خلیفہ ریاست ہے۔ اسے ریاست کے تمام لازمی اختیارات حاصل ہیں، اور وہ یہ ہیں:

The Khaleefah is the state. He possesses all of the mandatory powers of the state, and they are:

اوست که احکام شریعت را وضع می‌کند؛ و هنگامی که آن‌ها را الزامی قرار داد، به قوانینی تبدیل می‌شوند که باید از آن‌ها پیروی شود و تخلف از آن‌ها روا نیست.

It is He who makes the divine rules (Ahkam Shari’ah) once He adopted them as binding; they would then become laws that have to be obeyed and their violation would not be allowed.

او مسئول سیاست‌های داخلی و خارجی دولت است. او فرمانده کل قوای مسلح است و اختیارات کامل برای اعلان جنگ، امضای معاهدات صلح، آتش‌بس و سایر معاهدات دارد.

He is responsible for the domestic and foreign policies of the state. He is the supreme commander in chief of all the armed forces and He has full powers to declare war, concludes peace treaties, truces and all other treaties.

او این توانایی را دارد که سفیران (خارجی) را بپذیرد یا رد کند، و همچنین توانایی تعیین سفیران مسلمان و برکناری آنان را دارد.

He has the power to accept (foreign) ambassadors and to refuse them, as well as the powers to appoint Muslim ambassadors and to remove them.

این خلیفه است که دستیاران و والیان را منصوب و عزل می‌کند. همه آنان در برابر او و در برابر شورای امت مسئول‌اند.

It is the Khaleefah who appoints and removes the assistants and Wulah. They are all responsible before him and before the Council of the Ummah.

اوست که قاضی القضات را نصب و عزل می‌کند، و همچنین والیان ولایات، فرماندهان لشکر، رؤسای ستاد، و فرماندهان کل را. همه ایشان در برابر او پاسخگو هستند، نه در برابر مجلس امت.

It is He who appoints and removes the supreme judge (Qadhil-Qudhat), as well as district administrators, army commanders, chiefs of staff, and the commanders in chief. They are all answerable to him and not to the Council of the Ummah.

اوست که احکام الهی را وضع می‌کند؛ و بر پرتو همان احکام است که بودجهٔ دولت تنظیم می‌شود، و او است که جزئیات بودجه و اعتبارات لازم برای هر بخش را تعیین می‌کند، چه در باب درآمدها و چه در باب هزینه‌ها.

It is He who adopts the divine rules, in the light of which the State’s budget is drafted, and He decides the details of the budget and the allotted funds required for each department, whether concerning revenues or expenses.

دلیل این اختیارات الزامی آن است که خلافت، به‌عنوان حکومتی عمومی بر همه مسلمانان در سراسر جهان، با هدف اجرای احکام دین و رساندن پیام اسلام به جهان برپا می‌شود، و این خود دلیلی است. با این حال، واژهٔ «دولت» اصطلاحی فنی است که معنای آن بر حسب دیدگاه ملت‌ها متفاوت است. غرب، دولت را سرزمین، ساکنان و حاکمان می‌داند، زیرا دولت در نگاه آنان در مرزهایی تعریف می‌شود که آن را «کشور» می‌نامند. حاکمیت در دیدگاه ایشان از آنِ مردم است، در حالی که اقتدار (سلطه) جمعی است و فردی نیست. بنابراین مفهوم دولت به‌عنوان مجموعهٔ کشور، ساکنان و حاکمان شناخته شد. از این رو آنان رئیس دولت، یعنی رئیس حاکمان، مردم، کشور (سرزمین) و نخست‌وزیری دارند. اما در اسلام مرزهای دائمی وجود ندارد، زیرا پیام اسلام باید به سراسر جهان برسد. پس مرزها با حرکت اقتدار اسلام به دیگر کشورها جابه‌جا می‌شوند. واژهٔ «کشور» به معنای جایی است که انسان در آن به‌طور دائم اقامت دارد، یعنی خانه و شهر او، نه بیشتر و نه کمتر. حاکمیت از آنِ شرع است، نه مردم. از این رو حاکمان تابع اراده‌ی شرع‌اند و امت نیز تابع اراده‌ی شرع است. اقتدار (سلطه) برای افراد است و جمعی نیست. پیامبر خدا ﷺ فرمود:

