آیات ممکن است عام یا خاص باشند، و سبب نزول ممکن است یا مفهوم عام آیات را تأیید کند، یا مفهوم خاص آن‌ها را، یا آن‌ها را مقید سازد.

The verses may be general or specific and the reason for revelation may either confirm the general implications of the verses or their specific implication, or it may qualify them.

۱. در نخستین حالت، که سبب نزول، مفهوم عام آیه را تأیید میکند، آیه باید بر اساس معنای عام آن تفسیر شود. برای نمونه، انس بن مالک روایت کرده است که یهودیان، زنانِ خود را در ایام عادت ماهانه از خانههایشان بیرون میکردند. با آنان نه غذا میخوردند، نه مینوشیدند و نه در خانههایشان مینشستند. هنگامی که از پیامبر خدا ﷺ دربارهٔ این موضوع پرسیده شد، خداوند این آیه را نازل کرد:

1. In the first case where the reason for revelation confirms the general implication of the verse, the verse should be interpreted according to its general meaning. For example, Anas ibn Maalik reported that the Jews used to remove their women from their houses when they menstruated. They would not eat, drink, or sit with them in their houses. When the Messenger of Allaah (ﷺ) was asked about it, Allaah revealed the verse,

سپس پیامبر خدا ﷺ فرمود،

Then the Prophet of Allaah (ﷺ) said,

معنای کلی این آیه که زنان حائض نباید در حالت حیض مورد آمیزش جنسی قرار گیرند، با رویدادهایی که پیرامون نزول آن رخ داده تأیید می‌شود.

The general meaning of the verse that menstruating women should not be approached sexually is confirmed by events surrounding its revelation.

2. در حالت دوم، که مصداق‌های خاصِ آیه با سبب نزول تأیید می‌شود، آیه باید بر اساس معنای خاصِ خودش تفسیر شود. برای نمونه، عروة روایت کرده است که ابوبکر الصدیق شش یا هفت برده را آزاد کرد، که همگی به‌خاطر ایمانشان به الله شکنجه می‌شدند: بلال، عامر بن فُهیره، نهدیّه و دخترش، ام عیسی، و کنیزی از قبیلهٔ بنی نَوفَل. و آیات زیر دربارهٔ او نازل شد:

2. In the second case, where specific implications of the verse are confirmed by the reason for the revelation, the verse should be interpreted according to its specific meaning. For example, ‘Urwah reported that Aboo Bakr as-Siddeeq set free six or seven slaves, all of whom were being tortured because of their belief in Allaah: Bilaal, ‘Aamir ibn Fuhayrah, an-Nahdeeyah and her daughter, Umm ‘Eesaa, and a slave girl of the Naw’il clan; and the following verses were revealed about him:

آیه‌ای که از «الأتقی» (پرهیزگارترین) سخن می‌گوید، به‌صورت صیغهٔ برتری (تفضیل) آمده است. این شکل از بیان، بر شخصی مشخص دلالت دارد و نه بر یک حکم کلی. بنابراین باید این آیات را ناظر به ابوبکر الصدیق دانست، هرچند از نمونهٔ والای ایثار و از خودگذشتگی او می‌توان درسی عمومی نیز آموخت.

The wording of the verse mentions “the most God-fearing,” which is a superlative. This is a wording that indicates someone specific, rather than a generality. Thus, these verses should be understood to refer to Aboo Bakr asSiddeeq, although a general lesson can be learned from his great example of selflessness.

3. با این حال، در سومین حالت، که دلیل نزول آیه خاص است اما آیه دارای مفهومی عام است، آیه باید به شیوه‌ای عام تفسیر شود تا همه شرایطی را در بر گیرد که شبیه رویدادهای خاصِ پیرامون نزول آیه‌اند. برای نمونه، المسیّب روایت کرده است که هنگامی که ابو طالب در بستر مرگ بود، پیامبر خدا ﷺ به عیادت او آمد، در حالی که ابو جهل و عبدالله بن ابی امیه نزد او بودند. پیامبر ﷺ فرمود: «ای عمو، بگو: لا إله إلا الله، تا با همین سخن در پیشگاه خداوند از تو دفاع کنم.» سپس ابو جهل و عبدالله گفتند: «ای ابو طالب، آیا از آیین عبدالمطلب روی می‌گردانی؟» و پیوسته این سخن را به او می‌گفتند تا آنکه گفت که بر آیین عبدالمطلب است. پیامبر ﷺ فرمود: «تا وقتی از این کار منع نشده‌ام، برای تو آمرزش خواهم خواست.» آنگاه این آیه نازل شد:

