آگاهی از اسباب نزول، برای فهم قرآن و بسیاری از احکام اسلامی که در آن آمده، اهمیت بسیاری دارد.

Knowledge of the reasons for revelation is of great importance to understanding the Qur’aan, as well as many of the Islaamic laws contained in it.

از جمله فوایدی که آگاهی از اسباب نزول فراهم می‌کند، این‌هاست:

The following are some of the benefits provided by knowledge of the reasons for revelation:

۱. اسبابُ النُّزول اغلب حکمتِ نهفته در پسِ وضعِ برخی از احکامِ اسلامی را روشن می‌سازند. آگاهی از حکمتِ پشتِ احکامِ الهی، به دانشمندان اصولِ کلّی‌ای می‌دهد که با آن‌ها می‌توانند برای مسائلِ تازه‌ای که علل یا پیامدهای مشابه دارند، حکم استنباط کنند. اسبابُ النُّزول همچنین نشان می‌دهد که احکام در برخورد با مشکلات، به مصلحتِ عمومیِ انسان توجه دارند.

1. Asbaab an-nuzool often explain the wisdom underlying the legislation of some of the Islaamic laws. Knowledge of the wisdom behind divine laws provides scholars with general principles which enable them to work out laws for new problems which have similar causes or effects. Asbaab an-nuzool also show the concern of the laws for the general welfare of man in their treatment of problems.

این امر، به نوبه خود، ما را از رحمت الله آگاه می‌سازد، رحمتی که بخش بنیادین همه احکام الهی است. برای نمونه، ابن عباس روایت کرده است که هلال بن امیه نزد پیامبر ﷺ آمد و همسرش را به زنا با شریک بن سحماء متهم کرد. پیامبر ﷺ به او فرمود: «(گواه) را بیاور، وگرنه در پشتت هشتاد تازیانه خواهی خورد.» هلال گفت: «ای فرستاده الله ﷺ، اگر یکی از ما مردی را بر زنش ببیند، آیا باید برود و به دنبال گواه بگردد؟» فرستاده الله ﷺ بار دیگر فرمود: «(گواه) را بیاور...»

This, in turn, makes us aware of Allaah’s mercy, which is a fundamental part of all divine laws. For example, Ibn ‘Abbaas reported that Hilaal ibn Umayyah went to the Prophet (ﷺ) and accused his wife (Hilaal’s wife) of adultery with Shurayk ibn Sahmaa’. The Prophet (ﷺ) said to him, “ (Produce) the proof (four witnesses) or else you will receive the punishment (of eighty lashes) on your back.” Hilaal replied, “O Messenger of Allaah (ﷺ), if one of us sees a man on his woman, should he leave and seek witnesses?” Allaah’s Messenger again said, “ (Produce)

«…دلیلی بیاور، وگرنه بر پشتت حدّ خواهد خورد.» هلال گفت: «(سوگند به) آن‌که تو را به حق فرستاده است، که من راست می‌گویم، و یقیناً خداوند چیزی نازل خواهد کرد که پشتم را از حدّ برهاند.» و جبرئیل با وحی فرود آمد،

the proof or else you will receive the punishment.” Hilaal then said, “ (I swear) By the One who sent you with the Truth that I am telling the truth. And Allaah will surely reveal something to free my back from the punishment.” And Jibreel descended with the revelation,

۲. گاهی اسباب نزول، جنبهٔ خاصی را که از معنای عمومی آیات مقصود بوده است مشخص می‌کنند؛ یعنی ممکن است ظاهر آیه چنان عام باشد که شامل مواردی شود که خداوند آنها را اراده نکرده است.

2. Sometimes the reasons for revelation specify the particular aspect which was intended from the general meaning of the verses. That is, the obvious meaning of the verse may be general enough to include circumstances not intended by Allaah.

به‌عنوان نمونه، این آیه است،

An example of this is the verse,

مروان۴۶ نے اپنے دربان سے کہا: «اے رافع! ابنِ عباسؓ کے پاس جاؤ اور ان سے کہو: "اگر ہم میں سے ہر وہ شخص جو اپنے کیے پر خوش ہوتا ہے اور جو کام اس نے نہیں کیا اس پر تعریف پسند کرتا ہے، عذاب دیا جائے گا تو ہم سب کو عذاب دیا جائے گا۔"» (جب وہ گیا اور یہ بات کہی) تو ابنِ عباسؓ نے جواب دیا: «تم لوگوں کو اس آیت کے بارے میں کیا ہو گیا ہے؟ یقیناً یہ آیت اہلِ کتاب کے بارے میں نازل ہوئی تھی۔» ۴۷ پھر انہوں نے اس سے پہلے والی آیت تلاوت کی۔

Marwaan46 told his gateman, “O Raafi‘, go to Ibn ‘Abbaas and say to him, ‘If every man among us who is happy about what he has brought about and likes to be praised for what he has not done will be punished, then we will all be punished.’ ” (When he did so) Ibn ‘Abbaas replied, “What has happened to you all concerning that verse? Verily it was revealed concerning the People of the Book.” 47 He then recited (the verse previous to it)