Evidence of these mandatory powers is the fact that the Khilafah as a general ruling over all the Muslims worldwide, with the objective of implementing the rules of the Deen and carrying the Message of Islam to the world, and this in itself is an evidence. However, the word state is a technical term, whose meaning differs according to the views of the nations. The West considers the state as the land, inhabitants and the rulers, for the state in their view is defined within borders that they call the country. Sovereignty, in their view, belongs to the people, while the ruling, i.e. the authority is collective and not individualistic. Thus the concept of the state became known as the total of the country, the inhabitants and the rulers. Therefore, they have a head of state, i.e. head of rulers, the people, the country (land) and a prime minister. However, in Islam, there are no permanent borders, for the Message of Islam has to be carried to the whole world. Therefore frontiers move with the movement of the authority of Islam to other countries. The term country means the place where a person resides permanently i.e. his home and town, no more and no less. Sovereignty belongs to the Shar’a, not to the people. Thus the rulers are controlled by the will of the Shar’a. The Ummah is also controlled by the will of the Shar’a. The ruling i.e. authority is for individuals and it is not collective. The Messenger of Allah (pbuh) said:

«اگر سه نفر از شما در سفری باشند، باید یکی از آنان را به عنوان امیر تعیین کنند.» [روایت بزار از ابن عمر] و او ﷺ همچنین فرمود:

“If three of you were on a journey, let them appoint one of them as an Ameer.” [Narrated by Al-Bazzar from ibn ‘Umar] He (pbuh) also said:

«اگر سه نفر از شما برای سفری بیرون روند، باید یکی از آنان را به امارت برگزینند.» [روایت ابوداود از ابوسعید خدری] مسلم از ابوسعید خدری روایت کرده که پیامبر خدا ﷺ فرمودند:

“If three of you went out on a journey, let them appoint one of them as an Ameer.” [Narrated by Abu Dawood from Abu S’aid al- Khudri] Muslim narrated from Abu S’aid al-Khudri from the Messenger of Allah (pbuh), that He (pbuh) said:

«إِذَا بُويِعَ لِخَلِيفَتَيْنِ فَاقْتُلُوا الْآخِرَ مِنْهُمَا». لذلك فإن معنى الدولة في الإسلام يختلف عن معناها في سائر الأنظمة. فالدولة في الإسلام تعني السلطان والحكم، وصلاحياتها الملزمة هي صلاحيات السلطان. ولما كان الخليفة هو الذي يملك السلطان، فهو إذن الدولة.

“If a Bay’ah has been taken for two Khulafaa’, kill the latter of them.” Therefore, the meaning of the state in Islam differs from that in other systems. The state in Islam means the authority and ruling, and its mandatory powers are that of the Sultan. Since the Khaleefah is the one who holds the authority, He is then the state.

اما هنگامی که رسول خدا ﷺ دولت اسلامی را در مدینه برپا کرد، ایشان رئیس دولت بود و قدرت را در اختیار داشت. بنابراین تمام اقتدار در دستان ایشان بود و همه اختیارات مربوط به حکومت از آنِ ایشان بود. این وضع در تمام مدت زندگی ایشان تا زمانی که ﷺ وفات کرد ادامه داشت. پس از ایشان خلفای راشدین آمدند و هر یک از آنان از اقتدار کامل برخوردار بود و تمام اختیارات لازم مربوط به حکومت را دارا بود. این نیز دلیلی است بر اینکه خلیفه همان دولت است. افزون بر این، هنگامی که رسول خدا ﷺ از شورش و نافرمانی در برابر امیر برحذر داشت، آن را شورش علیه اقتدار (سلطان) بیان فرمود. ایشان ﷺ فرمود:

However, when the Messenger of Allah (pbuh) established the Islamic State in Madina He was the head of state and He held the authority. Thus all of the authority was in his hands, and all of the powers related to the ruling were his. This was as much throughout his lifetime until He (pbuh) died. Then after him came the Khulafaa’ Ar-Rashidoon, and each one of them enjoyed the full authority and possessed all the mandatory powers related to the ruling. This also serves as evidence that the Khaleefah is the state. Besides, when the Messenger of Allah (pbuh) warned against rebellion and disobedience to the Ameer, He expressed it as being a rebellion against the authority (Sultan). He (pbuh) said:

«هر کس در امیرش چیزی ببیند که او را ناخوش آید، باید صبر کند. زیرا هر کس که حتی به اندازه یک وجب از سلطان (اقتدار اسلام) جدا شود و در همان حال بمیرد، به مرگ جاهلیت مرده است.» خلافت، رهبری مؤمنان است. بنابراین خلیفه همان اقتدار است و تمام اختیارات لازم را دارد، یعنی او خود دولت است و تمام اختیاراتی را دارد که به دولت داده شده است. این دلیل کلی درباره این اختیارات لازم است. اما فهرست کردن این اختیاراتی که خلیفه از آن برخوردار است، در واقع فهرست اختیاراتی است که در دولت وجود دارد، تا احکام جزئی این اختیارات توضیح داده شود.

