از بررسی آنچه در بیعت خلفای راشدین و اجماع صحابه رخ داد، می‌توان نتیجه گرفت که خلافت با بیعت منعقد می‌شود. در بیعت با ابوبکر، بیعت شخصیت‌های سرشناس میان مسلمانان، یعنی اهل حل و عقد، در مدینه به‌تنهایی برای انعقاد خلافت کافی بود. از مسلمانان مکه نظرخواهی نشد و همچنین از کسانی که در سایر نقاط شبه‌جزیرهٔ عربستان زندگی می‌کردند، نه تنها پرسیده نشد، بلکه حتی نظرشان دربارهٔ این موضوع جویا نشدند. وضع بیعت با عمر نیز همین‌گونه بود. اما در بیعت با عثمان، عبدالرحمن بن عوف نظر مسلمانان مدینه را پرسید و تنها به پرسش از شخصیت‌های سرشناس بسنده نکرد. در بیعت با علی، بیشتر مردم مدینه و کوفه با او بیعت کردند و بیعت تنها به او اختصاص یافت. بیعت او حتی برای کسانی که با او مخالفت کردند و با او جنگیدند معتبر بود، زیرا آنان هرگز با مرد دیگری بیعت نکردند و به بیعت او اعتراض نداشتند، بلکه خواستار قصاص خون عثمان بودند. بنابراین حکم دربارهٔ ایشان این بود که یاغیانی‌اند که به‌سبب یک مسئلهٔ مشخص از خلیفه جدا شده‌اند. در این مورد، خلیفه باید وضعیت را برای ایشان روشن می‌کرد و با آنان می‌جنگید. این یاغیان خلافت دیگری تشکیل ندادند.

From reviewing what took place in the Bay’ah of the Khulafaa’ Ar- Rashidoon and the consensus of the Sahabah (Ijmaa’), one can conclude that the Khilafah is contracted by the Bay’ah. In the Bay’ah to Abu Bakr, the Bay’ah from the influential figures amongst the Muslims, (Ahlul Hall Wal ‘Aqd) in Madina alone was enough to contract the Khilafah. The Muslims of Makkah were not consulted, nor were those living in other parts of the Arabian Peninsula, indeed they were not even asked about their opinion concerning the matter. This was also the case in the Bay’ah to ‘Umar. With regards the Bay’ah to ‘Uthman, ‘Abdul Rahman Ibnu ‘Awf asked the Muslims of Madina regarding their opinion and He did not merely content himself by asking the influential people. When the Oath was taken for ‘Ali, most of the people of Madina and Kufa gave him their Bay’ah, and He was singled out in the Bay’ah. His Bay’ah was valid even for those who opposed him and fought against him because they never actually gave their Bay’ah to another man nor did they object to his Bay’ah. They rather demanded revenge for the blood of ‘Uthman (for his killing). So the verdict regarding them was that they were rebels who withdrew from the Khaleefah over one particular issue. In this instance the Khaleefah had to explain the situation to them and fight against them. These rebels did not establish another Khilafah.

همه‌ی اینها در گذشته رخ داد؛ یعنی بیعت با خلیفه از سوی مردم پایتخت و به‌کنار گذاشتن سایر مناطق، آن هم در حضور صحابه. هیچ‌کس با چنین اقدامی که به مردم مدینه محدود شده بود مخالفت نکرد یا آن را محکوم نساخت. این امر اجماع عمومی صحابه (اجماع) محسوب می‌شود که بیان می‌کند کسانی که نمایندگی نظر مسلمانان را در امور مربوط به حکومت بر عهده دارند، می‌توانند خلافت را منعقد سازند. دلیل آن تنها این است که افراد بانفوذ و اکثریت مردم مدینه، در آن زمان اکثریت کسانی بودند که نظر امت را در امور حکومتی، در سراسر قلمروهای دولت اسلامی نمایندگی می‌کردند.

All of this occurred in the past - the Bay’ah for the Khaleefah by the people of the capital to the exclusion of the other regions - in the presence of the Sahabah. Nobody objected to or condemned that such action be confined to the people of Madina. This is considered to be a general consensus of the Sahabah (Ijmaa’) that states that those who represent the Muslims’ opinion in matters relating to ruling can contract the Khilafah. This is simply because the influential people and the majority of the people of Madina, were the majority of those who represented the opinion of the Ummah regarding the ruling matters, all over the territories of the Islamic State at the time.

