سیستم اداری شیوهای است که برای انجام یک وظیفه به کار میرود و خود نیز یکی از ابزارهای آن وظیفه است؛ از این رو به دلیل خاصی نیاز ندارد. کافی است که دلیل کلی‌ای داشته باشد که اصل آن را نشان دهد. نادرست است که گفته شود این شیوه‌ها کارهای انسانی‌اند و بنابراین باید مطابق با احکام الهی انجام شوند. این به آن دلیل است که دلیل این کارها به صورت کلی درباره اصل آنها آمده است. بنابراین، همه کارهایی را که از آن اصل منشعب می‌شوند در بر می‌گیرد، مگر آنکه دلیل الهی‌ای درباره یک کار فرعی وجود داشته باشد، که در آن صورت آن کار باید از آن دلیل پیروی کند. برای نمونه، الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «و زکات را بپردازید». [TMQ At-Tauba: 11]

The administrative system is a style used to perform a task, and is also one of its means, so it does not require specific evidence. It is sufficient for it to have general evidence that indicates its origin. It would be wrong to say that these styles are human actions, which should therefore be conducted according to the divine rules. This is because the evidence for these actions has come with regards to their origin in a general form. Thus it includes all actions that branch out from that origin, unless there is divine evidence that relates to a subsidiary action, in which case the action must follow that evidence. For instance Allah (swt) says; “And pay out the Zakat” [TMQ At-Tauba: 11]

...دلیلِ عام. سپس دلایلی درباره‌ی احکام فرعی‌ای آمد که از آن منشعب می‌شوند، مانند مقدارِ نصاب، کارگزاران زکات، و انواع اموالی که از آن‌ها زکات گرفته می‌شود. همه‌ی این‌ها افعالی‌اند که از «و زکات بپردازید» مستنبط می‌شوند. درباره‌ی کیفیتِ جمع‌آوریِ زکات توسط کارگزارانِ زکات هیچ دلیلی وجود ندارد. برای نمونه، آیا سوار بر مرکب می‌روند یا پیاده؟ آیا کارمندانی دیگر را برای کمک استخدام می‌کنند یا نه؟ آیا باید مقرّی تعیین کنند که همگی در آن گرد آیند؟ آیا انبارهایی خواهند داشت که هر آنچه گرد آورده‌اند در آن‌ها ذخیره شود؟ آیا این انبارها زیرزمینی خواهند بود یا همچون انبارهای غله ساخته می‌شوند؟ آیا زکات نقدی در کیسه‌ها جمع‌آوری می‌شود یا در صندوق‌ها؟ همه‌ی این افعال و مانند آن‌ها در واقع احکامی فرعی‌اند که از «و زکات بپردازید» برمی‌خیزند. دلیلِ عام همه‌ی آن‌ها را در بر می‌گیرد، چرا که برای آن‌ها دلایلِ خاص وجود ندارد؛ و این درباره‌ی همه‌ی شیوه‌ها صادق است. پس «شیوه» فعلی فرعی از یک فعل است، یعنی از اصلی که دلیلِ عام دارد. بنابراین شیوه به دلیل جداگانه نیاز ندارد، زیرا دلیلِ اصلِ آن، دلیل خودِ آن نیز هست.

, which is a general evidence. Then the evidences came regarding the subsidiary actions which branched out from it, such as the amount of Nisab, the Zakat collectors and the categories of things from which Zakat is to be taken. All these are actions derived from, “And pay out the Zakat.” There are no evidences regarding the manner by which the Zakat collectors have to collect the Zakat. For example, do they go riding or walking? Do they hire other employees to help them or not? Do they have to establish headquarters where they would all meet? Would they have warehouses where they would store everything they had collected? Would these houses be underground or built like grain houses? Would the cash Zakat be collected in bags or coffers? All these actions and the like are, in fact, subsidiary actions originating from “And pay out the Zakat.” The general evidence covers them all, as there are no specific evidences for them; and this is the case with all the styles. Thus, the style is an action subsidiary to an action i.e. to the origin that has general evidence. Therefore, the style does not require evidence, because the evidence of its origin serves as evidence for it as well.

دربارهٔ برپایی نظام اداری، یعنی تعیین کسانی که منافع شهروندان را در هر امری که به کار اداری نیاز دارد اداره کنند، این امر از اعمال اصلی به شمار می‌رود نه فرعی؛ از این رو به دلیل نیاز دارد. دلیل آن از کردار پیامبر خدا ﷺ استنباط می‌شود، زیرا ایشان ﷺ حکومت و اداره را برعهده داشتند. ایشان ﷺ پیام را ابلاغ کرد، آن را اجرا نمود و امور مسلمانان را سامان داد. دربارهٔ تبلیغ (ابلاغ پیام)، این امر روشن است. دربارهٔ اجرا، وحی نازل شد و به ایشان ﷺ فرمان داد که صدقه را جمع‌آوری کند، دست دزد را ببرد، زناکار را سنگسار کند، تهمت‌زننده را تازیانه زند و دشمن را بکشد؛ و همهٔ اینها از اعمال اجرایی است. ایشان ﷺ بت‌ها را با دست خود می‌شکست که این خود اجرا است، و کسانی را نیز می‌فرستاد تا آنها را از میان بردارند. ایشان ﷺ در میدان نبرد می‌کشت و اسیران جنگی می‌گرفت، مردم را به رعایت عدالت فرمان می‌داد و آن را برپا می‌داشت. ایشان ﷺ همهٔ خطاکاران و سرکشان گوناگون را مجازات می‌کرد و مردم را به پایبندی به آنچه برایشان آورده بود فرمان می‌داد. همهٔ این کارها اجرا است.