“If anyone sees in his Ameer something that displeases him, let him remain patient. For behold! He who separates himself from the Sultan (authority of Islam) by even so much as a hand span and dies thereupon He has died the death of Jahiliyyah.” The Khilafah is the leadership over the believers. The Khaleefah is therefore the authority, and He has all the mandatory powers, i.e. He is the state and possesses all the powers given to the state. This is the general evidence about these mandatory powers. As for the listing of these powers enjoyed by the Khaleefah, this is in fact the listing of the powers that exist in the state, so as to explain the detailed rules of these powers.

در مورد ادلهٔ تفصیلی شش بخشی که در بالا ذکر شد، دلیل بخش «الف» اجماع عمومی صحابه است. «قانون» اصطلاحی فنی است که به معنای فرمانی است که حاکم (سلطان) صادر می‌کند تا مردم به آن عمل کنند. اهل قانون آن را چنین تعریف کرده‌اند: «مجموعهٔ اصولی که سلطان مردم را به پیروی از آن در روابطشان ملزم می‌کند». پس اگر سلطان قواعدی را صادر کند، این قواعد قانون می‌شوند و مردم باید به آن‌ها عمل کنند؛ و اگر سلطان آن‌ها را صادر نکند، قانون نمی‌شوند و مردم ملزم به پیروی از آن‌ها نیستند. مسلمانان از احکام شرع پیروی می‌کنند و بنابراین به اوامر و نواهی الهی عمل می‌کنند. آنچه به آن پایبندند، اوامر و نواهی خداوند است، نه اوامر و نواهی سلطان. از این رو، آن‌ها از احکام الهی پیروی می‌کنند نه از دستورهای سلطان. با این حال، صحابه در احکام شرعی اختلاف داشته‌اند. برخی از ایشان از متون الهی چیزی را فهمیده‌اند که با آنچه دیگران فهمیده‌اند متفاوت بود. هر یک از ایشان به آنچه خود فهمیده بود عمل می‌کرد و همان برای او حکم خداوند بود. ولی برخی از احکام الهی مربوط به اداره امور امت وجود دارد که همهٔ مسلمانان باید بر اساس یک رأی واحد به آن‌ها عمل کنند و افراد نمی‌توانند بر اساس اجتهاد شخصی خود عمل کنند. این امر در گذشته نیز رخ داده است. برای نمونه، ابوبکر تقسیم مساوی اموال میان همهٔ مسلمانان را درست دید، زیرا این حق برابر ایشان بود. اما عمر تقسیم برابر میان کسانی که با رسول خدا ﷺ جنگیده بودند و کسانی که همراه ایشان جنگیده بودند، و نیز میان نیازمندان و ثروتمندان را نادرست می‌دانست. با این همه، هنگامی که ابوبکر خلیفه بود، مردم را به پیروی از رأی خود واداشت و قاضیان و والیان رأی او را اجرا کردند، و عمر به رأی ابوبکر تن داد و آن را اجرا کرد. اما هنگامی که عمر خلیفه شد، رأی خود را که با رأی ابوبکر متفاوت بود اجرا کرد. بنابراین ایشان دستور داد که اموال به‌صورت ترجیحی و نه به‌طور مساوی توزیع شود. از این‌رو، مسلمانان بر اساس مدت زمانی که مسلمان بوده‌اند و بر اساس نیازهایشان از اموال بهره‌مند می‌شدند. مسلمانان به این قاعده پایبند بودند و قضات و والیان آن را اجرا می‌کردند. در نتیجه، اجماع عمومی صحابه شکل گرفت مبنی بر اینکه امام حق دارد قواعد خاصی را وضع کرده و اجرای آن‌ها را الزامی سازد. مسلمانان باید از چنین قواعدی پیروی کنند، حتی اگر با اجتهاد خودشان مخالف باشد، و باید نظرات و اجتهادات شخصی خود را کنار بگذارند. این قواعد وضع‌شده در واقع قوانین (قانون‌ها) هستند. بنابراین، وضع قانون تنها حق خلیفه است و هیچ کس دیگری چنین حقی ندارد.