ابنِ عباس رضی اللہ عنہما نے کہا: "جب اللہ کے رسول ﷺ ان سے کسی بات کے بارے میں پوچھتے تو وہ اسے آپ ﷺ سے چھپا لیتے اور اس کی جگہ کوئی اور بات بتا دیتے۔ پھر وہ یہ گمان دلاتے ہوئے نکل جاتے کہ انہوں نے آپ ﷺ کو وہ بات بتا دی ہے جو آپ ﷺ نے پوچھی تھی، اور وہ آپ ﷺ سے تعریف اور شکریے کے طالب ہوتے۔ اور وہ اس بات پر بہت خوش ہوتے کہ انہوں نے جو کچھ آپ ﷺ نے پوچھا تھا، اسے آپ ﷺ سے چھپا لیا ہے۔" [49] اس لیے یہ آیت ہر اس شخص کے بارے میں نہیں ہے جو اپنے کیے ہوئے کام پر خوش ہوتا ہے، بلکہ خاص طور پر ان لوگوں کے بارے میں ہے جو کتابِ الٰہی دیے جانے پر خوش ہوتے ہیں، لیکن اس کے معانی ان لوگوں سے چھپاتے ہیں جو حق جاننا چاہتے ہیں۔

Ibn ‘Abbaas then said, “When Allaah’s Messenger (r) asked them about something, they concealed it from him and gave something else in its place. They then went out, making him think that they had informed him about what he had asked and they sought his praise and thanks. They were also very happy about having been able to hide from him what he asked about.” 49 Hence, the verse does not refer to everyone who is happy about what they have done, but specifically those who are happy about being given books of revelation, yet they hide its meanings from those who wish to know the truth.

۳. گاهی سببِ نزولِ آیه، احکامی را که از آیات استنباط می‌شود روشن می‌سازد. ممکن است ظاهرِ آیه بر حکمی خاص دلالت کند، در حالی که شرایطِ نزولِ آن حکمی دیگر را نشان دهد. برای نمونه، عروه روزی به خاله‌اش عایشه، همسرِ پیامبر ﷺ، گفت: «آیا آن آیه را می‌دانی که می‌گوید:

3. The reason for revelation sometimes clarifies the laws which may be deduced from the verses. The obvious meaning of the verse may imply a particular law, whereas the circumstances under which the verse was revealed indicate another law. For example, ‘Urwah once said to his aunt ‘Aa’ishah, wife of the Prophet (r), “Do you know the verse,

«من بر کسی که میان آن دو سعی نمی‌کند گناهی نمی‌بینم.» عایشه پاسخ داد: «ای خواهرزاده، چه سخن بدی گفتی! اگر آیه آن‌گونه بود که تو تفسیر کردی، باید چنین می‌بود: "پس بر کسی که میان آن دو سعی نمی‌کند گناهی نیست." بلکه این آیه از آن رو نازل شد که انصار، پیش از اسلام، حج یا عمره خود را برای دو بت، إساف و نائلة، که در کنار دریا بودند، نذر می‌کردند. مردم به آنجا می‌رفتند، سپس میان الصفا و المروة سعی می‌کردند و سرهای خود را می‌تراشیدند. پس از اسلام، آنان دوست نداشتند که میان آن دو سعی کنند، به سبب کارهایی که در دوران جاهلیت انجام می‌دادند. از این رو خداوند این آیه را نازل فرمود: "إنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ..."» در روایت دیگری افزوده است: «سپس رسول خدا ﷺ نحوه سعی میان آن دو را نشان داد. بنابراین، هیچ کس را جایز نیست که سعی میان آن دو را ترک کند.» هرچند ظاهر آیه نشان می‌دهد که سعی میان کوه صفا و کوه مروه تنها مباح است، اما سبب نزول آیه دلالت دارد که آن واجب است.

I do not feel that there is any sin on one who does not walk between them.” ‘Aa’ishah replied, “What a terrible thing you have said, O my nephew! Verily, if the (verse) meant as you interpreted it, it would have been, ‘So there is so sin on anyone who does not walk between them.’ But verily, it was revealed because the Ansaar,50 before Islaam, used to dedicate their (hajj or ‘umrah) to two idols, Isaaf and Naa’ilah, on the seashore. The people went there, then walked between asSafaa and al-Marwah, then got their heads shaved. After Islaam they didn’t like to walk between them, because of what they used to do during the Days of Ignorance. Hence, Allaah revealed the verse, ‘Verily as-Safaa and al-Marwah are among the shrines of Allaah...’ ” 51 In another version she added, “Then Allaah’s Messenger (ﷺ) showed how the walk between them should be done. Thus, no one is allowed to drop the walking between them.” 52 Although the obvious meaning of the verse indicated that the walking between Mount as-Safaa and Mount al-Marwah was merely mubaah (allowable), the reason for revelation indicates that it is waajib (compulsory).