۹.۱ تقسیمات لشکر - نظام حکومت در اسلام | Quran Course

۹.۱ تقسیمات لشکر - نظام حکومت در اسلام | Quran Course

«در روز احد، کوزمان چنان سخت جنگید که به تنهایی هفت تا هشت نفر از مشرکان را کشت…» این افزون بر آن چیزی است که درباره صفوان نقل شده است. این دلیل‌ها نشان می‌دهند که یک کافر می‌تواند همراه لشکر اسلام باشد و در برابر خدمتش، مال یا پولی به او داده شود. تعریف «اجاره» یا استخدام، به‌عنوان قراردادی بر یک منفعت، بیانگر آن است که استخدام برای هر منفعتی که شخصِ استخدام‌کننده می‌تواند از شخصِ استخدام‌شده به دست آورد، جایز است. پس استخدام فرد برای لشکر و جنگ جایز است، زیرا منفعت است. بنابراین، دلیل کلی بر جواز استخدام در برابر هر منفعت یا منافعی، برای جواز استخدام یک کافر برای لشکر یا جنگ معتبر است. این درباره غیرمسلمانان است. اما درباره مسلمانان: هرچند جهاد عبادت است، استخدام مسلمانان برای لشکر و جنگ جایز است، به دلیل دلیل کلی استخدام، که در آن استخدام برای انجام عبادت جایز است اگر منفعت آن به بیش از کسی که آن را انجام می‌دهد برسد. این به سبب سخن پیامبر ﷺ است: «سزاوارترین چیزی که بتوان در برابر آن مزد گرفت، آموزش کتاب خداست.» [به روایت بخاری از ابن عباس] آموزش کتاب خدا عبادت است و از آنجا که استخدام مسلمان برای آموزش قرآن، امامت نماز یا اذان گفتن، که همه عبادت‌اند، جایز است، استخدام مسلمان برای جهاد و حضور در لشکر نیز جایز است. افزون بر این، دلیلی بر استخدام مسلمانان برای جهاد وجود دارد، با آنکه بر آنان واجب است. ابوداوود روایت کرده که عبدالله بن عمر گفت پیامبر ﷺ فرمود: «غازی اجر خودش را دارد و جاعل اجر خودش و اجر غازی را.» غازی کسی است که برای خودش می‌جنگد. جاعل کسی است که کسی دیگر را در برابر مزدی که به او می‌پردازد، به جای خود به جنگ می‌فرستد. در فرهنگ «المحیط» آمده است که الجعالة مبلغی است که به کسی که کاری را انجام می‌دهد داده می‌شود، و آنچه برای مجاهد (غازی) تعیین می‌شود، اگر به نیابت از تو با مزد جهاد کند. اجر هم به معنای مزد (اجرت) و هم به معنای پاداش (ثواب) است. آنچه در میان مردم مشهور است که «أجر» همیشه به معنای پاداشی است که از سوی خداوند (سبحانه و تعالی) به بندهٔ او برای انجام کار نیک داده می‌شود، و «اجارة» پاداش عملی از یک شخص به شخص دیگر است که شامل «أجیر» یا کارگر می‌شود، در حقیقت هیچ دلیلی بر این تفکیک وجود ندارد. بلکه آنچه زبان نشان می‌دهد این است که أجر، پاداش یک عمل است، همچون اجاره. در فرهنگ لغت «المحیط» آمده است که «الأجر» پاداش بر عمل است، مانند الإجارة. معنای حدیث این است که «الغازی» (جنگجو) پاداش خود را دارد، و «الجاعل» (کسی که اجیر می‌گیرد) پاداش خود را دارد و پاداش کسی را که برای جنگیدن به نیابت از او اجیر کرده است. در اینجا واژهٔ «الغازی» نشان می‌دهد که منظور از «أجر» پاداش (ثواب) است، و واژهٔ «الجاعل» نیز نشان می‌دهد که «أجر» به معنای پاداش (ثواب) است، زیرا این دو واژه («الغازی» و «الجاعل») هر دو قرینه‌ای هستند که معنای مقصود را مشخص می‌کنند. بیهقی از جبیر بن نفیر روایت کرده که گفت: رسول خدا ﷺ فرمود:

‘At the day of Uhud, Kuzman fought so strongly that He alone killed seven to eight of the mushrikeen…’” This is in addition to what was reported about Safwan. These evidences indicate that a Kafir can be with the Islamic army and be given property or money for his service. The definition of ‘Ijara’ or hiring as being a contract over a benefit means that hiring is allowed for every benefit that the hiring person can receive from the hired person. So the hiring of a person for the army and fighting is allowed because it is a benefit. Thus, the general evidence of hiring over any benefit or benefits is valid for allowing hiring of a Kafir for the Army, or for fighting. This is with regards to non-Muslims. As for the Muslims, even though Jihad is an act of worship, it is allowed to hire Muslims for the army and to fight because of the general evidence of hiring where hiring is allowed for carrying out the Ibadah if its benefit extends to more than the one who carries it out. This is due to the saying of the Prophet (pbuh); “The most worthy thing to take a wage on is teaching the Book of Allah.” [Narrated by Bukhari on the authority of Ibn Abbaas] Teaching the book of Allah is a worship and since it is allowed to hire a Muslim to teach the Qur’an, lead the prayer, or give Azaan, which are all acts of worship, it is also allowed to hire a Muslim to do Jihad and be in the army. Moreover, there is evidence for the hiring of Muslims for Jihad even though it is a duty upon them. Abu Dawood narrated that ‘Abdullah bin ‘Umar said that the Prophet (pbuh) said; “Al-Ghazi has his own Ajr and Al-Ja’il has his own Ajr and the Ajr of the Al-Ghazi.” Al-Ghazi is a person who fights for him. Al-Ja’il is the one who has someone else to fight on his behalf in return for a wage He pays to him. It is indicated in the dictionary of Al-Muheet, that Al-Ja’ala is the amount given to someone doing an action and what is assigned to a Mujahid (Ghazi) if He made Jihad on your behalf with a wage. Ajr is both the wage (Ujrah) and reward (Thawab). As for what is well known among people that ‘Ajr always means the reward which comes from Allah (swt) to His servant for doing a good deed and that ‘Ijara’ is the reward for an action from one person to another which includes ‘Ajeer’ or labour. In fact, there is no support for this differentiation. Rather what the language indicated is that the Ajr is the reward for an action. It came in the dictionary Al-Muheet that Al-’ajr is the reward on the action, like the Ijara. The meaning of the Hadith is that Al-Ghazi (fighter) has his own reward while the Ja’il has his own reward and the reward of the one whom He hired to fight on his behalf. Here the word Ghazi, (the fighter) indicates that what is meant by Ajr is reward (Thawab), and the word Al-Ja’il indicates that Ajr means reward (Thawab) as well, because these two words (Ghazi and Ja’il) are both the indication (Qareena) that decides the intended meaning. Al-Bayhaqi narrated on the authority of Jubayr bin Nufayr who said; “The Messenger (pbuh) said,