As for the detailed evidences of the six sections mentioned above, the evidence about section “A” is the general consensus of the Sahabah. Qanoon (law) is a technical term that means the order that the ruler (Sultan) issues so that people abide by it. People of Qanoon (law) define it as “the host of principles which the Sultan (ruler) compels people to follow in their relations”. So if the Sultan issues certain rules, then these rules become law and people have to abide by them. If the Sultan does not issue them, then they do not become law and people are not obliged to abide by them. The Muslims follow the rules of Shar’a, so they abide by Allah’s repl commands and prohibitions. What they abide by are the commands and prohibitions of Allah, not those of the Sultan. Thus they follow the divine rules and not the orders of the Sultan. However, the Sahabah have differed regarding the Sharia’ah rules. Some of them understood from the divine texts matters different to what the others understood. Each one of them complied with what He understood and that represented the rule of Allah for him. However, there are some divine rules related to managing the affairs of the Ummah that all the Muslims should abide by according to one single opinion, individuals cannot proceed according to their own Ijtihad. This indeed took place in the past. Abu Bakr, for instance, considered it fit to distribute the funds equally among all Muslims for it was their equal right. ‘Umar deemed it wrong to give to those who had fought against the Messenger of Allah (pbuh) the same as to those who fought alongside him, or to give to the needy equal to that is given to the wealthy. However when Abu Bakr was the Khaleefah, He forced people to follow his opinion and the judges and Wulah executed his opinion and ‘Umar submitted to Abu Bakr’s opinion and executed it. When ‘Umar became Khaleefah He enforced his own opinion which differed from that of Abu Bakr. So He ordered the funds to be distributed preferentially and not equally. Thus the Muslims were accorded the funds based upon the length of time they had been Muslims and according to their needs. Muslims abided by this rule, and the judges and Wulah executed it. Therefore, a general consensus of the Sahabah was established stating that the Imam has the right to adopt specific rules and enforce their implementation. Muslims have to abide by such rules even if they disagreed with their own Ijtihad, and they must abandon their own opinions and Ijtihad. These adopted rules are in fact laws (Canons). Therefore the enactment of laws belongs to the Khaleefah alone and no one else has such a right.

بخش «ب»، دلیل آن از کردارهای رسول خدا ﷺ گرفته شده است. ایشان ﷺ والیان و قضات را منصوب می‌کردند و آنان را در برابر خود پاسخگو می‌ساختند. ایشان ﷺ بازرگانی را تحت نظارت داشتند و از تقلب و فریبکاری بازمی‌داشتند. ایشان ﷺ اموال را میان مردم تقسیم می‌کردند و به بی‌کاران کمک می‌کردند تا کار پیدا کنند. ایشان ﷺ همه امور داخلی دولت را اداره می‌کردند. همچنین ایشان ﷺ با پادشاهان سخن می‌گفتند، با فرستادگان دیدار می‌کردند و نمایندگان را می‌پذیرفتند. ایشان ﷺ همه امور خارجی دولت را نیز انجام می‌دادند. در غزوات، ایشان ﷺ عملاً فرماندهی نیروهای مسلح را برعهده می‌گرفتند و در نبردها پیشاپیش مسلمانان بودند. ایشان ﷺ همه سریه‌ها را اعزام می‌کردند و فرماندهان آنها را تعیین می‌نمودند. در یک مورد، ایشان ﷺ اسامة بن زید را به فرماندهی سپاهی به سوی شام گماشتند؛ صحابه به دلیل کم‌سنی اسامه از این امر ناخشنود بودند، اما رسول خدا ﷺ آنان را به پذیرش رهبری او وادار کردند. این امر ثابت می‌کند که ایشان ﷺ در واقع فرمانده نیروهای مسلح بودند و نه تنها فرمانده کل قوا. این ایشان ﷺ بودند که با قریش، بنی قریظه، بنی نضیر، بنی قینقاع، خیبر و رومیان اعلام جنگ کردند. همه جنگ‌هایی که رخ داد به اعلام ایشان ﷺ بود. این امر ثابت می‌کند که تنها خلیفه حق اعلام جنگ را دارد. همچنین این رسول خدا ﷺ بودند که با بنی مدلج و هم‌پیمانانشان از بنی ضمره پیمان بستند. ایشان ﷺ با یوحنا (یونس) بن رؤبه، رهبر ایله، پیمان بستند و نیز صلح حدیبیه را امضا کردند. مسلمانان در آن واقعه خشمگین شدند، اما ایشان ﷺ به نظر آنان توجهی نکردند و درخواست‌هایشان را رد کردند و پیمان را امضا نمودند. این امر ثابت می‌کند که تنها خلیفه دارای اختیار الزامی برای امضای پیمان‌ها است، چه پیمان‌های صلح و چه هر پیمان دیگری.

