تعیین دستیار تفویضی مستلزم دو شرط است: نخست اینکه به او نظارت عمومی داده شود، و دوم اینکه او نماینده باشد. بنابراین خلیفه باید به او بگوید: «آنچه را که به من تعلق دارد، به تو واگذار می‌کنم تا از جانب من انجام دهی»، یا هر عبارت دیگری با همین مفهوم که شامل نظارت عمومی و نیابت باشد. اگر انتصاب بر این مبنا نباشد، او معاون محسوب نمی‌شود و اختیارات لازم معاون را نخواهد داشت، مگر آنکه انتصابش بر این مبنا صورت گیرد.

The appointing of the delegated assistant requires two conditions: The first is that He is given general supervision and the second is that He is a deputy. Therefore, the Khaleefah should say to him: ‘I assign to you what is to me so as to perform on my behalf,’ or any other words to that effect which include general supervision and deputation. If the assignment is not on these grounds, He would not become a Mu’awin and He would not enjoy the mandatory powers of Mu’awin until his appointment were to be made on these grounds.

دلیل این امر، حقیقت کارکرد وزیر است که نیابت از خلیفه می‌باشد۔ و نیابت، در این بافت، یک عقد (عَقد) است، و عقدها جز از راه الفاظ صریح معتبر نخواهند بود۔ بنابراین، در تعیین وزیر، شرط است که این تعیین به‌گونه‌ای انجام شود که او را نایب خلیفه قرار دهد۔ افزون بر این، حقیقت وزیر آن است که او تمام اختیارات الزامی را دارد که خلیفه در حکومت از آن برخوردار است۔ از این رو، تعیین باید در همه امور عام باشد، یعنی باید عبارتی در آن باشد که نشان‌دهندهٔ توجه عمومی به امور باشد۔ به دیگر سخن، تعیین باید عبارتی داشته باشد که دلالت کند وزیر از همهٔ اختیارات الزامی حکومت برخوردار است۔ این کار با گفتن به او انجام می‌شود، مثلاً: «آنچه را که از آنِ من است به تو واگذار کردم تا از جانب من عمل کنی»، یا بگوید: «تو را به‌عنوان وزیر برگزیدم، به شرط آنکه از جانب من عمل کنی»، یا مانند این عبارات۔ اما اگر توجه عمومی به او داده شود، بی‌آنکه عبارت «از جانب من» گفته شود، او به ولایت عهد تبدیل می‌شود، نه عقد وزارت، و پست ولایت عهد باطل است، پس چنین عقدی نیز باطل خواهد بود۔ اگر واگذاری تنها به نیابت محدود شود، بی‌آنکه توجه عمومی آن صریحاً ذکر گردد، آنگاه نیابتی مبهم از نظر عمومیت یا تخصیص، اجرا یا تفویض خواهد بود و در نتیجه وزارت منعقد نخواهد شد۔ اگر خلیفه به او بگوید: «در امور قضایی، یا در امور پلیس، آموزش یا مانند آن از جانب من نمایندگی کن»، وزارت منعقد نخواهد شد و او وزیر تفویضی نخواهد بود۔ این بدان سبب است که در تعیین وزیر تفویضی، لازم است از الفاظ یا عباراتی استفاده شود که حقیقت وزیر، یعنی نیابت از خلیفه و برخورداری از اختیارات الزامی او را نشان دهد۔ یعنی، برای آنکه قرارداد وزارت برای دستیار تفویض‌شده منعقد شود، باید در آن عبارتی باشد که دو شرط را نشان دهد: تفویض عمومی و جانشینی. اگر آن عبارت این دو شرط را به‌روشنی دربر نمی‌گرفت، وزارت برای دستیار تفویض‌شده منعقد نمی‌شد. از آنجا که تعیین دستیاران از امور مباح است، خلیفه می‌تواند یک یا چند دستیار تعیین کند. اگر خلیفه بیش از یک معاون تعیین کند، به هر یک از ایشان همان اختیار عمومی‌ای داده می‌شود که خلیفه دارد. برای خلیفه جایز نیست که دو معاون تعیین کند که به‌طور جمعی یک نظارت عمومی واحد را میان خود تقسیم کنند، زیرا ولایت حکومت واحد است. بنابراین، اگر چنین کند، تعیین هر دو جایز نیست و باطل است، زیرا این تعیین یک امیر است و این تنها برای یک فرد می‌تواند باشد. این به آن دلیل است که پیامبر خدا ﷺ فرمود،

The evidence for this is the reality of the assistant’s function, which is deputyship of the Khaleefah. Deputisation, in this context, is a contract (‘Aqd), and contracts will not be valid except through explicit words. Therefore, it is conditional in appointing the assistant that this appointment is carried out in terms that make of Him a deputy to the Khaleefah. Furthermore, the reality of the assistant is that He possesses all the mandatory powers, which the Khaleefah enjoys in ruling. Hence, the appointment must be general in everything, i.e. it must include a term that indicates the general consideration of matters. In other words, appointment should include a term that indicates that the assistant enjoys all the mandatory powers of ruling. This is done by saying to Him for example; “ I assigned to you what is to me so as to act on my behalf ”, or to say “I took you as a Wazir depending on your action on behalf of me”, or the like. However, giving Him the general consideration without stating ‘on behalf of me’ means to become an heir apparent (Wilayat ul- ’Ahd) not a contract of Wizara, and the heir apparent (Wilayat ul-’Ahd) post is invalid, so such a contract would be invalid as well. If the assignment was limited to deputisation, without explicitly mentioning its general consideration, then it would become an ambiguous deputisation in terms of generality or specification, execution or delegation and accordingly the Wizara would not be convened. If the Khaleefah also said to him, “represent me in judicial matters, or in the matters of policing, education or the like”, the Wizara would not be convened and He would not be a delegated assistant. This is because it is necessary in appointing the delegated assistant to use words or terms that indicate the reality of the assistant, which is the deputyship of the Khaleefah and the possession of his mandatory powers. In other words, in order that the contract of the Wizara be convened for the delegated assistant, it should include a term that indicates two conditions; the general delegation and the deputisation. If the term did not clearly cover these two conditions, the Wizara would not be convened to the delegated assistant. Since the assignment of the assistants is one of the Mubah matters, then the Khaleefah is allowed to appoint one or more assistants. If the Khaleefah appointed more than one Mu’awin, then each of them would be given the same general consideration that the Khaleefah has. It would not be allowed for the Khaleefah to appoint two Mu’awins who would share collectively the same general supervision, since the Wilayah of ruling is singular. Therefore, if He did so, then the assignment of both would not be allowed and void, for it is an appointment of an Ameer and this could only be to one individual. This is because the Messenger of Allah (pbuh) said,

«بگذارید از میان خودشان یکی را به امامت برگزینند.» و آن حضرت ﷺ همچنین فرمود:

“Let them appoint one from among themselves.” He (pbuh) also said:

«بدون اینکه یکی از آنان را بر ایشان امیر قرار دهند.» بنابراین، این تعیین یک امیر، شرط صحت امارت است.

“Without appointing one of them as an Ameer on them.” This singular appointment is therefore a condition in the validity of the Imara.