اصل چهارم بیان می‌کند که خلیفه تنها نهادی است که دارای اختیارات الزامی برای تصویب قوانین و وضع مقررات است. این موضوع با اجماع عمومی صحابه (اجماع) اثبات شده است. بر اساس این اجماع، این اصول شرعی استنباط شده‌اند: «نظر امام اختلاف را برطرف می‌کند»؛ «نظر امام الزام‌آور است»؛ «سلطان (امام) حق دارد برای مسائل نوپدیدِ بی‌شماری که پیش می‌آید، قوانین جدیدی تصویب کند».

The fourth principle, states that the Khaleefah is the sole body with mandatory powers to adopt laws and legislation. This has been proved by the general consensus of the Sahabah (Ijmaa’). Following this consensus these Shari’ah principles have been derived: “The opinion of the Imam settles the difference”; “The opinion of the Imam is binding”; “The Sultan (Imam) reserves the right to adopt new laws for as many new matters that arise”.

این موضوع بعداً همراه با دلایل آن در بخش احکام واجب مربوط به قدرت‌های خلیفه توضیح داده خواهد شد.

This will be explained later on together with its proofs, in the chapter on the mandatory powers of the Khaleefah.