As for section “B”, its evidence is derived from the actions of the Messenger of Allah (pbuh). He (pbuh) used to appoint the Wulah and judges and hold them accountable to him. He (pbuh) used to control trading and prohibit fraud and cheating. He (pbuh) used to distribute the funds among the people, and help the unemployed find work. He (pbuh) used to run all the state’s internal affairs. He (pbuh) as well used to address the kings and meet with the envoys and receive the delegates. He (pbuh) also carried out all the foreign affairs of the state. He (pbuh) used to effectively take command of the armed forces during the raids and He (pbuh) used to lead the battles. He (pbuh) used to send out all the expeditions and appoint their leaders. In one instance He (pbuh) appointed Usama ibn Zayd at the head of an expedition to Ash-Sham; the Sahabah were not pleased with this due to Usama’s young age, but the Messenger of Allah (pbuh) forced them to accept his leadership. This proves that He effectively was the commander of the armed forces and not just its supreme Commander in Chief. It was He (pbuh) who declared war on Quraysh, and on Banu Qurayzah, Banu Nazir, Banu Qaynuqa’, Khayber and the Romans. All the wars that took place were declared by him (pbuh). This proves that the Khaleefah only has the right to declare war. It was also the Messenger of Allah (pbuh) who signed the treaties with Banu Madlij and their allies of Banu Dhumra. He (pbuh) signed a treaty with Yuhanna (Jonathan) ibn Ru’ba, the leader of Ayla, and He (pbuh) also signed the treaty of Al-Hudaybiyah. The Muslims on that occasion were outraged but He (pbuh) ignored their opinion and dismissed their pleas, and went ahead and signed the treaty. This proves that the Khaleefah alone has the mandatory power to sign treaties, whether these were peace treaties or any other.

بخش «ج» دلیلش این است که خود پیامبر خدا ﷺ بود که از دو فرستادهٔ مسیلمه پذیرایی کرد، و او ﷺ بود که ابورافع، فرستادهٔ قریش، را پذیرفت. همچنین او ﷺ بود که فرستادگانی نزد هرقل، خسرو، المقوقس، حارث غسانی پادشاه حیره، حارث حمیری پادشاه یمن، و نجاشی حبشه (الحبشی) فرستاد، و در ماجرای حدیبیه، عثمان بن عفان را نزد قریش فرستاد. این نشان می‌دهد که خلیفه کسی است که فرستادگان را می‌پذیرد و آنان را رد می‌کند، و اوست که فرستادگان را تعیین می‌کند.

As for the section “C”, its evidence is that it was the Messenger of Allah (pbuh) himself who received the two envoys of Musaylama, and it was He (pbuh) who received Abu Rafi’i, an envoy from Quraysh. It was also He (pbuh) who sent envoys to Heraclius, Khosroes, Al Muqawqis, Al-Harith Al- Ghassani, King of Al-Heera, Al Harith Al-Himiary, King of Yemen, the Negus of Abyssania (Al-Habashi), and He sent ‘Uthman Ibnu ‘Affan to Quraysh during the Hudaybiyah affair. This proves that the Khaleefah is the one who accepts the ambassadors (envoys) and refuses them and it is He who appoints the ambassadors.

بخش «د»، دلیل آن این است که خود رسول خدا ﷺ والیان را تعیین می‌کرد. ایشان ﷺ معاذ را والی یمن قرار داد. ایشان ﷺ والیان را عزل نیز می‌کرد؛ العلاء بن الحضرمی را پس از آنکه مردم بحرین از او شکایت کردند، از ولایت بحرین برکنار فرمود. این امر نشان می‌دهد که والیان در برابر مردم ولایات (ناحیه‌ها) و در برابر خلیفه و همچنین مجلس امت، که نماینده همه ولایات است، مسئول‌اند. این بود سخن درباره والیان. اما معاونان، رسول خدا ﷺ دو معاون داشت: ابوبکر و عمر. ایشان ﷺ در زمان حیات خود آن دو را عزل نکرد و دیگری را به جای ایشان نگماشت. با این همه، معاون اقتدار خود را از خلیفه می‌گیرد، و از آنجا که او در مقام نایب خلیفه عمل می‌کند، خلیفه بنا به قیاس با وکیل (نماینده)، حق عزل او را دارد، زیرا شخص حق دارد وکیل خود را برکنار کند.