ثابت شده که پیامبر خدا (صلی الله علیه وسلم) لشکر را به‌عنوان نیروی مسلح خود به کار می‌گرفت، و بخشی یا گروهی را برای انجام وظایف پلیس برمی‌گزید. بنابراین ایشان ﷺ لشکر را آماده می‌ساخت، فرماندهی آن را بر عهده داشت و همچنین امیری را برای فرماندهی لشکر تعیین می‌کرد. بخاری از انس روایت کرده که گفت: «قیس بن سعد برای پیامبر خدا ﷺ مانند مرد شرطه برای امیر بود.» این سخن به سعد بن عباده انصاری خزرجی اشاره دارد. ترمذی این حدیث را چنین روایت کرده است: «قیس بن سعد برای پیامبر خدا ﷺ مانند مرد شرطه برای امیر بود.» انصاری گفته است: «یعنی او امور مربوط به امیر را بر عهده داشت.» ابن حیان این حدیث را چنین تفسیر کرده است: «این تدبیری از سوی پیامبر ﷺ بود برای پیشگیری از ورود مشرکان به دربارش.» شرطه نیز همان گروهی است که پیشاپیش لشکر حرکت می‌کند. ازهری گفته است: «شرطه هر چیز بهترین بخش آن است و شُرَط، نخبگان لشکرند. همچنین گفته شده که آنان گروهی هستند که پیش از لشکر می‌آیند و از آن رو شُرَط نامیده شدند که نشانه‌های ممتاز و لباس‌های مخصوصی داشتند.» اصمعی همین معنا را برگزیده است. همه این موارد دلیلی است بر آنکه شُرَطه (پلیس) بخشی از نیروهای مسلح است، و خلیفه است که رئیس پلیس را همان‌گونه تعیین می‌کند که امیر لشکر را تعیین می‌کند، و پلیس بخشی از لشکر است. اینکه پلیس بخشی از لشکر باشد یا مستقل از آن بماند، امری است که تصمیم آن به خلیفه واگذار شده است. با این حال از حدیث چنین برمی‌آید که رئیس پلیس برای رسیدگی به اموری تعیین می‌شود که به امام می‌رسد، مشابه آنچه برای حاکم است. او مسئول تشکیل نیرویی مسلح است که آماده باشد دستورات امام یا حاکم را در هر امری که لازم باشد اجرا کند و هر خطری را که امنیت امام را تهدید یا تضعیف کند، دفع نماید. از نظر لغوی نیز مفهوم است که الشرطة (پلیس) بخشی از ارتش است که نشان ویژه‌ی خود را دارد و پیش از ارتش حرکت می‌کند. اما شرطه‌ای که پیش از ارتش می‌آید، به پلیس نظامی معروف است و این بدون شک بخشی از ارتش است. اما پلیسی که در اختیار حاکم است، دلیلی وجود ندارد که باید بخشی از ارتش باشد، زیرا وظیفه‌ی آن در اختیار بودن حاکم است. با این حال، دلایل دیگری وجود دارد که نشان می‌دهد آنان بخشی از نیروهای مسلح دولت هستند. بنابراین، خلیفه مجاز است آن را بخشی از ارتش یا نیرویی جدا از آن قرار دهد. با این همه، از آنجا که نیروهای مسلح از نظر انتصاب از سوی خلیفه، پیوند آنان با او و دریافت فرمان‌هایشان یک واحد واحد به شمار می‌آیند، تقسیم آنان به ارتش و نیروی پلیس، دسترسی آنان به همان سلاح‌ها و تجهیزات نظامی را تضعیف می‌کرد، زیرا پلیس همواره با مسائل معمول پیش روی حاکم مشغول می‌شد. از این رو، بهتر است نیروهای مسلح یک واحد واحد باشند تا دسترسی به همان سلاح‌ها برای همه‌ی نیروهای مسلح قوی بماند، با پیروی از همان مقررات درباره‌ی آمادگی برای جهاد. بنابراین، نیروهای مسلح همان ارتشی‌اند که از میان آن برخی یگان‌ها برای انجام وظیفه‌ی پلیسی برگزیده می‌شوند، در حالی که همچنان بخشی از ارتش باقی می‌مانند. سپس یگان‌های دیگری پس از مدتی جایگزین این یگان‌ها می‌شوند. این کار تضمین می‌کند که توانایی همه‌ی نیروهای مسلح برای انجام جهاد یکسان بماند و همواره آماده باشد.

