همان‌طور که پیش‌تر گفته شد، نوع دیگر تخصیص خارج از عامی رخ می‌دهد که آن را مقید می‌کند. موارد زیر رایج‌ترین راه‌هایی هستند که تخصیص می‌تواند بیرون از آیه‌ی عام واقع شود:84

As was previously mentioned, the other type of takhsees occurs outside of the general statement which it qualifies. The following are the most common ways in which specification may take place outside of the general verse:84

یک عبارت عام در قرآن ممکن است به‌وسیلهٔ آیهٔ دیگری که در جای دیگری از قرآن آمده، مقید شود. نمونهٔ خوبی از این نوع تقیید را می‌توان در مورد زیر دید:

A general Qur’aanic statement may become specified by another verse found elsewhere in the Qur’aan. A good example of this type of qualification can be seen in the following case:

این حکم همهٔ انواع زنان طلاق‌داده را دربرمی‌گیرد، چه باردار باشند و چه نباشند، و چه ازدواج با آنان کامل شده باشد یا نه. با این حال، این عمومیت با آیات زیر مقیّد شده است،

This statement includes all categories of divorced women, whether they are pregnant or not and whether the marriage was consummated or not. However, this generality was qualified by the following verses,

و،

and,

یعنی عدّت کے دوران حاملہ طلاق یافتہ عورت کی مدت نو ماہ تک ہو سکتی ہے، جبکہ جس طلاق یافتہ عورت کی شادی ہم بستری کے بغیر ہوئی ہو، اس کی کوئی عدّت نہیں ہوتی۔ اس طرح یہ آیت خاص طور پر ان طلاق یافتہ عورتوں کے بارے میں ہے جو حاملہ نہ ہوں اور جن کی شادی ہم بستری کے ساتھ مکمل ہوئی ہو۔

That is, the waiting period for pregnant divorced women may be as long as nine months, while the divorced woman of an unconsummated marriage has no‘iddah at all. Thus the verse is specifically in reference to divorced women who are not pregnant and whose marriages were consummated.

همچنین، عبارات عمومی قرآن ممکن است با سخنان (احادیث) پیامبر محمد ﷺ مقید شوند. بخش مهمی از نقش پیامبر ﷺ تبیین کلیات قرآن بود. برای نمونه، آیه عمومی‌ای که پیش‌تر ذکر شد،

General statements in the Qur’aan may also be qualified by statements (hadeeths) of Prophet Muhammad (r). A significant part of the Prophet’s role was that of explaining the generalities of the Qur’aan. For example, the general verse which has been previously mentioned,

«لفظ» تنها به شکل‌های صحیح تجارت اشاره دارد. احادیث نبوی برخی گونه‌های تجارت را مستثنا کرده و آن‌ها را فاسد شمرده‌اند. ابن عمر روایت کرده است که رسول خدا ﷺ از تجارت در «آب منی نرهای حیوانات»[89] نهی کرد و همچنین از فروش «نتاج حیوان باردار پیش از زاییدن» منع فرمود.[90] ابن عمر توضیح داد که در روزگار جاهلیت، مردی نتاج شتری ماده را که هنوز به دنیا نیامده و از شتری ماده‌ی موجود زاده می‌شد، می‌فروخت.

refers only to correct forms of trade. Statements from the Sunnah have excluded certain categories of trade and classified them as being corrupt. Ibn ‘Umar reported that Allaah’s Messenger (ﷺ) forbade trade in “the semen of male animals”89 and also forbade the sale of “a pregnant animal’s progeny before its delivery.”90 Ibn ‘Umar explained that in pre-Islaamic times a man would sell the offspring of a she-camel not yet born of an existing she-camel.

در چند مورد، احادیث پیامبر (ﷺ) با آیات قرآن تخصیص داده شده‌اند. نمونهٔ خوب این نوع تخصیص، حدیثی است که صحابی ابوواقد لیثی روایت کرده که پیامبر (ﷺ) فرمود:

There are a few cases wherein hadeeths of the Prophet (ﷺ) have been made specific by verses of the Qur’aan. A good example of this type of takhsees is the hadeeth narrated by the sahaabee Aboo Waaqid al-Laythee, who reported that the Prophet (ﷺ) said,

این معنای کلی این گفته مستلزم آن خواهد بود که حتی پشم یا مویی که از حیوان زنده جدا می‌شود بر مسلمانان حرام باشد. با این حال، خداوند آیه‌ی زیر را نازل کرد که گفته‌ی پیامبر ﷺ را مقید می‌سازد،

The general meaning of this statement would require that even wool or hair removed from a live animal be forbidden to Muslims. However, Allaah revealed the following verse which qualifies the Prophet’s statement,