برای اینکه کتابی بتواند وحیِ الهی به شمار رود، باید در توصیف واقعیت، یعنی گذشته، حال و آینده، کاملاً دقیق باشد. قرآن داستان‌های فراوانی درباره پیامبران پیشین و امت‌های ایشان دارد. برخی از این داستان‌ها عناصری دارند که می‌توان درستی آن‌ها را بررسی کرد.

For a scripture to qualify as divinely revealed it must be totally accurate in its descriptions of reality: the past, the present and the future. The Qur’aan has many stories about previous prophets and their peoples. Some of these stories have elements in them that can be checked out for their accuracy.

یکی از نمونه‌های دقت قرآن در توصیف‌های تاریخی، داستان حضرت یوسف (علیه السلام) است که در مصر به بردگی فروخته شد، اما به مقام یکی از مقامات مهم دولت رسید و همین امر سبب شد که بتواند تمام خانواده‌اش را با عزت در آنجا ساکن کند. بیشتر مورخان بر این اتفاق‌نظر دارند که ورود بنی‌اسرائیل به مصر در زمانی رخ داد که نیمه شمالی این کشور تحت فرمانروایی هیکسوس‌ها بود؛ مهاجمان سامی‌نژادی که نخستین غیرمصری‌هایی بودند که از زمان ظهور دولت قدیم بر این سرزمین حکومت کردند. قرآن همواره حاکم مصری را که با موسی (علیه السلام) رویارو شد، با عنوان «فرعون» یاد می‌کند. هر حاکم مصری از دوران امنحوتپ چهارم در قرن چهاردهم پیش از میلاد به این عنوان خوانده می‌شد، اما پیش از آن چنین نبود. یوسف دست‌کم دویست سال پیش از امنحوتپ چهارم زیسته است. قرآن در مورد فرمانروای زمان یوسف به‌طور پیوسته از او با عنوان «الملک» یعنی پادشاه یاد می‌کند.

One example of the Qur’aan’s precision in its historical descriptions is in the story of Prophet Yoosuf (Joseph), who was sold as a slave in Egypt, but rose to become an important official in the government, which made it possible for him to bring his whole family to live there in honor. Most historians agree that the entry of the Children of Israel into Egypt occurred when the northern half of the country was ruled by the Hyksos, Semitic invaders who were the first nonEgyptians to rule that country since the rise of the Old Kingdom. The Qur’aan always calls the Egyptian ruler who confronted Moses by the title of “Pharaoah.” Every Egyptian ruler was called by this title starting from the reign of Amenhotep IV in the 14th century BC, but not before that. Yoosuf lived at least two hundred years before Amenhotep IV. The Qur’aan consistently refers to the ruler in Yoosuf’s time, as “ al-malik,” the king:

شایان ذکر است که کتاب مقدس، حاکم زمان یوسف را «فرعون» نامیده است، که این خود یک anachronism (ناهمزمانی تاریخی) است که کاتبانِ کتاب‌های عهد عتیق، قرن‌ها پس از موسی، آن را وارد متن کردند. Note on the translation: I have rendered "anachronism" as its Persian term "ناهمزمانی تاریخی" for clarity. The word "Pharaoah" in the original is a misspelling of "Pharaoh," so I have used the standard Persian form "فرعون".50

It should be noted that the Bible refers to the ruler of Joseph’s time as “Pharaoah,” which was an anachronism inserted by the scribes who wrote the books of the Old Testament centuries after Moses.50

برخی منتقدان بر جزئیاتی خاص چنگ انداخته‌اند تا به دقت تاریخی قرآن حمله کنند. نمونهٔ مشهور آن، سخن قوم مریم (عربی: مریم) است که وقتی او با نوزاد عیسی از جایی دورافتاده بازگشت، به او گفتند:

Some critics have seized on certain details to try attack the Qur’aan’s historical accuracy. A famous example is the statement of her people to Mary (Ar.Maryam) when she appeared with the baby Jesus after giving birth to him in an isolated place:

منتقدان ادعا می‌کنند که نویسنده دو شخصیت تاریخی را با هم اشتباه گرفته است: مریم، مادر عیسی، و مریم، خواهر هارون. این سردرگمی در واقع نتیجه ناآگاهی آنان از شیوه‌ی کاربرد زبان توسط عرب‌ها است. قرآن از هود پیامبر به عنوان برادر عاد یاد می‌کند:

The critics argue that the author confused two historical figures: Mary, the mother of Jesus, and Miriam, the sister of Aaron. The confusion here is really a result of their ignorance about how the Arabs use their language. The Qur’aan refers to Prophet Hood as the brother of ‘Aad:

عرب‌ها قبیله‌ها را با نام جدِّ بزرگی که از او نسب می‌برند خطاب می‌کنند. قبیله‌ی عاد از مردی به نام عاد نسب می‌برد. هود به معنای لفظی برادرِ آن مرد نبود، و نه به معنای لفظی برادرِ تک‌تک افراد قبیله‌اش، بلکه این تعبیری است که عرب‌ها برای نشان دادن تعلّق به یک قوم به کار می‌برند. مریم از نسل هارون بود؛ به همین دلیل او را خواهر هارون خوانده‌اند. به همین شیوه‌ی تعبیر، عهد جدید الیزابت، مادر یحیی تعمیددهنده را دختری از نسل هارون نامیده است.53

The Arabs refer to tribes by the patriarch from whom they are descended. The tribe of ‘Aad was descended from a man named ‘Aad. Hood was not literally that man’s brother, nor was he literally the brother of every member of his tribe, but this is an expression used by the Arabs to indicate association with a people. Mary was a descendant of Aaron. That is why she is referred to as the sister of Aaron. In a similar usage, the New Testament refers to Elizabeth, the mother of John the Baptist as a daughter of Aaron.53