شکل نظام حکومتی در اسلام، نظامی فدرالی نیست که در آن مناطق با خودمختاری از هم جدا باشند، بلکه نظامی وحدت‌گراست که همه در یک حکومت کلی متحد هستند. در این نظام، مراکش در غرب همان‌قدر بخشی از یک کل به شمار می‌آید که خراسان در شرق؛ و استان الفیوم نیز اگر پایتخت اسلامی می‌بود، همانند قاهره به شمار می‌رفت. بودجه و مالیه همه مناطق یکسان است و بیت‌المال واحد است. هزینه‌ها برای امور رعیت به‌طور برابر صرف می‌شود، بدون توجه به اینکه در کدام ولایت زندگی می‌کنند. برای نمونه، اگر درآمد یک ولایت دو برابر نیازهای آن باشد، هزینه‌ها مطابق با نیازهای همان ولایت خواهد بود، نه مطابق با درآمدش. و اگر درآمد ولایت دیگری کمتر از نیازهایش باشد، این موضوع در نظر گرفته نمی‌شود و از بودجه کلی برای برآوردن نیازهای آن ولایت هزینه خواهد شد، چه درآمد کافی جمع‌آوری کرده باشد یا نه.

The shape of the ruling system in Islam is not a federal one, where its regions separate by autonomy, but unite in the general ruling. It is rather a system of unity, where Marrakesh in the West is considered to be the same as Khurasan in the East; and the province of Al-Fayoom would be the same as Cairo if it were the Islamic capital. The finance of all the regions will be the same, as will their budget. Funds are spent equally on the affairs of the subjects, regardless of their wilayah. If for instance, the revenues of a single wilayah were double its needs, the funds spent will be in accordance with the needs of the wilayah but not in accordance with its revenues. If another wilayah’s revenues fell short of its needs, this would not be taken into consideration, and funds will be spent to satisfy the wilayah’s needs from the general budget whether it raised enough revenues or not.

بنابراین نظام حکومتی، واحد و نه فدرال است. به همین دلیل نظام حکومتی اسلام از نظر منشأ و اساس، با دیگر نظام‌های شناخته‌شده متمایز است، هرچند برخی از جنبه‌های آن با برخی جنبه‌های دیگر نظام‌های حکومتی شباهت داشته باشد. افزون بر این، نظام اسلامی در اداره‌ی امور متمرکز است؛ به این ترتیب که قدرت عالی در مرکز قرار دارد و اقتدار و قدرت، هر بخش از دولت را، چه کوچک و چه بزرگ، دربرمی‌گیرد. جدایی هیچ بخشی از آن روا نیست و از این راه از تجزیه جلوگیری می‌شود. مقام عالی، کسی است که فرماندهان ارتش، والیان، حاکمان و مسئولان امور مالی و اقتصادی را منصوب می‌کند. او در همه‌ی مناطق و برای هرکس که وظیفه‌ی حکومت‌داری دارد، قاضی تعیین می‌کند. او کسی است که امور حکومتی را در سراسر سرزمین اداره می‌کند.

Therefore the ruling system is unitary and not a federation. That is why the Islamic ruling system is distinguished from other known systems, in its origin and basis, even if some of its aspects were similar to some of the aspects of other ruling systems. Furthermore, the Islamic system is centralised in its ruling, where the high authority is at the centre, and where the authority and power engulfs every single part of the state, no matter how small or large it is. Independence of any part of it is not allowed thus preventing disintegration. The high authority is the body that appoints the army commanders, the Wulah, rulers and finance and economy officials. He appoints judges in all the regions and everyone whose duties is to rule. He is the one who deals with ruling throughout the land.

به‌طور خلاصه، نظام حکومتی در اسلام نظام خلافت است. اجماع عام بر وحدت خلافت و دولت برقرار شده است، که دادن بیعت به بیش از یک خلیفه جایز نیست. هر امام، فقیه و مجتهدی بر این امر اتفاق نظر دارد. اگر پس از آنکه خلیفه‌ای در کار است یا پیش‌تر به خلیفه‌ای بیعت داده شده، به خلیفه‌ی دیگری بیعت شود، با دومی باید جنگید تا خود برای خلیفه‌ی نخست بیعت کند یا کشته شود، زیرا بیعت به کسی که نخست به او بیعت شده، به‌طور شرعی ثابت شده است.

In summary the ruling system in Islam is a Khilafah system. The general ijmaa’ about the unity of the Khilafah and the state has been established, that it is not allowed to give the Bay’ah to more than one Khaleefah. Every imam, faqih (Jurist) and mujtahid (Scholar) has agreed on this. If another Khaleefah is given the pledge, while a Khaleefah is in office or a Khaleefah had already been given a pledge, the second one should be fought until he himself gives the pledge of allegiance to the first Khaleefah or he is killed, for the pledge has been confirmed lawfully to the one who was given Bay’ah first.