شکل نظام حکومتی اسلامی جمهوری نیست. نظام جمهوری بر دموکراسی استوار است که در آن حاکمیت به مردم داده می‌شود. بنابراین مردم حق حکمرانی و قانونگذاری دارند و این حق را برای خود محفوظ می‌دارند که حاکم را تعیین و برکنار کنند. آنان حق تدوین قانون اساسی و وضع قوانین و نیز لغو، تغییر یا اصلاح هم قانون اساسی و هم قوانین را برای خود محفوظ می‌دارند.

The shape of the Islamic ruling system is not republican. The republican system is based on democracy, where sovereignty is given to the people. Thus, the people have the right of ruling and legislation, and they reserve the right to appoint the ruler and remove him. They reserve the right to lay down a constitution and enact laws and to abolish, alter or modify both the constitution and the laws.

در مقابل، نظام حکومتی اسلامی بر پایه عقیده اسلامی و بر اساس احکام شریعت بنا شده است. حاکمیت از آنِ شرع الله (سبحانه و تعالی) است و نه از آنِ امت. بنابراین امت حق قانونگذاری ندارد و خلیفه نیز چنین حقی ندارد. تنها قانونگذار الله (سبحانه و تعالی) است، و خلیفه تنها حق دارد احکامی را برای قانون اساسی و مواد قانونی برگزیند که از کتاب الله (سبحانه و تعالی) و سنت رسول او (صلی الله علیه و سلم) استنباط شده باشند. همچنین امت حق عزل خلیفه را ندارد؛ آنچه او را برکنار می‌کند شرع است. با این حال، امت حق نصب او را دارد، زیرا اسلام اقتدار و قدرت را به امت داده است، و بنابراین به او اختیار داده شده که هر کس را بخواهد برگزیند و با او بیعت کند.

In contrast, the Islamic ruling system is based on the Islamic ‘aqeedah and on the Shari’ah laws. The sovereignty is to the Shar’a of Allah (swt) and not to the Ummah. So the Ummah has no right to legislate nor does the Khaleefah. The sole legislator is Allah (swt), and the Khaleefah has the right only to adopt rulings for the constitution and cannons that are derived from the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger (swt). Also the Ummah has no right to remove the Khaleefah; what removes him is the Shar’a. However, the Ummah has the right to appoint him, for Islam gave the authority and power to her, so she has been given the authority and power to select and give the Bay’ah to whomever she wishes.

در شکل ریاستی نظام جمهوری، رئیس جمهور دارای اختیارات الزامی رئیس دولت است. او در کابینه خود نخست‌وزیر ندارد، بلکه وزیرانی دارد که «سکرتری» نامیده می‌شوند، همان‌گونه که در ایالات متحده چنین است. در شکل پارلمانی، رئیس جمهور نخست‌وزیر دارد و اختیارات الزامی حکومتی در دست کابینه وزیران است، نه رئیس جمهور، همان‌گونه که در آلمان چنین است.

In the Presidential form of the Republican system, the president of the republic holds the mandatory powers of the head of state. He does not have in his cabinet a prime minister, but secretaries of state, as in the United States. In the parliamentary form, the president has a prime minister, and the mandatory ruling powers are in the hands of the ministerial cabinet not the president of the republic, as in Germany.

در نظام خلافت هیچ وزیری وجود ندارد و خلیفه شورای وزیرانی که با او کار کنند ندارد، همان‌گونه که در نظام دموکراسی چنین است، جایی که وزیران پورتفولیوهای ویژه و اختیارات الزامی خاص خود را دارند. در عوض، خلیفه معاونانی دارد که خود آنان را برمی‌گزیند تا در پذیرفتن وظایف خلافت و انجام تکالیف آن به او یاری رسانند. ایشان معاونان تفویضی و اجرایی هستند. خلیفه در مقام رئیس دولت، و نه نخست‌وزیر و نه رئیس یک نهاد اجرایی، سرپرستی ایشان را بر عهده دارد. خلیفه شورای وزیرانی که با او کار کند ندارد، زیرا تمامی اختیارات الزامی در اختیار اوست و معاونان تنها به او در اجرای اختیارات الزامی‌اش کمک می‌کنند.

