قرائت عمدتاً روشی برای تلفظ در تلاوت‌های قرآن است. این روش‌ها با «هفت حرف» (احرف) که قرآن بر آن‌ها نازل شد متفاوت‌اند. آن هفت حرف در زمان خلیفه عثمان به یک حرف، یعنی لهجه قریش، کاهش یافت، زمانی که او دستور داد قرآن به لهجه قریشی نسخه‌برداری شده و میان مراکز اسلامی آن زمان توزیع شود. از این رو امروز تنها لهجه قریشی باقی است و همه روش‌های تلاوت بر پایه همین لهجه قرار دارند. این روش‌های گوناگون همگی از طریق شماری از صحابه که در تلاوت قرآن شهرت بیشتری داشتند، به پیامبر (ﷺ) منتهی می‌شوند. یعنی این صحابه قرآن را برای پیامبر (ﷺ) یا در حضور ایشان تلاوت می‌کردند و تأیید ایشان را دریافت می‌داشتند. از جمله این صحابه‌اند: ابی بن کعب، علی بن ابی‌طالب، زید بن ثابت، ابن مسعود، ابو الدرداء و ابو موسی اشعری. بسیاری دیگر از صحابه نیز از این استادان آموختند. ابن عباس، مفسر برجسته قرآن در میان صحابه، هم از ابی و هم از زید آموخت.

A qiraa’ah is, for the most part, a method of pronunciation used in the recitations of the Qur’aan. These methods are different from the seven forms or modes (ahruf) in which the Qur’aan was revealed. The seven modes were reduced to one, that of Quraysh, during the era of Caliph ‘Uthmaan when he ordered that the Qur’aan be copied in the Qurayshee dialect and distributed among the Islaamic centers of the time. Hence, only the Qurayshee mode remains today and all of the methods of recitation are based on this mode. The various methods have all been traced back to the Prophet (ﷺ) through a number of the sahaabah who were most noted for their Qur’aanic recitations. That is, these sahaabah recited the Qur’aan to the Prophet (ﷺ) or in his presence and received his approval. Among them were the following: Ubayy ibn Ka‘b, ‘Ali ibn Abee Taalib, Zayd ibn Thaabit, Ibn Mas‘ood, Aboo ad-Dardaa’, and Aboo Moosaa al-Ash‘aaree. Many of the other sahaabah learned from these masters. Ibn ‘Abbaas, the master commentator of the Qur’aan among the sahaabah, learned from both Ubayy and Zayd. 30