از اطلاعات فصل پیشین درباره سیر تاریخی تفسیر، روش صحیح آن، و نمونه‌هایی از تفسیرهای منحرف، می‌توان شروطی را استنباط کرد که برای دستیابی به تفسیری معتبر از قرآن کریم ضروری‌اند. برعکس، از دست رفتن هر یک از شروط زیر، به احتمال زیاد به تفسیری مخدوش از قرآن منجر خواهد شد:

From the information in the preceding chapter concerning the historical development of the tafseer, its correct methodology, and examples of deviant tafseers, the following conditions could be deduced as necessary for the achievement of an authentic tafseer of Qur’aan. Conversely, the omission of any one of the following conditions will more than likely result in a distorted interpretation of the Qur’aan:

مفسّر قبل از هر چیز باید ایمان صحیح و واقعی به اسلام داشته باشد، تا تفسیرش خالص و عاری از بدعت یا خطاهای فاحش باشد. ایمان صادقانه به اسلام به خودی خود به این معنا نیست که کسی که چنین ایمانی دارد، از ایمان صحیح و واقعی به اسلام برخوردار است. ایمان درست و صحیح تنها زمانی وجود دارد که تصور فرد از اسلام با تصور پیامبر ﷺ و یاران او یکسان باشد. نادانی نسبت به آنچه ایمان صحیح به اسلام را تشکیل می‌دهد، تقریباً قطعاً مفسّر را به توضیحات نادرست رهنمون خواهد کرد. چنین فردی نخواهد توانست میان تفسیر درست و تفسیر نادرست تمایز قائل شود. در نتیجه ناگزیر خواهد بود به قضاوت شخصی خود تکیه کند، و این قضاوت نیز به سبب نادانی‌اش مختل خواهد بود.

The mufassir first and foremost must possess a true belief in Islaam for his or her tafseer to be pure and free from heresy or gross errors. Sincerely believing in Islaam does not automatically mean that one who does so has true belief in Islaam. A true or correct belief exists only when one’s conception of Islaam coincides with that of the Prophet (r) and his companions. Ignorance of what constitutes correct belief in Islaam will almost certainly lead the mufassir into incorrect explanations. Such an individual will be unable to distinguish between a correct interpretation and an incorrect one. Consequently, he or she will have to rely on their personal judgment, which would be impaired due to their ignorance.

ایمانِ صحیح مذہبی تعصب سے بھی پاک ہوتا ہے۔ ایسا ایمان مُفسِّر کو فلسفوں، مکاتبِ فکر (مذاہب)، تحریکوں اور فرقوں کے نقصان دہ اثر سے آزاد رکھتا ہے۔[109] مُفسِّر قرآن کے پاس پہلے سے طے شدہ خیالات اور نظریات لے کر نہیں جاتا جن کی تائید وہ قرآن میں ڈھونڈنا چاہتا ہو۔ ایسا طرزِ فکر لازماً غلط تفسیر اور فرقہ وارانہ تشریحات کی طرف لے جاتا ہے۔

Correct belief is also non-sectarian. Such a belief frees the mufassir from the damaging influence of philosophies, schools of thought (math-habs), movements, and sects.109 The mufassir does not approach the Qur’aan with preconceived ideas and notions for which he or she wishes to find support in the Qur’aan. Such an approach invariably leads to misinterpretations and sectarian explanations

هر تلاش صادقانه برای تفسیر باید با تفسیر قرآن به وسیلهٔ خود قرآن آغاز شود. آنچه پس از آن همچنان ناگشوده بماند، باید در سنت جستجو شود. اگر تفسیر هنوز یافت نشد، باید به توضیحات صحابه و شاگردان ایشان مراجعه کرد. آنچه پس از مراحل پیشین باقی بماند، در زبان قرآن یافت می‌شود. چنین رویکردی به تفسیر، نقش خداوند را به عنوان نازل‌کنندهٔ وحی و تبیین‌کنندهٔ آن، نقش پیامبر ﷺ را به عنوان مفسّر عملی وحی الهی، نقش صحابه و شاگردان ایشان را به عنوان ناقلان وحی و تفسیر و کاربرد آن توسط پیامبر ﷺ، و نقش عربی کلاسیک را به عنوان ظرفی که وحی و تبیین آن در آن منتقل شد، در نظر می‌گیرد.

