoples’ opinion. There is no weight to the majority for such matters, but rather to those with knowledge, experience and specialisation.

همچنین این امر در مسائل مالی صدق می‌کند، زیرا شرع انواع اموالی را که باید گردآوری شوند و حوزه‌هایی را که باید در آنها خرج شوند، تعیین کرده است. شرع همچنین مواردی را که مالیات‌ها وضع می‌شوند تعیین کرده است، بنابراین در گردآوری و تخصیص اموال، جستجوی نظر مردم بیهوده است. از همین قبیل است ارتش؛ شریعت مدیریت امور ارتش را به خلیفه واگذار کرده و احکام جهاد را تعیین نموده است. نظر مردم در اموری که شرع آنها را تعیین کرده است اعتباری ندارد. این امر در مورد رابطه دولت با دولت‌های دیگر نیز صادق است، زیرا این موضوع از اندیشه‌ای است که به مطالعه و بینش عمیق نیاز دارد و با جهاد مرتبط است. افزون بر این، بخشی از رای، جنگ و راهبرد است. بنابراین در این موضوع، نظر مردم، چه اکثریت و چه اقلیت، بی‌فایده است. با این حال، خلیفه مجاز است این مسائل را برای مشورت و اظهار نظر به مجلس امت عرضه کند، زیرا چنین عرضه‌ای از امور مباح است و نظر مجلس در این امور الزام‌آور نیست، همان‌گونه که در واقعه بدر چنین بود.

This also applies to the financial matters, because the Shar’a has determined the types of funds which must be collected, and the areas over which they need to be spent. The Shar’a has also determined the cases in which taxes are imposed, therefore there is no point in seeking the opinion of the people in the collection and allocation of the funds. Similar to this is the army, the Shari’ah has left to the Khaleefah the right of managing the army’s affairs, and it determined the rules of Jihad. There is no validity in the opinion of the people over matters decided by the Shar’a. This also applies to the relationship of the State with other States, because this is of the thought that requires study and deep insight and is related to Jihad. Furthermore, it is a part of the opinion, war and strategy. Therefore, there is no point in the opinion of the people in this matter whether it is the majority or minority. However, the Khaleefah is allowed to present these matters to the Council of the Ummah for its consultation and opinion, because such presentation is of the Mubah, and the opinion of the Council in these matters is not binding as in the incident of Badr.

در مورد بخش دوم: اگرچه آنچه خلیفه می‌خواهد از احکام و قوانین اتخاذ کند از وظایف اوست، و نظر شورا درباره این امور الزام‌آور نیست، خلیفه حق دارد برای دانستن نظر امت درباره احکام الهی و قوانینی که می‌خواهد اتخاذ کند، به شورای امت مراجعه کند. این کار شبیه کاری است که عمر بن الخطاب (رضی الله عنه) انجام داد، هنگامی که در احکام الهی با مسلمانان مشورت کرد و صحابه با آن مخالفت نکردند؛ مانند ماجرای سرزمین‌های فتح‌شده عراق، زمانی که مسلمانان از او خواستند که آن زمین‌ها را میان رزمندگانی که آن‌ها را فتح کرده بودند تقسیم کند. از این رو عمر از مردم پرسید، اما رأی او بر این قرار گرفت که زمین‌ها نزد صاحبانشان بماند، به شرط آنکه بر آن خراج معینی بپردازند، افزون بر پرداخت جزیه از جان‌هایشان. مراجعه عمر و پیش از او ابوبکر به صحابه برای دانستن نظرشان درباره احکام الهی، بدون اعتراض صحابه، بر اجماع ایشان دلالت دارد. این دلیلی است بر اینکه خلیفه حق دارد هنگامی که در کتاب خدا و سنت پیامبرش ﷺ نصی درباره آن‌ها نمی‌یابد، یا فهم آن‌ها را دشوار می‌یابد، یا می‌خواهد آن‌ها را اتخاذ کند، از مسلمانان نظرخواهی کند. نظر ایشان در همه این موارد برای خلیفه الزام‌آور نیست.