3. However, in the third instance where the reason for revelation is specific and verse is revealed with general implications, the verse should be interpreted in a general way so as to include all circumstances similar to the specific events surrounding the verse’s revelation. For example, al-Musayyib reported that when Aboo Taalib was on his deathbed, the Prophet of Allaah (ﷺ) came to visit him while Aboo Jahl and ‘Abdullaah ibn Abee Umayyah were with him. The Prophet (r) said, “O Uncle, say, ‘There is no god but Allaah,’ and I will defend you with it before Allaah.” Then Aboo Jahl and ‘Abdullaah said, “O Aboo Taalib, will you turn away from the creed of ‘Abdul-Muttalib?” They kept on telling him that until he said that he was following the creed of ‘Abdul-Muttalib. The Prophet (ﷺ) said, “I will seek forgiveness for you as long as I am not forbidden to do so.” Then the following verse was revealed:

بنابراین، آیهٔ منع استغفار برای مشرکان، برای همهٔ مسلمانان در مواردی که پدر و مادر یا خویشاوندانشان در حال کفر مرده‌اند، حکم دارد؛ هرچند این آیه در مورد ابوطالب، پیش از مرگ او، نازل شده است.

Hence, the verse prohibiting prayers seeking forgiveness applies to all Muslims in cases where their parents or relatives have died in a state of disbelief, even though it was revealed in reference to Aboo Taalib before his death.

اصل راهنمایی که در تفسیر یا به کار بستن آیات قرآن باید رعایت شود این است که درس و پیام آیه در معنای عمومی الفاظ آن نهفته است، و نه صرفاً در شرایط خاصی که آیه در آن نازل شده است. با این حال، آگاهی از رویدادهایی که پیرامون نزول آیات رخ داده، معنای عمومی آیات را در بستر درست خود قرار می‌دهد و از انحراف جلوگیری می‌کند. برای نمونه، یوسف بن ماهک روایت کرده است که هنگامی که مروان والی حجاز بود، خلیفه معاویه خواست پسرش یزید پس از او خلیفه شود، پس به مروان نامه نوشت. مروان سپس مردم مدینه را گرد آورد و برای آنان سخن گفت و از ایشان خواست که برای یزید بن معاویه به عنوان خلیفه پس از پدرش بیعت کنند. وی افزود که این کار سنت ابوبکر و عمر است، و عبدالرحمن بن ابی‌بکر پاسخ داد که این سنت هرقل و قیصر است. مروان آنگاه دستور داد او را دستگیر کنند، پس عبدالرحمن به خانه عایشه درآمد و سربازان نتوانستند او را دستگیر کنند.

The guiding principle to be followed when interpreting or applying the verses of the Qur’aan is that the lesson lies in the general meaning of the words and not simply in the special circumstances in which they were revealed. However, knowledge of the events surrounding the revelations puts the general meaning of the verses in proper context and prevents deviation. For example, Yoosuf ibn Maahak reported that when Marwaan was governor of al-Hijaaz, Caliph Mu‘aawiyah desired that his son Yazeed be caliph after him, so he wrote to Marwaan. Marwaan then gathered the people of Madeenah and addressed them, inviting them to take an oath of allegiance to Yazeed ibn Mu‘aawiyah as caliph after his father. When he added that it was the sunnah (way) of Aboo Bakr and ‘Umar, ‘Abdur-Rahmaan ibn Abee Bakr answered that it was the sunnah of Heraclius and Caesar. Marwaan then ordered that he be seized, so ‘AbdurRahmaan entered ‘Aa’ishah’s house and the soldiers were unable to arrest him.

مروان گفت: «قطعاً او همان کسی است که این آیه درباره‌اش نازل شده است،

Marwaan then said, “Surely, he is the one about whom this verse was revealed,

وقتی خبر آنچه او گفته بود به عایشه رسید، او گفت: «مروان دروغ گفته است.

When the news of what he said reached ‘Aa’ishah, she said, “Marwaan has lied.

به خدا قسم، آن (آیه) درباره او نازل نشده بود، و اگر می‌خواستم نام کسی را که این آیه درباره‌اش نازل شده، بگویم، می‌توانستم این کار را بکنم.»59

By Allaah, it was not about him, and if I wished to name the one about whom it was revealed, I could do so.”59