In the Khilafah system there are no ministers, nor a council of ministers working with the Khaleefah, as is the case in the democratic system, where ministers have special portfolios and mandatory powers of their own. Instead the Khaleefah has Mu’awinoon whom he appoints to assist him in assuming the functions of the Khilafah and discharging its duties. They are delegated and executive assistants. The Khaleefah heads them in his capacity as the head of state and not a prime minister, nor as a head of an executive body. The Khaleefah has no council of ministers working with him, since he has all the mandatory powers and the assistants merely help him in executing his mandatory powers.

علاوه بر این، در هر دو نوع نظام جمهوری، یعنی ریاستی و پارلمانی، رئیس‌جمهور در برابر مردم خود و نمایندگان آنان پاسخگو است. مردم و نمایندگانشان حق دارند او را برکنار کنند، زیرا در نظام جمهوری حاکمیت متعلق به مردم است.

Besides, in both types of the republican system, the presidential and parliamentary, the president is accountable to his people and their representatives. The people and their representatives have the right to remove him since the sovereignty in the republican system belongs to the people.

این امر مخالف با امارت مؤمنین است. امیر المؤمنین در برابر امت و نمایندگان آن مسئول است و در برابر امت و نمایندگان آن پاسخگو است. با این حال، امت و نمایندگان آن حق برکناری او را ندارند. او تنها در صورتی می‌تواند برکنار شود که با نقض شریعت، به گونه‌ای که برکناری او واجب گردد، مرتکب شود، و تنها «دادگاه اعمال ظالمانه» است که این امر را تعیین می‌کند.

This is contrary to the Imarah of the believers. The Ameer of the believers is responsible before the Ummah and her representatives and is accountable to the Ummah and her representatives. Nonetheless the Ummah and her representatives have no right to remove him. He can only be removed if he violates the Shar’a in a way that his removal becomes obligatory, the Court of Unjust Acts alone is the one that decides this.

در نظام جمهوری، چه ریاستی و چه پارلمانی، مدت ریاست جمهوری ثابت است و نمی‌توان از آن فراتر رفت.

In the republican system, whether it is presidential or parliamentary, the term of the presidency is fixed and cannot be exceeded.

در حالی که نظام خلافت مدت ریاست خلیفه را تعیین نمی‌کند، بلکه این مدت با میزان اجرای شریعت توسط او مشخص می‌شود. تا زمانی که خلیفه احکام اسلام را که از کتاب خدا و سنت پیامبرش ﷺ استنباط شده‌اند اجرا می‌کند، خلیفه باقی است، صرف‌نظر از اینکه دوران خلافتش چقدر طول بکشد. اما اگر خلیفه شریعت را نقض کند و از اجرای احکام اسلام منحرف شود، مدت ریاستش خاتمه می‌یابد، هرچند یک ماه یا یک روز باشد؛ و در این صورت باید فوراً برکنار شود.

Whereas, the Khilafah system does not determine the Khaleefah’s term of office. This is rather determined by his implementation of Shar’a. So long as the Khaleefah is implementing the rules of Islam, that are derived from the Book of Allah, and the Sunnah of His Messenger, he remains a Khaleefah, regardless of how long his Khilafah term lasts. If the Khaleefah violated the Shar’a, and deviated from implementing the rules of Islam, his term in office would be terminated even if it were one month or one day; and he must in this instance be removed immediately.

نتیجه می‌گیریم که میان نظام خلافت و نظام جمهوری، و میان خلیفه و رئیس جمهور، تفاوت بزرگی وجود دارد.

We conclude, therefore, that there is a great difference between the Khilafah system and the republican system and between the Khaleefah and the president of a republic.

بنابراین، این که نظام اسلامی را یک نظام جمهوری بدانند، یا از اصطلاح «جمهوری اسلامی» استفاده کنند، قطعاً حرام است؛ زیرا میان مبانی‌ای که این دو نظام بر آن‌ها استوارند تناقض بزرگی وجود دارد، افزون بر تفاوت آن‌ها در شکل و جزئیات.

It is, therefore, absolutely forbidden to claim that the Islamic system is a republican system, or to use the term ‘Islamic Republic’, for there exists a great contradiction between the foundations upon which the two systems are founded, in addition to the difference between them in there shape and details.