As for section “D”, its evidence is that it was the Messenger of Allah (pbuh) himself who used to appoint the Wulah. He (pbuh) appointed Mu’az as Wali over Yemen. He (pbuh) used also to remove them; He removed Al-A’la’ ibn Al-Hadhrami from his post as Wali of Bahrain after its people complained about him. This indicates that the Wulah are responsible before the people of the Wilayaat (districts), and before the Khaleefah, as well as the Council of the Ummah, for it represents all the Wilayahs. This is concerning the Wulah. As for the assistants, the Messenger of Allah (pbuh) had two assistants; Abu Bakr and ‘Umar. He did not remove them and appoint others to replace them during his lifetime. However, the assistant derives his authority from the Khaleefah, and since He acts in the capacity of his deputy, the Khaleefah therefore has the right to remove him, by analogy with the representative (agent), for the person has the right to dismiss his representative (agent).

بخش «ه» دلیلش این است که پیامبر خدا ﷺ علی را به قضاوت یمن گماشت. احمد نیز از عمرو بن عاص روایت کرده که گفت: «دو مرد که با یکدیگر نزاع داشتند نزد پیامبر خدا ﷺ آمدند (تا داوری شوند)، پس ایشان ﷺ به من فرمود: "میان آنان داوری کن." گفتم: "شما شایسته‌تر و سزاوارترید به این کار." فرمود: "با این همه!" پس گفتم: "اگر داوری کنم چه پاداشی خواهم داشت؟" فرمود: "اگر داوری کنی و درست حکم کنی، ده پاداش خواهی داشت و اگر خطا کنی، یک پاداش."» عمر (رضی الله عنه) قضات را نصب و عزل می‌کرد. او شریح را قاضی کوفه و ابوموسی را قاضی بصره گماشت. همچنین شرحبیل بن حسنه را از ولایت شام برکنار کرد و معاویه را به جای او گماشت. شرحبیل به او گفت:

As for the section “E”, its evidence is derived from the fact that the Messenger of Allah (pbuh) appointed ‘Ali as judge over Yemen. Ahmad also narrated from ‘Amru Ibn al-‘A‘as, He said: “Two men disputing with each other came to the Messenger of Allah (pbuh) (seeking justice), so He (pbuh) said to me ‘Judge between them.’ I said ‘You are better and more worthy of that.’ He (pbuh) said ‘Even though!’ So I said: ‘What shall I have if I judged?’ He (pbuh) said ‘If you judged and you were right, you would get ten rewards and if you get it wrong you would get one reward.’” ‘Umar (may Allah be pleased with him) used to appoint and remove judges. He appointed Sharih as a judge over Kufa and Abu Musa as a judge over Basra. He also removed Shurahbeel ibn Hasna from his post as Wali over Ash-Sham and appointed Mu’awiya instead. Shurahbeel said to him:

«آیا این به خاطر یک عمل نافرمانی یا خیانت است که مرا برکنار کردی؟» عمر پاسخ داد: «نه، اما می‌خواستم مردی را منصوب کنم که قوی‌تر باشد.» علی یک‌بار ابوالأسود را منصوب کرد و سپس او را برکنار نمود. ابوالأسود از او پرسید: «چرا مرا برکنار کردی؟ من هرگز خیانت نکردم یا جرمی مرتکب نشدم.» علی گفت: «متوجه شدم که صدایت بر صدای مردان دعوا‌کننده بلند شده است.» عمر و علی این کار را در حضور صحابه انجام دادند و هیچ‌یک از آنان اعتراض نکرد یا کار آنان را نکوهش ننمود. این امر ثابت می‌کند که خلیفه در اصل حق دارد قاضیان را منصوب کند. او همچنین می‌تواند کسی را به نمایندگی از خود برای نصب قاضیان بگمارد، به قیاس با وکالت. این به آن دلیل است که او حق دارد در هر یک از اختیارات الزامی خود، نماینده‌ای برای خود تعیین کند، همان‌گونه که مجاز است در هر یک از تصرفات خود کسی را به نمایندگی بگمارد.