As for the establishment of the administration, i.e. the establishment of those who would manage the citizens’ interests in every utility that needs an administrative work, this would be categorised as an original action and not a subsidiary one; hence it requires evidence. Its evidence is deduced from the actions of the Messenger of Allah (pbuh) as He (pbuh) used to perform the ruling and the administration. He (pbuh) conveyed the message, executed it and discharged the Muslims’ affairs. With regards to the Tableegh (conveying) this is well known. With regards to the execution, the revelation came and ordered Him to collect the Sadaqah, to cut the hand of the thief, to stone the adulterer, to lash the slanderer and to kill the enemy; all of which are executive actions. He used to destroy the idols by his own hand, which is execution, and He would also send people to remove them. He (pbuh) would kill in the battlefield and take prisoners of war, order people to observe justice and established it. He would punish all the various wrongdoers and rebels and order people to adhere to all that He brought to them. All of this is execution.

در امر مدیریت امور، پیامبر ﷺ نظام اداری را برای بخش‌های گوناگون برقرار کرد و منشیانی را برای اداره‌ی آن بخش‌ها گمارد. پیامبر ﷺ امور مردم در مدینه را اداره می‌کرد و منشیانی را برای یاری‌رساندن به او در اداره‌ی بخش‌های مختلف تعیین کرد. علی بن ابی‌طالب، نگهدار سوگندها و پیمان‌ها بود؛ و این کار، وظیفه‌ای اداری بود، نه منصبی حکومتی. معیقیب بن ابی‌فاطمه مسئول مهر رسمی او بود؛ و این نیز وظیفه‌ای اداری بود، نه منصبی حکومتی. بخاری در تاریخ از محمد بن بشار، از جدش معیقیب روایت کرده است که گفت: «مهر رسول خدا ﷺ از آهن بود که روی آن نقره کشیده شده بود و در دست من بود. معیقیب مسئول مهر رسول خدا ﷺ بود.» معیقیب بن ابی‌فاطمه همچنین منشی مسئول غنایم و اموال به‌دست‌آمده از جنگ بود. حذیفة بن یمان گردآورنده‌ی باج‌های میوه‌ی حجاز بود، و عبدالله بن ارقم ثبت‌کننده‌ی قبایل و آبشخورهای آنان و مانند آن بود. همه‌ی این موارد دلیلی است بر آن‌که رسول خدا ﷺ، افزون بر نقش حاکم، امور اداری را نیز اداره می‌کرد. با این حال، پیامبر ﷺ برای هر یک از آن مدیران، نوع کاری را که به آنان سپرده بود تعیین کرده بود، مانند ثبت غنایم و اموال، یا ارزیابی و گردآوری باج‌های میوه، یا مانند آن. اما پیامبر ﷺ اقدامات جزئی‌ای را که مدیران برای انجام وظایف خود دنبال می‌کردند مشخص نکرد. این مشخص‌نکردن بدان معناست که آن اقدامات، فرعی بر اصل‌اند. از این رو، کسانی که مأمور انجام آن وظایف بودند، در انتخاب هر شیوه‌ای که می‌خواستند برای انجام کارهای محوّل‌شده و تأمین مصالح به شیوه‌ای مؤثرتر آزاد بودند.

As for his role in managing the affairs, He (pbuh) established a system of administration for the various departments and appointed secretaries to run those departments. He (pbuh) used to run people’s affairs in Madinah and He appointed secretaries to assist Him with the running of the various departments. Ali Ibnu Abi Talib used to be the notary of the oaths and treaties, which was an administrative duty and not a ruling post. Al Mu’ayqib ibnu Abi Fatima was in charge of his official stamp, an administrative duty and not a ruling post. Al-Bukhari reported in the history from Muhammad bin Bashaar from his grandfather Mu’ayqib, who said; “The stamp of the Messenger of Allah (pbuh) was made of iron covered with silver and it was with me (in my hand). Mu’ayqib was responsible for the stamp of the Messenger of Allah (pbuh).” Mu’ayqib Ibnu Abi Fatima was also the secretary in charge of the spoils and booty. Huzayfah Ibnul-Yaman was the collector of fruit levies of Hijaz, and ‘Abdullah Ibnu Arqam was the registrar of tribes and their waters and so on. All this serves as evidence that the Messenger of Allah (pbuh) ran the administration in addition to carrying out his role as a ruler. However, He (pbuh) had determined for each one of those directors the type of task He had appointed them to do, such as recording the spoils and booty, or the assessment and collection of fruit levies or the like. He (pbuh) however, did not specify the subsidiary actions, which the directors would follow to accomplish their tasks. This non-specification meant that those actions are subsidiaries of the origin. Therefore, those people ordered to carry out those tasks would have been free to choose any styles they wished in order to accomplish the tasks assigned to them and discharge the interests in the most effective way.