در این کتاب کوشیده‌ام خوانندهٔ انگلیسی‌زبان را با برخی از علوم قرآن آشنا کنم. هرچه انسان بیشتر قرآن را بفهمد و در زندگی‌اش به کار بندد، به الله نزدیک‌تر می‌شود. امیدوارم مسلمانان در میانهٔ دو افراط ناخوشایند راه میانه را برگزینند. نخست آن‌که دست‌ها را بالا ببرند و بگویند دانش اسلامی کار مردم عادی نیست و باید به متخصصان این رشته واگذار شود. این نگرش، توده‌های مسلمان را در جهل عمیق نسبت به دینشان رها کرده است. کسی که به یادگیری اسلام نپردازد، به احتمال زیاد درگیر فعالیت‌های گوناگونی می‌شود که در روز قیامت مایهٔ پشیمانی خواهند بود. این نگرش همچنین به نتیجه‌ای می‌انجامد که در سورهٔ التوبه به شدت مورد نکوهش قرار گرفته است: یهودیان و مسیحیان، کشیشان و ربانیان خود را به جای خداوند ارباب خود گرفتند، زیرا بی‌چون‌وچرا از آنان پیروی کردند، هنگامی که آنان آنچه را خدا برایشان حلال کرده بود حرام کردند و آنچه را خدا حرام کرده بود حلال شمردند.135

I have attempted in this book to acquaint the English-speaking reader with some of the sciences of the Qur’aan. The more one understands of the Qur’aan and applies in one’s life, the closer one comes to Allaah. I hope that Muslims will steer the middle course between two unpleasant extremes. The first is to throw up one’s hands, claiming that Islaamic knowledge is not the business of the layperson, and that it should be left to specialists in the field. This attitude has left the Muslim masses in deep ignorance of their religion. Whoever is not busy learning about Islaam is likely to be busy in a wide variety of activities that will be a cause for regret on the Day of Judgment. This attitude also leads to a result that was severely criticized in Soorah at-Tawbah. The Jews and Christians took their priests and rabbis as lords in place of God by blindly following them when they prohibited what God had made lawful for them and made lawful that which God had prohibited.135

دومین افراط این است که شخص پس از خواندن چند کتاب دربارهٔ اسلام، خود را عالم بداند. چنین کسانی خود را موظف می‌دانند که «اشتباهات» اطرافیان خود را اصلاح کنند، هرگاه کاری را ببینند که با آن آشنا نیستند، یا وقتی کسی در جایی گفته باشد که فلان عمل نادرست است، اما خودشان دیدگاه‌های مختلف علما دربارهٔ آن مسئله و دلایلشان را بررسی نکرده باشند. امیدوارم این کتاب، پیچیدگی علوم اسلامی را به چنین کسانی بفهماند، به‌ویژه از آن رو که آنچه در این‌جا ارائه شده، در مقایسه با آنچه دربارهٔ این موضوع به زبان عربی نوشته شده، تنها نوکِ کوهی یخی است.

The second extreme is to consider oneself learned after having read a couple of books on Islaam. Such persons feel duty-bound to correct the “mistakes” of those around them when they see them doing something they are unfamiliar with, or when they have heard somebody somewhere say that a certain practice is wrong, but they themselves have not studied the different positions of scholars on the issue along with their evidences. I hope that this book will impress upon such people the complexity of the Islaamic sciences, especially since that which has been presented here is the tiniest tip of an iceberg compared to what has been written on the subject in Arabic.

امیدوارم اگر خواننده از این کتاب چیز دیگری نگیرد، با معیاری از آن جدا شود که با آن بتواند سخنان کسانی را که تفسیرهایی از قرآن ارائه می‌دهند بسنجد. ما در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که غیرمسلمانان بسیار مشتاق‌اند که مسلمانان منابع دین ما را بازاندیشی و بازتفسیر کنند. اساس چنین تلاش‌هایی بازتفسیر قرآن است. مسلمانان نسبت به بازتفسیرهای غیرمسلمانان نسبتاً محتاط‌اند، اما جنبش بازتفسیری کامل در میان خود مسلمانان نیز تبلیغ می‌شود. این جنبش که به‌ویژه در میان مسلمانانی که در غرب زندگی می‌کنند یا در آنجا آموزش دیده‌اند قدرتمند است، بسیاری از فرض‌های تمدن صنعتی غربی را به‌عنوان حقایق بدیهی می‌پذیرد که باید در فهم و عمل مسلمانان نسبت به اسلام جای داده شوند.

I would hope that if the reader gets nothing else out of the book, that he or she will leave with a standard by which to measure the statements of those who are offering interpretations of the Qur’aan. We live in a time when non-Muslims are very eager for the Muslims to reinterpret the sources of our deen. Fundamental to such efforts is reinterpretation of the Qur’aan. Muslims are fairly wary of nonMuslim reinterpretations, but there is a whole reinterpretation movement being advocated by Muslims. This movement, which is especially strong among Muslims living or trained in the West, takes many assumptions of western industrial civilization as self-evident truths which must be accommodated in the Muslims’ understanding and practice of Islaam.