With regard to the second section, although what the Khaleefah wants to adopt of rules and Canons is of his duties, and the opinion of the council regarding these matters is not binding, the Khaleefah has the right to refer to the Council of the Ummah to ascertain their opinion over the divine rules and canons which He wants to adopt. This is similar to what ‘Umar bin Al-Khattab (rta) did when He referred to the Muslims over the divine rules, which the Sahabah did not object to, as in the incident of the conquered lands of Iraq, when the Muslims asked Him to divide the lands amongst the fighters who opened them. Hence ‘Umar asked the people, but his opinion settled on keeping the land with its landlords on condition that they pay a known Kharaj over it in addition to paying the jizyah over their persons. The reference of ‘Umar and Abu Bakr before Him to the Sahabah for their opinion over the divine rules without an objection from the Sahabah to this, indicates their Ijmaa’ (consensus). This is evidence that the Khaleefah has the right to refer to the Muslims to seek their opinion over the divine rules when He does not find texts about them in the Kitab of Allah and the Sunnah of His Messenger, or He finds them difficult to understand or when He wants to adopt them. Their opinion in all of these matters is not binding to the Khaleefah.

اعضای غیرمسلمان شورا حق ندارند، به سبب کفرشان به اسلام، در آنچه خلیفه می‌خواهد از احکام و قوانین به تصویب برساند، دخالت کنند. حق ایشان تنها در ابراز نظر درباره ستمی است که حاکمان نسبت به آنان روا می‌دارند، و نه در اظهار نظر درباره احکام و قوانین الهی.

The non-Muslim members of the Council do not have the right to look into what the Khaleefah wants to adopt of rules and canons because of their disbelief in Islam. Their right is in voicing their opinion of the injustice of the rulers towards them, and not in expressing of their opinion over the divine rules and canons.

با توجه به بخش سوم، دلیل آن معنای کلی متونی است که به بازخواست فرمانروایان مربوط می‌شود. احمد از ابن عمر روایت کرده که گفت: رسول خدا ﷺ فرمود: «بر شما امرایی خواهند بود که به کارهایی امر می‌کنند که خود انجام نمی‌دهند. هرکس دروغ‌هایشان را باور کند و در ستمشان یاری‌شان دهد، از من نیست و من از او نیستم، و در حوض (کوثر) بر من وارد نخواهد شد.» احمد از ابوسعید خدری روایت کرده که گفت: رسول خدا ﷺ فرمود: «...بهترین جهاد، سخن حق گفتن در برابر حاکم ستمگر است.» حاکم از جابر از پیامبر ﷺ روایت کرده که فرمود: «سرور شهیدان حمزه بن عبدالمطلب است و مردی که در برابر حاکم ستمگر ایستاد، پس او را به نیکی امر کرد و از بدی نهی نمود، و او (حاکم) وی را کشت.» مسلم از عوف بن مالک اشجعی روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود: «آگاه باشید! هرکس که والیی بر او گمارده شود و او را ببیند که گناهی (نافرمانی خدا) مرتکب می‌شود، باید از آن گناه متنفر باشد، اما نباید دست از فرمانبرداری بکشد.» مسلم از ام سلمه روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود: «بر شما امیرانی گمارده خواهند شد که برخی کارهایشان را می‌شناسید و برخی را انکار می‌کنید. هرکس بشناسد، از سرزنش بری است. هرکس مخالفت کند (با کارهای ناشایستشان)، در امان است. اما کسی که رضایت دهد و از ایشان پیروی کند (هلاک می‌شود).» این متون از نظر الفاظ عام‌اند و دلالت دارند که بازخواست شامل هر عملی می‌شود. هنگامی که صحابه در قرارداد صلح حدیبیه با پیامبر ﷺ مخالفت کردند و به شدت با ایشان مجادله نمودند، ایشان ﷺ آنان را به خاطر اختلافشان سرزنش نکرد، بلکه نظر ایشان را رد کرد و قرارداد صلح را منعقد نمود، زیرا آنچه انجام داد وحی از جانب خداوند بود و در چنین اموری برای رأی مردم وزنی نیست. او ﷺ آنان را سرزنش کرد زیرا از فرمان او سرپیچی کردند، هنگامی که از ایشان خواست قربانی‌ها را ذبح کنند (الهدی)، سرهای خود را بتراشند و احرام خود را بشکنند. پیامبر ﷺ همچنین حباب بن منذر را در بدر سرزنش نکرد، هنگامی که به محل اردوگاهی که پیامبر ﷺ برگزیده بود اعتراض کرد؛ بلکه ایشان ﷺ نظر او را پیروی کرد. این بازخواست شورا از خلیفه و دیگر دستیاران، والیان و عاملان، درباره کاری خواهد بود که واقعاً انجام شده است، چه این کار با حکم الهی مخالف بوده، نادرست یا زیانبار برای مسلمانان بوده باشد، و چه ستمگرانه یا بی‌تفاوت نسبت به شهروندان در رسیدگی به امورشان بوده باشد. خلیفه باید در برابر این بازخواست و اعتراضات پاسخ دهد و با بیان دیدگاه و دلیل خویش، درباره سخنان، کردار و وظایفی که بر عهده گرفته است، توضیح دهد تا شورا از نیکو بودن عملکرد، صداقت و امانتداری خلیفه اطمینان یابد. اما اگر شورا دیدگاه خلیفه را نپذیرد و استدلال او را رد کند، این موضوع باید بررسی شود. اگر این مسئله از جمله اموری باشد که رأی اکثریت در آن الزام‌آور است، آنگاه رأی شورا الزام‌آور خواهد بود، وگرنه چنین نخواهد بود.