“Is it because of an act of disobedience or treason that you removed me?” ‘Umar replied, “Neither, but I wanted to appoint a man who is stronger.” ‘Ali, on one occasion appointed Abu al-Aswad and then He removed him. Abu al-Aswad asked him: “Why did you remove me. I never cheated or committed a crime?” ‘Ali said: “I noticed that your voice rose above the disputing men.” ‘Umar and ‘Ali enacted this in the presence of the Sahabah and none of them disapproved or censured their actions. This proves that the Khaleefah reserves the right to appoint the judges in principle. He can also delegate someone to appoint the judges on his behalf, in analogy with representation (Wakalah), This is because He reserves the right to assign a deputy for him in any of his mandatory powers as He is allowed to appoint someone to represent him in any of his dispositions.

اما مدیران ادارات دولت، پیامبر خدا ﷺ برای ادارات گوناگون دولت منشیانی تعیین کرد. آنان مدیران آن ادارات به شمار می‌آمدند. او ﷺ المعیقیب بن ابی فاطمه الدوسی را مسئول مهر و غنایم قرار داد. حذیفه بن الیمان را مأمور برآورد محصول حجاز کرد، و زبیر بن العوام را مأمور ثبت اموال صدقه. مغیره بن شعبه را مسئول ثبت بدهی‌ها و معاملات گوناگون قرار داد، و همین‌طور دیگران.

As for the directors of the state’s departments, the Messenger of Allah (pbuh) appointed secretaries for the various departments of the state. They were considered to be directors of those departments. He (pbuh) appointed Al-Mu’ayqeeb ibn Abi Fatimah Ad-Dooci in charge of his stamp and the booty. He (pbuh) appointed Huzayfah ibn Al Yaman to assess the harvest of Al-Hijaz, and Zubayr ibn Al-’Awwam to record the funds of the Sadaqah. He (pbuh) appointed Al-Mughira ibn Shu’ba in charge of registering the debts and various transactions, and so on.

در مورد فرماندهان لشکر و فرماندهان ارشد، پیامبر خدا ﷺ حمزه بن عبدالمطلب را به فرماندهی لشکری سی سوارهای برگزید تا در ساحل دریا با قریش روبرو شود. ایشان ﷺ محمد بن عُبیده بن حارث را در رأس شصت جنگجو قرار داد و به او دستور داد که در وادی رابغ با قریش روبرو شود. همچنین پیامبر ﷺ سعد بن ابی وقاص را در رأس یک گروه بیست سواره گماشت و او را به سوی مکه اعزام کرد. بنابراین دیده می‌شود که ایشان ﷺ فرماندهان لشکر را تعیین می‌کردند، و این امر ثابت می‌کند که خلیفه کسی است که فرماندهان و رؤسای ستاد ارتش را تعیین می‌کند.

As for the army commanders and chief commanders, the Messenger of Allah (pbuh) appointed Hamza ibn ‘Abdul Muttalib as commander of an army of thirty riders to confront Quraysh on the seashore. He appointed Muhummad ibn ‘Ubaydah ibn Al-Harith at the head of sixty fighters and instructed him to confront Quraysh in the Wadi of Rabigh. He (pbuh) also appointed Sa’d ibn Abi Waqqas at the head of an expedition numbering twenty riders and dispatched him towards Makkah. It can be seen therefore, that He (pbuh) used to appoint the army commanders, which proves that the Khaleefah is the onewho appoints the commanders and the army chiefs of staff.

تمام این مناصب تنها در برابر رسول خدا ﷺ پاسخگو بودند و هیچ کس دیگری. این نشان می‌دهد که قضات، مدیران ادارات، فرماندهان ارتش، رؤسای ستاد و سایر مقامات عالی‌رتبه تنها در برابر خلیفه پاسخگو هستند؛ آنان در برابر مجلس امت پاسخگو نیستند. تنها دستیاران تفویض‌شده، الولاة و العمال در برابر مجلس امت مسئول‌اند، زیرا ایشان حاکم‌اند. هیچ کس دیگری در برابر مجلس مسئول نیست؛ بلکه همه باید به خلیفه گزارش دهند.

All these posts were answerable to the Messenger of Allah (pbuh) and nobody else. This indicates that the judges, directors of departments, army commanders, chiefs of staff and various senior officials are answerable to none but the Khaleefah; they are not answerable to the Council of the Ummah. Only the delegated assistants, the Wulah and the ‘Amils are responsible before the Council of the Ummah for they are rulers. Nobody else is responsible before the council; rather everyone has to report back to the Khaleefah.