It is confirmed that the Messenger of Allah (pbuh) used the army as his armed forces, and He (pbuh) selected a section or a division to perform the duties of the police. So He (pbuh) prepared the army, led it and also appointed Ameer to be in the command of the army. Al-Bukhari narrated from Anas that He said; “Qays Ibnu Sa’d used to be to the Messenger of Allah (pbuh) like the man of Shurta (police) to the Ameer.” This refers to Sa’d Ibnu Ubadah Al-Ansari Al-Khazraji. Al-Tirmithi narrated the Hadith as; “Qays Ibnu Sa’d was to the Messenger of Allah (pbuh) like the man of Shurta (police) to the Ameer.” Al-Ansari said; “It means that He takes charge of the affairs of the Ameer.’’ Ibnu Hayyan interpreted this Hadith by saying; “This was a precaution from the Messenger (pbuh) against the Mushrikeen in case they entered his court.” The Shurta (police) is also that which comes ahead of the army. Al-Azhari said; “The Shurta of something would be the best part of it, and the Shurta are the elite of the army. It is also said that they are the group who come ahead of the army, and they were called the Shurta because of the distinctive signs they had and the uniforms they wore.” This meaning is chosen by Al-Asm’i. All this serves as evidence that the Shurta (Police) are part of the armed forces, and that it is the Khaleefah who appoints the chief of police as He appoints the Ameer of the army, and that the Shurta (police) is part of the army. Whether the police are to be a part of the army, or to be left independent from it is a matter left to the Khaleefah to decide. It is, however, understood from the Hadith that the chief of police is appointed to deal with that which comes to the Imam, similar to that of the ruler. He would be in charge of forming an armed force, ready to execute the orders of the Imam or the ruler in whatever matter they need to be executed and to prevent any danger that may affect or undermine the safety of the Imam. It is understood linguistically as well, that the Shurta (police) is an army division with its own emblem that comes ahead of the army. As for the Shurta that comes ahead of the army, it is known as the military police, this is undoubtedly part of the army. As for the police, which is at the disposal of the ruler, there is no indication they must form part of the army as their function is to be at the disposal of the ruler. However, there are other indications that they are part of the armed forces of the State. Therefore, the Khaleefah is allowed to make it part of the army or a force separate from it. Nevertheless, since the armed forces were considered as a single entity in terms of their appointment by the Khaleefah, their link with Him and in the receiving of their orders, then dividing them into an army and a police force would weaken their access to the same weaponry and military equipment by keeping the police constantly preoccupied with the ordinary issues facing the ruler. Therefore, it would be better for the armed forces to be a single entity so that access to the same weaponry remains strong for all the armed forces, by following the same regulations regarding the preparation for Jihad. Therefore, the armed forces are the army from which some units would be selected to perform the task of policing, whilst remaining part of the army. Other units would then replace these units after a while. This would ensure that the ability of all the armed forces to perform Jihad remains the same and ready at all times.

شرطه مأمور حفظ نظم، نظارت بر امنیت داخلی و انجام همه امور اجرایی هستند. این بر اساس حدیث انس که پیش‌تر ذکر شد تعیین می‌شود؛ حدیثی که می‌گوید پیامبر ﷺ قیس بن سعد را در جایگاه رئیس شرطه به حضور خود آورد. این نشان می‌دهد که شرطه یا پلیس معمولاً پیش از حاکم کار می‌کنند، یعنی آنچه را که حاکم لازم می‌داند اجرا می‌کنند؛ مانند اجرای شریعت، حفظ نظم، تأمین امنیت، و انجام گشت‌های شبانه برای راندن دزدان و دستگیری افراد فاسد و کسانی که در جامعه نیت شر دارند. عبدالله بن مسعود در زمان ابوبکر امیر گشت‌های شبانه بود. عمر بن خطاب خود گشت‌های شبانه می‌زد و گاهی خدمتکارش و عبدالرحمن بن عوف را همراه داشت. بنابراین کاری که در برخی کشورهای اسلامی انجام می‌شود، یعنی مردم ناچارند برای خانه‌ها و مغازه‌های خود نگهبان شبانه استخدام کنند، یا دولت نگهبانانی را به هزینه مردم می‌گمارد، نادرست است. زیرا گشت شبانه در اصل وظیفه دولت و کار پلیس است، پس مردم نباید عهده‌دار آن شوند و نه هزینه‌اش را بپردازند.

The Shurta are charged to keep order, supervise internal security and carry out all executive matters. This is due to the Hadith of Anas mentioned before saying that the Messenger (pbuh) had taken Qays bin Sa’d before Him in his capacity as the leader of the police. This indicates that the Shurta or the Police usually work before the ruler i.e., they carry out or implement what the ruler requires, e.g., implementing Shari’ah, maintaining order, providing security, carrying out patrols at night to chase away thieves, arrest corrupt people and those with evil intentions in society. ‘Abdullah bin Mas’ood used to be the Ameer of the patrols by night at the time of Abu Bakr. ‘Umar bin al-Khattab used to carry night patrols by himself, and He used to have in his company his servant and sometimes ‘Abdul Rahman bin ‘Awf. Therefore, what is done in some Islamic countries where people have to appoint guards for their homes and shops to guard them at night, or when the State appoints guards at the cost of the people is wrong. This is because it is basically night patrol that is the duty of the State and the function of the police, so the people should not take charge of that nor bear its expenses.