With regard to the third section, its evidence is the general meaning of the texts related to bringing the rulers to task. Ahmad narrated from Ibnu ‘Umar, who said the Messenger of Allah (pbuh) said; “There will be ‘Umara over you who order you of things they do not do. Whoever believed them in their lies and helped them in their injustice He would not belong to me nor I belong to him, and He will not join me on the Hawdh (basin).” Ahmad narrated from Abu Said al-Khudri, who said; “The Messenger of Allah (pbuh) said; “...the best of Jihad is (to say) a word of truth before an oppressor ruler.” Al-Haakim narrated from Jaber from the Prophet (pbuh) who said; “The master of martyrs is Hamza bin ‘Abdul-Muttalib and a man who stood to an oppressor ruler where He ordered Him and forbade Him so He (the ruler) killed him.” Muslim narrated on the authority of Awf bin Malik al-Ashja’i that the Messenger of Allah (pbuh) said; “Beware! Whoever gets a Waali over Him and He saw Him (the Waali) commit some sin (disobedience to Allah), He has to hate that sin but must not withdraw his hand from obedience.” Muslim narrated from Umm Salamah that the Messenger of Allah (pbuh) said; “There will be Ameers Appointed over you, you recognise some of what they do and deny some. Whoever recognised He is absolved from blame. Whoever disapproved (of their bad deeds) He is safe. But whoever consented and followed them (he is doomed).” These texts are general in their wording and indicate that accounting is over any action. When the Sahabah opposed the Messenger (pbuh) over the Hudaibiyah treaty contract, and they strongly contested with him, He (pbuh) did not rebuke them for their disagreement. He (pbuh) rather rejected their opinion and concluded the peace contract, because what He did was revelation from Allah (swt) and there is no weight for the people’s opinion in such matters. He (pbuh) rebuked them because they did not obey his order when He asked them to slaughter the sacrificed animals (Al-Hadi) and shave their heads and break their Ihram. The Messenger (pbuh) did not also rebuke al-Habab bin Al-Munthir in Badr when He objected to the place of camping chosen by the Messenger (pbuh), rather He (pbuh) followed his opinion. This accounting by the Council to the Khaleefah and other assistants, governors and ‘A’mils would be over an action which has been actually executed whether this action disagreed with the divine rule, was wrong or harmful to Muslims, or was unjust or complacent toward the citizens in looking after their affairs. The Khaleefah must respond to this accounting and the objections by showing his view and evidence regarding the words, actions and tasks He undertook so that the Council can be assured of the good performance, the sincerity and honesty of the Khaleefah. If however the Council does not accept the view of the Khaleefah and rejects his argument, this must be examined. If this matter was of the issues over which the majority opinion is binding then the opinion of the Council is binding, otherwise it would not be.