بخش «و» از نظر درآمدها و هزینه‌های بودجه‌ی دولت، تحت حکم شریعت است. هیچ دیناری گرفته نمی‌شود مگر بر اساس حکمی الهی، و هیچ دیناری خرج نمی‌شود مگر بر اساس حکمی الهی. با این حال، جزئیات هزینه‌ها، یا آنچه بخش‌های بودجه نامیده می‌شود، همچنین جزئیات درآمدها، بر عهده‌ی خلیفه و بر اساس اجتهاد اوست. برای مثال، این خلیفه است که مقدار خراج زمین و جزیه و هر مالیات و درآمد دیگری را تعیین می‌کند. این خلیفه است که هزینه‌های اختصاص‌یافته برای راه‌سازی، بیمارستان‌ها و دیگر انواع هزینه‌ها را تعیین می‌کند. همه‌ی این امور به خلیفه واگذار شده و او بر اساس اجتهاد و رأی خویش در آن‌ها تصمیم می‌گیرد. این به آن دلیل است که پیامبر خدا ﷺ درآمدها را از عاملان دریافت کرده و خرج می‌کرد. آن حضرت ﷺ در برخی موارد به والیان اجازه می‌داد تا وجوه را دریافت و خرج کنند؛ چنان‌که هنگامی که معاذ را بر یمن گمارد چنین کرد. خلفای راشدین نیز همین‌گونه عمل کردند؛ هر یک از ایشان درآمدها را جمع‌آوری کرده و بر اساس رأی و اجتهاد خویش، در مقام خلیفه، آن‌ها را خرج می‌کرد. هیچ یک از صحابه مخالفت نکرد و هیچ کس بدون رضایت خلیفه یک دینار هم خرج نمی‌کرد. هنگامی که عمر، معاویه را به ولایت گمارد، به او ولایت عام داد که به موجب آن اختیار جمع‌آوری و خرج وجوه را داشت. همه‌ی این‌ها ثابت می‌کند که خلیفه، یا هر کس که از جانب او عمل می‌کند، بخش‌های گوناگون بودجه را تعیین می‌کند.

As for section “F”, the state budget in terms of the revenues and the expenses is controlled by the Shari’ah rules. Not a single dinar is levied except according to a divine rule, nor any single dinar is spent except according to a divine rule. However, the details of the expenditure or what is known as the budget sections, it is left to the Khaleefah according to his Ijtihad, as are the details of revenues. It is the Khaleefah, for instance, who decides the amount of the Kharaj of land, and the jizyah as well as any other levies and revenues. It is the Khaleefah who decides the expenditures allotted for the road works, and hospitals and other sorts of expenditures. All such matters are left to the Khaleefah, and He decides that according to his own Ijtihad and opinion. This is because the Messenger of Allah (pbuh) used to receive the revenues from the ‘Amils, and spend them. It was He (pbuh) who authorised the Wulah on some occasions to receive funds and spend them; this was the case when He (pbuh) appointed Mu’az over Yemen. The Khulafaa’ Ar-Rashidoon then did the same; each one of them collected the revenues and spent them according to his opinion and own Ijtihad in his capacity as Khaleefah. None of the Sahabah ever disapproved, and nobody ever spent a single dinar without the consent of the Khaleefah. When ‘Umar appointed Mu’awiya as Wali, He gave him a general Wilayah whereby He had powers to collect and spend the funds. All this proves that the Khaleefah or anyone acting on his behalf decides the different sections of the budget.

این‌ها دلایل تفصیلی درباره‌ی اختیارات الزامی خلیفه است. این مطلب با حدیثی تأیید می‌شود که احمد و البخاری از عبدالله بن عمر روایت کرده‌اند که شنید رسول خدا ﷺ فرمود: «امام نگهبان است و در برابر رعیتش مسئول است.» این یعنی همه‌ی اموری که به اداره‌ی کار رعیت مربوط می‌شود، بر عهده‌ی خلیفه است. با این حال، او حق دارد هر کس را که صلاح بداند، با هر وظیفه‌ای که مناسب تشخیص دهد، به‌عنوان نماینده (وکالت) بگمارد.

These are the detailed evidences regarding the mandatory powers of the Khaleefah. These are confirmed by the Hadith narrated by Ahmad and Al-Bukhari from ‘Abdullah b ‘Umar that He heard the Messenger of Allah (pbuh) say; “The Imam is a guardian, and He is responsible over his subjects.” This means that all the matters related to the management of the subjects’ affairs is the responsibility of the Khaleefah. He, however reserves the right to delegate anyone with whatever task He deems fit, in analogy with Wakala (representation).