بنابراین، خلافت زمانی منعقد می‌شود که بیعت از سوی کسانی گرفته شود که نمایندهٔ اکثریت امت اسلامی‌اند که زیر اقتدار خلیفهٔ (آخر) زندگی می‌کنند، و قرار است در جای او خلیفهٔ دیگری نصب شود، همان‌گونه که در زمان خلفای راشدین چنین بود. بیعت آنان بیعت انعقاد خواهد بود، در حالی که برای دیگران، پس از آنکه خلافت منعقد شد، بیعتشان بیعت طاعت به شمار می‌رود، یعنی بیعت وفاداری و فرمانبرداری از خلیفه، نه بیعت انعقاد.

Therefore, the Khilafah is contracted if the Bay’ah was taken from those who represent the majority of the Islamic Ummah that lives under the authority of the (last) Khaleefah, in whose place another Khaleefah is sought to be appointed, as it was the case at the time of the Khulafaa’ Ar- Rashidoon. Their Bay’ah would constitute a Bay’ah of contract, while for the others, once the Khilafah has been contracted; their Bay’ah would be classed as a Bay’ah of obedience, i.e. a Bay’ah of allegiance to the Khaleefah and not a Bay’ah of contract.

این امر در صورتی صادق است که خلیفهای درگذشته یا برکنار شده باشد و برای جانشینی او خلیفهای جدید جستجو شود. اما اگر اصلاً هیچ خلیفهای در مقام نباشد، و مسلمانان موظف باشند برای خود خلیفهای نصب کنند تا احکام شرع را اجرا کنند و دعوت اسلامی را به جهان برسانند، وضع چنین است. این وضعیت از زمان نابودی خلافت اسلامی در استانبول در سال ۱۳۴۳ هجری (۱۹۲۴ میلادی) برقرار بوده است. هر کشوری در جهان اسلام شایستگی آن را دارد که با خلیفهای بیعت کند و خلافت بدو منعقد شود. اگر هر کشوری در سراسر جهان اسلام با خلیفهای بیعت کند و خلافت برای او منعقد شود، آنگاه بر همه مسلمانانی که در سایر کشورها زندگی میکنند واجب میگردد که بیعت طاعت، یعنی بیعت وفاداری، را به او بدهند، پس از آنکه خلافت با بیعت مسلمانان کشور او برای وی منعقد شده باشد. این حکم صرف نظر از بزرگی کشور است، چه کشوری بزرگ مانند مصر، ترکیه و اندونزی باشد و چه کشوری کوچک مانند اردن، تونس و لبنان. با این حال، این کشور باید چهار شرط را برآورده کند:

This would be the case if there was a Khaleefah who died or was removed and a new Khaleefah was sought to replace him. However, if there was no Khaleefah at all in office, and the Muslims were under obligation to appoint a Khaleefah for them to implement the rules of the Shar’a and to convey the Islamic call to the world. This has been the case since the destruction of the Islamic Khilafah in Istanbul in the year 1343 Hijri (1924). Every country in the Islamic world would be eligible to give Bay’ah to a Khaleefah and thus the Khilafah would be contracted to him. If any country throughout the Islamic world gave Bay’ah to a Khaleefah and the Khilafah was contracted to him, then it would become an obligation on all the Muslims living in all the other countries to give him the Bay’ah of obedience, i.e. the Bay’ah of allegiance after the Khilafah was contracted to him by the Bay’ah of the Muslims in his country. This is regardless of the size of that country, big like Egypt, Turkey and Indonesia or small like Jordan, Tunisia and Lebanon. However, this country must fulfill four conditions:

نخست، اقتدار در آن کشور باید تنها به مسلمانان تکیه داشته باشد و نباید به کشوری غیراسلامی یا به نفوذ غیراسلامی وابسته باشد.

Firstly. The authority in that country must depend on the Muslims only and should not depend on a non-Islamic country or a non-Islamic influence.

دوم: امنیت مسلمانان در آن کشور باید به نام اسلام تضمین شود، نه به نام کفر. این بدان معناست که حفاظت کشور در برابر تهدید داخلی یا خارجی باید صرفاً حفاظت از اسلام باشد، آن هم به دست نیروی مسلمان، از آن جهت که نیرویی کاملاً اسلامی است.

Secondly. The security of the Muslims in that country must be guaranteed in the name of Islam, not in the name of Kufr. This means that the protection of the country against domestic or foreign threat should be a protection of Islam solely by a Muslim force, in its capacity as a purely Islamic force.

