قرآن خوانندگان خود را به چالش می‌کشد که اگر باور ندارند که این کتاب واقعاً از جانب خداست، هرگونه خطایی در آن را پیدا کنند.

The Qur’aan challenges its readers to find any errors in it if they do not believe it is really from God.

تعداد اندکی از «تناقضاتی» که منتقدان معمولاً به آن‌ها اشاره می‌کنند، به‌آسانی توضیح داده می‌شوند۔

The few apparent “contradictions” commonly mentioned by critics are easily explained.

«آیا کسانی که کفر ورزیدند ندیدند که آسمانها و زمین پیوسته بودند و ما آنها را از هم جدا کردیم؟» Note: the translation above reflects the Qur'an verse as rendered in the standard Persian translation style, which is the text the critic cites.

One critic writes: “Calling together or ripping apart? In the process of creation, heaven and earth were first apart and are called to come together [41:11], while 21:30 states they were originally one piece and then ripped apart.” First let us look at the text of each verse. Verse 30 of Soorah al-Ambiyaa’ states:

از سوی دیگر، آیات ۱۱ و ۱۲ سورۀ فصلت می‌گویند:

On the other hand, verses 11 and 12 of Soorah Fussilat say:

شگفت‌آور است که منتقدی که در یک دانشگاه آمریکایی تحصیل کرده، میان این دو آیه تناقضی ببیند، با توجه به اینکه نظریهٔ غالب دربارهٔ پیدایش کیهان که در چنین دانشگاه‌هایی تدریس می‌شود، نظریهٔ انفجار بزرگ است. بر اساس گفتهٔ اخترشناسان و فیزیک‌دانان، تمام ماده در جهان از حالتی با چگالی و دمای بسیار بالا پدید آمد، که سپس در انفجاری از هم گسست و به کاهش سریع دما و چگالی انجامید. این امر امکان شکل‌گیری برخی هسته‌های اتمی را فراهم کرد. آنان می‌گویند پس از یک میلیون سال، جهان به اندازه‌ای سرد شده بود که اتم‌های هیدروژن و هلیوم بتوانند شکل بگیرند. پس از چند صد میلیون سال، نوسانات چگالی در ابر گازی در حال گسترش، سرانجام به جدا شدن آن به کهکشان‌ها انجامید. سپس ابرهای گازی درون کهکشان‌ها به یکدیگر کشیده شدند و ستارگان منفرد را شکل دادند.۶۵ این مدل دو مرحله را در فرایند آفرینش تصور می‌کند. نخست، توده‌ای جامد و با چگالی ورای تصور است. دوم، ابری در حال گسترش از ذرات پرانرژی که سرانجام آنقدر سرد شد که بتوان آن را ابر گازی نامید، و کهکشان‌ها از آن شکل گرفتند.

It is surprising that a critic educated in an American university would find a contradiction between these two verses, considering that the dominant theory of cosmogony taught in such universities is the Big Bang theory. According to astronomers and physicists, all the matter in the universe emerged from a state of extremely high density and temperature, which then split apart in an explosion that led to a rapid decrease in temperature and density. This allowed for the formation of certain atomic nuclei. They say that after a million years the universe was sufficiently cool for hydrogen and helium atoms to form. After a few hundred million years, fluctuations in density in the expanding gas cloud led to an eventual separation into galaxies. Clouds of gas in the galaxies then pulled together to form individual stars.65 This model envisions two stages in the process of creation. The first is an unimaginably dense solid mass. The second is an expanding cloud of high energy particles which eventually cooled enough to be called a gas cloud, from which the galaxies formed.

این دو آیهٔ قرآنی که این منتقد به آنها استناد می‌کند، دو مرحله از تاریخ جهان را توصیف می‌کنند. هیچ‌یک از این دو آیه به‌صراحت نشان نمی‌دهد کدام حالت مقدم بوده است، اما گمان اینکه توده‌ای فشرده و یکپارچهٔ اولیه وجود داشته که از هم شکافته شده و به مرحلهٔ گازی («دخان») رسیده، و سپس آسمان‌ها از آن متمایز شده‌اند، دور از ذهن نیست.

The two Qur’aanic passages cited by this critic describe two stages in the history of the universe. Neither passage explicitly indicates which state came first, but it is not far-fetched to suppose that there was an original compacted mass that was split asunder, which led to a gaseous (“smoke”) stage, from which the heavens then became differentiated.

این منتقد همان‌جا می‌نویسد: «انسان از چه چیزی آفریده شده است؟ از لخته خون [96:1-2]، از آب [21:30، 24:45، 25:54]، از گل خشکیدهٔ کوبیده‌شده‌ای که صدا می‌دهد (یعنی سوزانده‌شده) [15:26]، از خاک [3:59، 30:20، 35:11]، از هیچ [19:67] و سپس این [نظریه] در 52:35 نفی می‌شود، از زمین [11:61]، از قطرهٔ مایعی غلیظ [16:4، 75:37].» بیایید آیات ذکرشده را بررسی کنیم.