All honest attempts at tafseer must begin with the tafseer of the Qur’aan by Qur’aan itself. What remains unexplained must then be sought in the Sunnah. If the tafseer still cannot be found, the explanations of the sahaabah and their students must then be turned to. That which is left after the preceding steps can be found in the language of the Qur’aan. Such an approach to tafseer takes into account Allaah’s role as the revealer and explainer of His revelation, the Prophet’s role as the practical interpreter of Allaah’s revelation, the sahaabah and their students’ roles as the conveyers of Allaah’s revelation and the Prophet’s interpretation and application of it, and the role of classical Arabic as the vehicle in which the revelation and its explanation were transmitted.

هر رویکرد دیگری یک یا چند مورد از این نقش‌های حیاتی را نادیده می‌گیرد و یا دلالت بر ادعای وحی مستقیم از جانب خداوند دارد، یا بر این دلالت می‌کند که فهمی برتر از فهم پیامبر ﷺ و یارانش وجود دارد. با نگاهی گذرا به تفسیر کسانی که این مراحل را نادیده می‌گیرند، ادعاهای آنان درباره‌ی وحی الهی، که در قالب واژه‌هایی چون «الهام» و «کشف» پوشانده شده، آشکار خواهد شد.

Any other approach negates one or more of these vital roles and implies either a claim of direct revelation from God or an understanding superior to that of the Prophet (r) and his companions. A brief glance at the tafseer of those ignoring these steps will expose their claims to divine revelation cloaked in terms like “ilhaam” (inspiration) and “kashf” (illumination).

مفسّر باید با زبان عربیِ کلاسیک، ساختارهای دستوری و صنعتهای بلاغی آن آشنایی کاربردی داشته باشد، زیرا این زبان، زبان قرآن است. هر تفسیری که صرفاً بر پایهٔ ترجمهٔ برخی معانی قرآن بنا شده باشد، در معرض تحریف خواهد بود. مجاهد، شاگرد ابن عباس، گفته است: «برای کسی که به خدا و روز قیامت ایمان دارد، روا نیست که کتاب خدا را تفسیر کند، اگر در زبان عربی دانش نداشته باشد.» ۱۱۰ همچنین مفسّر باید با دیگر علوم اسلامی که به نحوی به قرآن مرتبطاند، مانند حدیث و فقه، آشنا باشد. او باید با علم حدیث آشنا باشد تا مطمئن شود توضیحاتی که به پیامبر ﷺ یا یارانش نسبت میدهد و در تفسیرش به کار میبرد، صحیح است. همچنین باید با اصول فقه آشنا باشد تا بتواند احکام اسلامی را از آیات بهدرستی استخراج یا استنباط کند. بدون فهم درست این دو علم، مفسّر به هیچ وجه نمیتواند از درج انبوهی از اطلاعات نادرست در تفسیر خود برهد، زیرا مجموعهٔ روایات ضعیف و جعلی بسیار گسترده است و مکتبهای فقهی (احکام اسلامی) و روشهای آنها متعدد و گوناگوناند.

The mufassir must have working knowledge of classical Arabic, its grammatical constructions, and its figures of speech, because this is the language of the Qur’aan. Any tafseer which is based solely on a translation of some of the meanings of the Qur’aan will be liable to distortion. As Mujaahid, the student of Ibn ‘Abbaas, said, “It is not allowable for anyone who believes in Allaah and the Last Day to explain Allaah’s Book if he is not knowledgeable in the Arabic language.” 110 The mufassir should also know the other Islaamic sciences which are connected in one way or another to the Qur’aan, such as hadeeth and fiqh. He should be familiar with the science of hadeeth in order to make sure that explanations attributed to the Prophet (r) or his companions that he uses in his tafseer are authentic. He should also know the fundamental principles of fiqh (usool al-fiqh) in order to accurately extract or deduce Islaamic law from its passages. Without a correct understanding of these two sciences, the mufassir could not possibly escape including in his tafseer a wealth of misinformation, since the body of weak and fabricated narrations is quite vast and the schools of fiqh (Islaamic law) and their methods are many and varied.