ثالثاً: يجب أن يتم تطبيق الإسلام فوراً، بشكل شامل وجذري، وأن يكون ذلك البلد مشاركاً في تبليغ الدعوة الإسلامية. Wait, I must output Persian, not Arabic. Correct translation: سوم: اجرای اسلام باید بلافاصله و به شکلی جامع و بنیادین صورت گیرد، و آن کشور باید در ابلاغ دعوت اسلامی مشارکت داشته باشد.

Thirdly. The implementation of Islam should take place with immediate effect in a comprehensive and radical manner, and that country must be involved in conveying the Islamic Call.

چهارم: خلیفہ باید تمام شرائطِ عقدی (قراردادی شرائط) کو پورا کرے؛ اگرچہ اسے شرائطِ ترجیح (فضیلت و برتری کی شرائط) پورا کرنے کی ضرورت نہیں، کیونکہ اصل اہمیت عقد کی شرائط کی ہے۔

Fourthly. The Khaleefah must fulfil all the contractual conditions; although He needs not fulfil the conditions of preference, since what really matters are the conditions of the contract.

اگر آن کشور این چهار شرط را برآورده کند، بیعتِ همان کشور به تنهایی خلافت را برپا کرده است، هرچند نمایندهٔ اکثریت صاحبان نفوذ در امت اسلامی نباشد. این به آن دلیل است که برپایی خلافت فرض کفایه است، و هرکس این وظیفه را به شکلی مشروع انجام دهد، تکلیف را ادا کرده است. با این حال، شرط‌گذاری بر اینکه بیعت باید از سوی بیشتر صاحبان نفوذ باشد، تنها در صورتی اعمال می‌شود که خلافتی موجود باشد و خلیفه‌ای برای جانشینی خلیفهٔ درگذشته یا برکنارشده جُسته شود. اما اگر اصلاً خلافتی وجود نداشته باشد و ما در پی برپایی آن باشیم، آنگاه، چون به شکلی مشروع برپا شده است، خلافت برای هر خلیفه‌ای که شرایط عقد را برآورده کند منعقد می‌شود، صرف‌نظر از شمار مسلمانانی که با او بیعت کرده‌اند. زیرا در آن مقطع آنچه اهمیت دارد برپایی یک فریضه است که مسلمانان بیش از سه روز آن را واگذارده‌اند. کوتاهی ایشان در این وظیفه، حق انتخاب آنچه می‌خواهند را از ایشان سلب می‌کند. بنابراین در این شرایط، هرکس این وظیفه را انجام دهد برای انعقاد خلافت به دست او کفایت می‌کند. هنگامی که خلافت در آن کشور برپا شد و عملاً با خلیفه‌ای منعقد گردید، همهٔ مسلمانان موظف‌اند زیر پرچم خلافت درآیند و با خلیفه بیعت کنند، وگرنه نزد خداوند (سبحانه و تعالی) گناهکار خواهند بود. خلیفه باید ایشان را به بیعت با خود فرابخواند. اگر سر باز زنند، حکم یاغیان (بغات) بر ایشان جاری می‌شود و خلیفه باید با ایشان بجنگد تا آنکه زیر فرمان او درآیند. اگر بیعت به خلیفهٔ دیگری در همان کشور، یا در هر کشور دیگری داده شود، پس از آن که بیعت به خلیفهٔ نخست داده شده و خلافت به‌طور مشروع با تحقق چهار شرط برای او منعقد گشته باشد، آنگاه بر مسلمانان واجب است با خلیفهٔ دوم «خلیفه» بجنگند تا آنکه او به خلیفهٔ نخست بیعت کند. از عبدالله بن عمرو بن العاص روایت شده که شنید رسول الله ﷺ می‌فرمود:

