فرایند تعلیم و تربیت بر دو اصل بنیادی زیر استوار است: (الف) در نظر گرفتن سطح فکری دانش‌آموزان، و (ب) پرورش توانایی‌های ذهنی، معنوی و جسمی آنان با موادی که روند اندیشه‌شان را در مسیر درست هدایت کند. هر دوی این اصل مهم با دقت تمام از طریق نزول قرآن در مراحل پی‌درپی مورد توجه قرار گرفته‌اند.

The process of education depends on the following two basic principles: (a) taking into account the mental level of the students, and (b) developing their mental, spiritual and physical abilities with material which guides their thought processes in the correct direction. Both of these important principles have been carefully taken into consideration by the revelation of the Qur’aan in segments.

تدرّج در تشریع، سطح جامعه مسلمانان را در مراحل گوناگون رشد آن در نظر می‌گرفت. نازل شدن اصلاحات و پاسخ‌ها در زمانی که بیش از همه به آن‌ها نیاز بود، توانایی‌های ذهنی، معنوی و جسمی را آموزش داد، پرورش داد و در مسیر درست هدایت کرد.

Gradation of legislation took into account the level of the Muslim community during its various stages of development. The revelation of corrections and answers at the time when they were most needed trained, developed and guided the mental, spiritual and physical faculties in the right direction.

پرسشی که به طور طبیعی در اینجا مطرح می‌شود این است که چرا کتاب‌های وحیِ پیشین یکجا نازل شدند؟ پاسخ این پرسش در نقش کتاب‌های پیشین و در تاریخ نبوت نهفته است. کتاب‌های پیشین در دوره‌های کوتاهی از تاریخ بشر فرستاده شدند و خطاب به ملت‌ها یا قبیله‌های مشخصی بودند.

The question which naturally arises here is why the earlier books of revelation were revealed as a whole. The answer to this question lies in the role of the earlier books and the history of prophethood. The earlier books were sent for short periods in human history and were directed to specific nations or tribes.

آنها اصولی را در بر داشتند که به زمان یا شرایط خاصی وابسته نبودند و می‌توانستند یک‌جا و در آغاز رسالت یا در هر مرحله‌ای از آن نازل شوند. همچنین باید توجه داشت که کتاب‌های پیشین، خود، معجزه نبودند، حال آنکه درباره پیامبر آخرین ﷺ، این کتاب معجزه بزرگی بود که به او داده شد؛ زیرا، چنان‌که پیش‌تر گفته شد، تقسیم‌بندی وحی همراه با یکدستی سبک، دلیلی بر الهی بودن آن بود. افزون بر این، پیامبران پیشین هم پیش از خود و هم پس از خود پیامبرانی داشتند، بنابراین هر پیامبر و کتابش بخشی از کل وحی را نمایندگی می‌کرد. بدین‌ترتیب، تدریج در قانون‌گذاری از پیامبری به پیامبر دیگر صورت گرفت. پیامبر محمد ﷺ آخرین پیامبران بود و کتاب وحی او پیام‌های اساسی همه کتاب‌های پیشین را در بر داشت. از این رو، پیروانش می‌باید به‌درستی آماده می‌شدند تا پیام نهایی را به جهانیان برسانند. به همین دلیل، تدریج در قانون‌گذاری می‌بایست در خود پیام صورت می‌گرفت.

They contained principles which were not time or situation oriented and could be revealed all at once, at the beginning of a mission or at any point during it. It should also be noted that the earlier books were not in themselves miracles, whereas in the case of the Last Prophet (ﷺ), it was the major miracle given to him, for, as was mentioned earlier, the segmentation of the revelation combined with the consistency of style was a proof of its divine origin. Also, the earlier prophets were both preceded and followed by other prophets, so each prophet and his book represented a segment of the overall revelation. Thus, the gradation in legislation took place from prophet to prophet. Prophet Muhammad (ﷺ) was the last of the prophets and his book of revelation contained the essential messages of all previous books. Thus, his followers had to be properly prepared to carry the final message to the world. As such, the gradation in legislation had to take place within the message itself.