The same critic writes: “What was man created from? A blood clot [96:1-2], water [21:30, 24:45, 25:54], ‘sounding’ (i.e. burned) clay [15:26], dust [3:59, 30:20, 35:11], nothing [19:67] and this is then denied in 52:35, earth [11:61], a drop of thickened fluid [16:4, 75:37].” Let us look at the verses cited:

این که تناقضی به نظر می‌رسد، از خلط میان مابعدالطبیعه، شیمی و زیست‌شناسی و میان مراحل مختلف فرایند آفرینش زیستی ناشی می‌شود. دو آیهٔ نخست در بالا به آفرینش در قالب مفاهیم مابعدالطبیعی می‌پردازند. در آیهٔ نخست، الله به انسان‌ها یادآوری می‌کند که خودِ آنان و همهٔ آفرینش را در نهایت از هیچ آفریده است، که این یکی از والاترین صفات اوست. در آیهٔ دوم، او پرسشی بلاغی مطرح می‌کند تا پیامد غیرقابل دفاع الحاد را برجسته سازد: «اگر وجود خدا را انکار می‌کنی، آیا باور داری که نیستی تو را به وجود آورده است؟» بنابراین میان این دو آیه هیچ تناقضی وجود ندارد.

The perception of contradiction here is a result of confusion between metaphysics, chemistry and biology, and between different stages of the process of biological creation. The first two verses above are dealing with creation in metaphysical terms. In the first verse, Allaah reminds human beings that He created them and all of creation ultimately from nothing, which is one of His most sublime attributes. In the second verse, He poses a rhetorical question to highlight the untenable implication of atheism, “If you deny the existence of God, then do you believe that nothingness brought you into existence?” Therefore, there is no contradiction between these two verses.

سه آیهٔ بعد بیان می‌کنند که همهٔ موجودات زنده، از جمله جانورانی که می‌خزند و انسان‌ها، از آب آفریده شده‌اند. این یک واقعیت زیست‌شناختی است که هیچ‌کس آن را انکار نمی‌کند. همهٔ موجودات زنده فیزیولوژی‌ای بر پایهٔ آب دارند.

The next three verses state that all living creatures, including those that crawl and human beings, are created from water. This is a biological fact that no one denies. All living creatures have water-based physiologies.

در آیات بعدی بیان شده است که انسان از خاک و گِل آفریده شده و از زمین پدید آمده است. برای این آیات دو تفسیر پذیرفتنی وجود دارد. یکی آن است که به آدم، جدّ نوع بشر، اشاره دارند. دیگری آن است که به ترکیب شیمیایی هر انسانی اشاره دارند. عناصری چون کربن، هیدروژن، نیتروژن و غیره در زمین موجودند. از راه فتوسنتز، این عناصر به مادّه گیاهی تبدیل می‌شوند که انسان یا مستقیماً آن را می‌خورد یا با خوردن گوشت حیواناتی که گیاه خورده‌اند، از آن بهره می‌برد. بنابراین سرچشمهٔ همهٔ موجودات زنده، در نهایت زمین است، یا به تعبیری دیگر، خاک زمین که چون با آب ترکیب شود «گِل» نامیده می‌شود.

The next set of verses state that the human being was created from dust and clay and was brought forth from the earth. There are two acceptable tafseers for these verses. One is that they refer to Aadam, the ancestor of mankind. The other is that they refer to the chemical composition of every human being. The elements of carbon, hydrogen, nitrogen, etc. are present in the earth. Through photosynthesis these elements are transformed into vegetable matter, which human beings consume directly or by eating the flesh of animals that have consumed plants. The source of all living creatures is thus, ultimately, the earth, or, by another expression, the dust of the earth, which when combined with water is called ‘clay.’

بقیهٔ آیات به جنبه‌های زیستی آفرینش انسان اشاره دارند. واژهٔ «نطفه» معمولاً برای اشاره به مایع منی مردانه به کار می‌رود، اما از نظر زبانی امکان دارد که برای اشاره به مایعات تولیدمثلی زنانه نیز به کار رود. زygote بارورشده در قرآن «نطفةٌ أمشاج» نامیده می‌شود، یعنی «مایعی درهم‌آمیخته».۷۷ در یک حدیث، واژهٔ «نطفه» صراحتاً برای اشاره به مایع زن به کار رفته است. روایت شده است که از پیامبر ﷺ پرسیده شد که انسان از چه چیزی آفریده شده است، و ایشان پاسخ دادند که

The rest of the verses refer to the biological aspects of human creation. The word nutfah is commonly used to refer to male seminal fluid, but it is also linguistically possible to use it to refer to the female reproductive fluids. The fertilized zygote is referred to in the Qur’aan as nutfah amshaaj, that is, ‘a mingled fluid’.77 In a hadeeth, the word nutfah is explicitly used to refer to the fluid of the woman. It was reported that the Prophet (r) was asked from what the human being was created, and that he replied,

پس از لقاح، جنین خود را در دیواره رحم جای می‌دهد. در این مرحله است که در زبان عربی «علقه» نامیده می‌شود۔ بنابراین، میان هیچ‌یک از این آیات تناقضی نیست، الحمدلله۔

After fertilization, the embryo implants itself in the uterine wall. It is at this stage that it is called an ‘alaq in Arabic.79 Therefore, there is no contradiction between any of these verses, al-hamdulillaah.