Should that country satisfy these four conditions then the Bay’ah of that country alone would have established the Khilafah, even if it did not represent the majority of the influential people within the Islamic Ummah. This is because establishing the Khilafah is an obligation of sufficiency (Fard Kifayah), and whoever performs that duty legitimately would then have accomplished the obligation. However, stipulating that the Bay’ah should be by most of the influential people would only apply if the Khilafah existed and a Khaleefah was sought to succeed the deceased Khaleefah or one who had been removed. But if there was no Khilafah at all and we sought to establish one, then the fact that it was established legitimately, the Khilafah would be contracted to any Khaleefah who fulfilled the contractual conditions, regardless of the number of Muslims who had given him the Bay’ah. For what matters at that point in time is the establishment of a duty that Muslims have neglected for a period that has exceeded three days. Their neglect of that duty would strip them of their right to choose whom they want. Therefore, under these circumstances, whoever performs the duty would be enough for the Khilafah to be contracted by them. Once the Khilafah was established in that country, and the Khilafah was effectively contracted to a Khaleefah, all the Muslims would be obliged to come under the banner of the Khilafah and give their Bay’ah to the Khaleefah, otherwise they would be sinful before Allah (swt). The Khaleefah should invite them to give the Bay’ah to him. If they were to refuse then the verdict regarding the rebels (Bughat) would apply on them, and the Khaleefah should fight against them until they entered under his loyalty. If the Bay’ah were to be given to another Khaleefah in that country, or in any other country for that matter, once the Bay’ah had been given to the first Khaleefah, and the Khilafah had been legitimately contracted to him with the four conditions being fulfilled. The Muslims would then be obliged to fight against the second ‘Khaleefah’ until He had given his Bay’ah to the first Khaleefah. It has been narrated on the authority of ‘Abdullah Ibnu ‘Amru Ibn al-‘A‘as that He heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

«هر کس با امامی بیعت کند و دست خود و میوه دلش را به او بدهد، باید تا آنجا که می‌تواند از او اطاعت کند، و اگر کسی دیگر آمد تا با او منازعه کند، باید گردن آن مرد را بزنید.» خلیفه همچنین کسی است که مسلمانان را زیر پرچم اسلام متحد می‌کند. بنابراین، هنگامی که خلافت برپا شد، جماعت مسلمانان نیز موجود می‌شود و پیوستن به آن بر مسلمانان واجب می‌گردد و جدا شدن از آن گناه است. بخاری و مسلم از ابن عباس روایت کرده‌اند که پیامبر ﷺ فرمود:

“Whoever pledged allegiance to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as He can, and if another comes to dispute with him you must strike the neck of that man.” The Khaleefah is also the one who unites the Muslims under the banner of Islam. So once the Khilafah was established, the Jama’ah (community) of the Muslims would have existed, and it becomes an obligation upon the Muslims to join it, and it is a sin to alienate oneself from it. Al-Bukhari and Muslim narrated from Ibnu ‘Abbas that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«هر کس در امیرش چیزی ببیند که او را ناخوشایند است، باید صبر کند، زیرا هر کس که حتی به اندازهٔ یک وجب از جماعت جدا شود و در همان حال بمیرد، به مرگ جاهلیت مرده است.» مسلم همچنین از ابن عباس روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود:

“If anyone sees in his Ameer something that displeases him, let him remain patient, for behold! He who separates himself from the Jama’ah (community) by even so much as a hand span and dies thereupon He has died the death of Jahiliyyah.” Muslim also reported on the authority of Ibnu ‘Abbas that the Messenger of Allah (pbuh) said:

«اگر کسی در امیر خود چیزی ببیند که او را ناخوش آید، باید صبر کند؛ زیرا هرکس حتی به اندازه یک وجب از سلطان (حکومت) جدا شود و در همان حال بمیرد، به مرگ جاهلیت مرده است.» از این دو حدیث دانسته می‌شود که پیروی از جماعت (امت) و از سلطان (حکومت) واجب است۔

“If anyone sees in his Ameer something that displeases him let him remain patient, for if anyone separates himself from the Sultan (authority) by even so much as a hand span and dies thereupon, He has died the death of Jahiliyyah.” We gather from these two Ahadith that adherence to the Jama’ah (the community) and to the Sultan (authority) is obligatory.

غیرمسلمانان هیچ حقی در بیعت ندارند. این به آن دلیل است که بیعت بر اسلام است، یعنی بر کتاب الله (سبحانه و تعالی) و بر سنت فرستاده‌ی او ﷺ. این بیعت مستلزم ایمان به اسلام، به کتاب و به سنت است. غیرمسلمانان نه می‌توانند در جایگاه‌های حکومتی باشند و نه می‌توانند حاکم را انتخاب کنند، زیرا هیچ راه (سلطه‌ای) برای آنان بر مسلمانان وجود ندارد و در بیعت هیچ نقشی ندارند.

The non-Muslims have no right in the Bay’ah. This is because it is a Bay’ah on Islam, i.e. on the Book of Allah (swt) and on the Sunnah of His Messenger (pbuh). It necessitates Iman (belief) in Islam, in the Book and the Sunnah. The non-Muslims can’t be in the ruling positions nor can they elect the ruler, because there is no way (power) for them over the Muslims, and they have no say in the Bay’ah.