با نگاهی گذرا به چند بخش از قرآن، بی‌درنگ روشن می‌شود که در آن انواع گوناگونی از قالب‌های ادبی به کار رفته است. به‌کارگیری قالب‌های ادبی گوناگون، تنها ارائه‌ای آراسته و پرزرق‌وبرق نیست که خواننده یا شنونده را خیره کند، بلکه پیام یگانه قرآن را به مؤثرترین شکل منتقل می‌کند. همان‌گونه که در فصل پیشین یادآور شدیم، هدف قرآن اساساً هدایت انسان در سه حوزه است: در رابطه‌اش با خدا، با خودش، و با جامعه انسانی که در آن زندگی می‌کند. این هدف از آغاز قرآن تا آخرین آیه از آخرین سوره آن، یعنی سوره شماره یکصد و چهارده، در هر آیه و هر سوره جریان دارد. از این‌رو قالب‌های ادبی گوناگونی به کار رفته‌اند تا این پیام را بی‌آنکه یکنواخت یا ظاهراً تکراری به نظر برسد، به خواننده برسانند.

A brief glimpse through a few of the Qur’aan’s passages immediately reveals that a wide variety of literary forms have been employed in it. The utilization of a variety of literary forms does not simply provide a flowery or elaborate presentation which dazzles the reader or listener, but conveys the unique message of the Qur’aan in the most effective way. As was mentioned in a previous chapter, the aim of the Qur’aan is essentially the guidance of man in three spheres: in his relationship with God, with himself, and with the human society in which he exists. This aim permeates every verse and chapter from the beginning of the Qur’aan until the last verse of its last chapter, number one hundred and fourteen. Thus a variety of literary forms were used to bring this message home to the reader without being monotonous or seemingly repetitious.