این که گفته شود: «چه ارزشی دارد محاسبه‌ی خلیفه، در حالی که او ملزم نیست بر اساس این محاسبه عمل کند؟»، پرسش درستی نیست. زیرا محاسبه، حکمی الهی است که باید انجام شود و از واجبات کفایی است. افزون بر این، ماهیت محاسبه آن است که دربارهٔ افکار عمومی آگاهی می‌دهد و آن را روشن می‌سازد. همچنین افکار عمومی را هشدار می‌دهد و برمی‌انگیزد، زیرا افکار عمومی از ارتش‌ها نیرومندتر است و حاکمان در همه جا از آن هراس دارند. از این رو، محاسبه ارزشی بزرگ دارد.

It is not correct to ask; “What is the value of accounting the Khaleefah when He is not obliged to act according to this accounting?” This is because accounting is a divine rule that has to be performed, and it is a duty of sufficiency. Furthermore the nature of accounting is that it reveals information about the opinion, and clarifies it. It also warns the public opinion and arouses it, for the public opinion is more powerful than the armies, and the rulers everywhere fear it. Therefore, accounting is of great value.

اگر کسانی که حساب‌رسی می‌کنند، در مسئله‌ای از نظر شرعی با حاکمان اختلاف پیدا کنند، آن مسئله به درخواست شورا به دادگاه مظالم (المظالم) ارجاع داده می‌شود، به دلیل آنچه الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: {ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از الله اطاعت کنید و از رسول و صاحبان امر از میان خودتان اطاعت کنید. و اگر در امری با هم نزاع کردید، آن را به الله و رسول ارجاع دهید.} [TMQ An-Nisa’a: 59]

If those who account differed with the rulers over any matter from the legal point of view, the matter is referred to the court of unjust acts (Al- Mazaalim) by a request from the Council, due to what Allah (swt) says; “O you who believe obey Allah and obey the Messenger and those in authority from amongst you. If you disputed over a matter refer it to Allah and the Messenger.” [TMQ An-Nisa’a: 59]

این بدان معناست که اگر مسلمانان در مسئله‌ای با صاحبان امر اختلاف پیدا کنند، باید آن را به سوی خدا و پیامبر ارجاع دهند، یعنی به شریعت داوری بسپارند. این به معنای ارجاع به قوه قضاییه است، یعنی به دادگاه مظالم، و نظر آن الزام‌آور است.

This means that if the Muslims dispute with the people of authority over a matter, they should refer it to Allah and to the Messenger, that is to arbitrate with the Shar’a. This means to refer to Judiciary, that is to the court of unjust acts and its opinion is binding.

با توجه به بخش چهارم، دلیل آن این است که پیامبر خدا ﷺ العلاء بن الحضرمی را که عامل ایشان بر بحرین بود، عزل کرد، زیرا نماینده عبدالقیس نزد پیامبر ﷺ از او شکایت کرد. ابن سعد از محمد بن عمر روایت کرده است:

With regards to the fourth section, its evidence is that the Messenger of Allah (pbuh) removed al-’Ala’a bin Al-Hadhrami, his ‘Aamil over Bahrain, because the delegate of ‘Abd Qais complained about Him to the Messenger (pbuh). Ibnu Sa’d narrated on the authority of Muhammad bin ‘Umar:

«آنکه رسول الله ﷺ به العلاء بن الحضرمی نامه نوشت که با بیست مرد از عبدالقیس نزد او بیاید. او با بیست مرد به سرکردگی عبدالله بن عوف الاشج نزد او رسید، و پس از خود المنذر بن ساوی را به جانشینی گماشت. نماینده‌ای از العلاء الحضرمی شکایت کرد، پس رسول الله ﷺ او را برکنار کرد و ایبان بن سعید بن العاص را گماشت و به او فرمود: "به عبدالقیس توجه کن و به بزرگانشان احترام بگذار."» همچنین عمر بن الخطاب سعد بن ابی وقاص را تنها به سبب شکایت مردم از او از ولایت برکنار کرد، و گفت: "من او را به سبب نقص یا خیانت برکنار نکردم." این نشان می‌دهد که مردم ولایت حق دارند خشم و نارضایتی خود را از والیان و امیران خویش ابراز کنند، و خلیفه نیز ناگزیر باید آنان را برکنار کند. به همین ترتیب، مجلس امت نیز به عنوان نماینده همه مسلمانان در دولت مجاز است خشم و نارضایتی خود را از والیان و عاملان ابراز کند، و خلیفه باید فوراً آنان را برکنار نماید.

“That the Messenger of Allah (pbuh) wrote to al-Ala’a bin Al-Hadhrami to come to Him with twenty men from ‘Abd Qais. He reached Him with twenty men headed by ‘Abdullah bin Awf al-Ashajj, and appointed after Him Al-Munthir bin Sawa. The delegate complained of al-Ala’a Al-Hadhrami so the Messenger of Allah (pbuh) removed Him and appointed Iban bin Said bin Al-’Aass and said to him: ‘Take care of ‘Abd Qais and respect their chiefs.’” Also ‘Umar bin Al-Khattab removed Sa’d bin Abi Waqqas from the Wilayah just because of the complaint of the people against him, and He said; “I did not remove Him because of deficiency or treason”, This indicates that the people of the Wilayah have the right to express their anger and discontent of their Wulah and Ameers, and the Khaleefah thus has to remove them. Likewise, the Council of the Ummah is allowed, as a representative of all Muslims in the State, to express its anger and discontent of the Wulah and ‘Aamils and the Khaleefah has to remove them immediately.

در بخش پنجم، دلیل آن است که مسلمانان هنگامی که عمر زخمی شده بود و به مرگ نزدیک بود، از او خواستند کسی را پس از خود تعیین کند، اما او درخواست ایشان را نپذیرفت. آنان درخواست خود را تکرار کردند، پس او شش نفر را نامزد کرد. این، اجماع سکوتی بود که دلیلی است بر اینکه اعضای مسلمان شورای امت حق دارند نامزدهای مقام خلافت را فهرست کنند و نظر ایشان در این امر الزامآور است. ثابت شده است که عمر پنجاه مرد را مأمور کرد تا آن شش نفر نامزدشده را زیر نظر بگیرند، و به ایشان دستور داد هر کس از آنان را که با جانشین برگزیده مخالفت کند بکشند. او همچنین سه روز را به آن شش نفر اختصاص داد، امری که بر وجوب دلالت دارد. اما اعضای غیرمسلمان حقی در فهرستکردن نامزدها ندارند، زیرا بیعت ویژه مسلمانان است.

With regards to the fifth section, the proof is that the Muslims asked ‘Umar, when He was stabbed and was close to death, to appoint somebody after him, but He rejected their request. They repeated the request, so He nominated six persons. This was an Ijma’a Sakooti (consent by silence), which is evidence that Muslim members of the Council of the Ummah have the right to shortlist the nominees for the post of Khilafah, and their opinion in this matter is binding. It was proved that ‘Umar assigned fifty men to watch the six men He nominated, and He ordered them to kill anyone of them who opposed the chosen successor. He also assigned to the six, three days, a matter which indicates obligation. As for non-Muslim members, they have no right in shortlisting the nominees, because the Bay’ah is specific to Muslims.