یکی از روش‌های اصلی این جریان این است که ابتدا موضعی در قبال مسئله‌ای گرفته می‌شود، سپس دلیل برای تأیید آن جست‌وجو می‌شود. یکی از تاکتیک‌های مورد علاقه آنان این است که در یک مسئله بر اساس آیه‌ای خاص استدلال می‌کنند، غالباً بر پایه تفسیر جدید و شخصی خودشان، و در عین حال آیات دیگری را که تفسیر آنان را ناممکن می‌سازد نادیده می‌گیرند. نمونه‌ای کلاسیک از این امر، تفسیر تحریف‌شده آیه ۶۲ سوره البقرہ است.

One of the main methods of this movement is that a position on a given issue is taken, then evidence is sought to support it. One of their favorite tactics is to argue on the basis of a particular verse on an issue, often according to their own new interpretation, while ignoring other verses which make their interpretation impossible. A classic example of this is the distorted tafseer of verse 62 of Soorah al-Baqarah

آنان می‌گویند این آیه دلیلی روشن است بر اینکه یهودیان و مسیحیان مؤمن‌اند، و همه برادریم، و تنها معیار ورود به بهشت ایمان به الله و روز قیامت به‌همراه اعمال نیک است. با این حال، عالمان مسلمان در طول تاریخ این آیه را در پرتو آیات ۱۵۰ و ۱۵۱ سوره‌ی النساء تفسیر کرده‌اند:

They say this verse is clear proof that Jews and Christians are believers, that we are all brothers and that the only criteria for entry into paradise are belief in Allaah and the Day of Judgment along with good deeds. However, Muslim scholars throughout history have interpreted this verse in light of verses 150-1 of Soorah an-Nisaa’:

این متن به وضوح به یهودیانی اشاره دارد که منکر پیامبری عیسی و محمد (صلی الله علیهما وسلم) هستند، و به مسیحیانی که پیامبری محمد ﷺ را انکار می‌کنند.136

This passage clearly refers to the Jews, who deny that Jesus and Muhammad (peace be upon them both) were prophets, and the Christians, who deny Muhammad’s prophethood.136

چگونه ممکن است یهودیان و مسیحیانی که از محمد (ص) خبر یافتند و نبوت او را رد کردند، وعده داده شوند که پاداش خواهند گرفت و هیچ ترسی بر آنان نخواهد بود؟ کسی که آیه‌ی سوره‌ی بقره را بدین‌گونه تفسیر کند، موضعی گرفته که مستلزم آن است که قرآن با خودش تناقض داشته باشد، و این خود موضعی کفرآمیز است. از این رو، اجماع علمای مسلمان بر این است که آیه دو تفسیر معتبر و ممکن دارد. نخست آن‌که یهودیانِ زمان موسی و مسیحیانِ زمان عیسی که به خدا ایمان آوردند و از پیامبری که به سوی ایشان فرستاده شده بود پیروی کردند، به این پاداش وعده داده شده‌اند. دیگر آن‌که پس از بعثت پیامبر محمد (ص)، پاداش یادشده برای کسانی از گروه‌های دینی گوناگون است که به خدا و روز بازپسین ایمان دارند و کار شایسته انجام می‌دهند، آن‌چنان‌که در آخرین وحی تعریف شده، و به محمد (ص) به‌عنوان پیامبری که به سوی ایشان فرستاده شده ایمان آورده‌اند.۱۳۷ این دو تفسیر همه‌ی دلایل را در نظر می‌گیرند (که از میان آن‌ها تنها بخشی اندک به‌خاطر اختصار ذکر شده است)، در حالی که تفسیر نخست چنین نمی‌کند.

How then could Jews and Christians who heard about Muhammad (r) and rejected his prophethood be promised that they would get a reward and have nothing to fear? A person who interprets the verse from Soorah al-Baqarah in that way has taken a position that requires the Qur’aan to contradict itself, which is in itself a position of disbelief. Therefore, the consensus of Muslim scholars is that there are two valid possible interpretations of the verse. The first is that Jews at the time of Moses and Christians at the time of Jesus who believed in Allaah and followed the prophet sent to them have been promised this reward. The other is that after the mission of Prophet Muhammad (r), the stated reward is for those among the various religious groups who believe in Allaah and the Last Day and do good as defined in the final revelation, having believed in Muhammad (r) as a prophet sent to them.137 These two interpretations take into account all of the evidence (of which only a fraction has been mentioned for the sake of brevity), while the first does not.

یکی دیگر از شیوه‌هایی که باید نسبت به آن هوشیار بود، تفسیر قرآن تنها بر اساس معانی لغوی واژه‌ها است. برای آنکه چنین تفسیرهایی پذیرفتنی به نظر برسند، باید سنّت نادیده گرفته شود. برخی را می‌بینید که حدیثی را رد می‌کنند، تنها به این دلیل که آن را تنها چند تن از صحابه روایت کرده‌اند! این روش‌شناسی در طول تاریخ، ویژگی رایجی از گروه‌های انحرافی و شبه‌اسلامی بوده است.

Another common technique to be wary of is tafseer of the Qur’aan solely on the basis of linguistic meanings of the words. For such tafseers to sound plausible, the Sunnah must be ignored. You see some of them rejecting a hadeeth because it was only reported by a handful of sahaabah! This methodology has been a common feature of deviant pseudo-Islaamic groups throughout history.