در قرن سوم پس از هجرت (نهم میلادی)، خوشنویسان به رقابت با یکدیگر در زیباسازی قرآن پرداختند. چندین خط آراسته پدید آمد و نشانه‌های متمایز گوناگونی ظاهر شد. در این دوره بود که علامت «ّ» که نشان‌دهنده تشدید حرف است (تشدید)، برای نخستین بار به کار رفت.

In the third century after the Hijrah (9th century C.E.), calligraphers began competing with each other in the beautification of the Qur’aan. A number of flowery scripts evolved and a variety of distinguishing marks appeared. It was during this period that the sign “ ّ ”, indicating a doubled consonant (tashdeed), first came into use.

پس از آن، خوشنویسان این رسم را آغاز کردند که در آغاز هر سوره، نام سوره و شمار آیات آن را بنویسند. از آنجا که پیامبر ﷺ تنها برخی از سوره‌ها را با نام یاد کرده بودند، و در میان صحابه رسم بر این بود که سوره‌ها را بر اساس عبارات آغازین آن نام‌گذاری کنند (مثلاً سوره «أرأيت» اکنون به نام «ماعون» شناخته می‌شود)، نام‌های گوناگونی برای یک سوره رایج شد. در این دوره، نشانه‌هایی برای مشخص کردن آغاز و پایان آیات، نشانه‌هایی برای تقسیم قرآن به جزء (یکی از سی پاره)، حزب (نیم جزء) یا رکوع، و نیز انواع علامت‌های نگارشی به متن افزوده شد.18

Following that, calligraphers began the practice of writing the name of the soorah and the number of verses in it at the beginning of each soorah. Since the Prophet (ﷺ) only mentioned a few of the soorahs by name and it was the practice among the sahaabah to entitle the soorahs according to the introductory phrases (e.g. Soorah Ara’ayta is now known as Soorah Maa‘oon), a variety of names for the same soorah became common. Signs indicating the beginning and ending of verses, signs showing the division of the Qur’aan according to juz’ (one of 30 parts), hizb (half a juz’) or rukoo‘, as well as a variety of punctuation marks, were added to the text during this period.18

علمای آن زمان با این افزوده‌ها مخالف بودند، زیرا از دخل و تصرف در متن اصلی (درج مطالب بیگانه در آن) بیم داشتند. مخالفت آنان همچنین بر سخن صحابی، ابن مسعود، استوار بود که گفت: «قرآن را از افزوده‌ها پاک نگه دارید و چیزی را با آن نیامیزید.» ۱۹ با این حال، بیشتر علما با نقطه‌ها و خط‌هایی که برای نشان دادن حرکات و تمایز میان حروف همشکل به کار می‌رفت، مخالف نبودند، زیرا این‌ها برای تلاوت درست و حفظ متن قرآن از تحریف، به ضرورتی واقعی تبدیل شده بودند. از حسن بصری، ابن سیرین و ربیعه (از دانشمندان شاگردان صحابه) نقل شده که نقطه‌گذاری (برای تمایز حروف همشکل) و تشکیل (نشانه‌های حرکات) را جایز دانسته‌اند. ۲۰ با گذشت زمان، افزوده‌ها و تزیینات گسترده خوشنویسان چنان رایج شد که اعتراض‌های نخستین علما فراموش گشت. نسخه‌های امروزی قرآن گواه روشنی است که مخالفت علما نادیده گرفته شده است، اما خطر دخل و تصرف به‌واسطه تزیینات افزوده، که از آن بیم می‌رفت، رخ نداده است؛ و این بیشتر به سبب سنت پیوسته مسلمانان در حفظ کامل متن قرآن به همان پاکی اصلی آن است.

The scholars of the time were opposed to these additions, fearing interpolations (additions to the main text). They based their opposition also on the statement of the sahaabee Ibn Mas‘ood, “Keep the Qur’aan free from additions and do not mix anything with it.” 19 Most scholars, however, were not against the dots and dashes to indicate vowelling and differentiate between lookalike letters, as these had become a real necessity for correct recitation and protection of the Qur’aanic text from distortion. Al-Hasan al-Basree, Ibn Seereen, and Rabee‘ah (scholars among the students of the sahaabah) were all reported to have said that the nuqtah (dots for distinguishing look-alike letters) and tashkeel (vowel markings) were acceptable.20 In time, the widespread additions and decorations of calligraphers became so commonplace that the early objections of the scholars were forgotten. The Qur’aanic texts of today are clear evidence that the opposition of the scholars was ignored, but the feared interpolation of decorative additions has not occurred, due mainly to the continuing tradition among Muslims of memorizing the whole text of the Qur’aan in its original purity.