سوگند (قَسَم) در زبان عربی، همانند انگلیسی، برای تأکید در ذهن خواننده یا شنونده بر اهمیت یا درستیِ اندیشه‌ای به کار می‌رود که در جمله پس از آن می‌آید. در انگلیسی، رایج‌ترین قالب «by God» است که در آن «by» به عبارت «به همان اندازه که به ... ایمان دارم» اشاره دارد. با این حال، زبان‌شناسان عرب سنتاً قالب سوگند را به سه بخش اصلی تقسیم کرده‌اند:

The oath (qasam) in Arabic, as in English, is used to emphasize in the mind of the reader or listener the importance or truthfulness of the idea which follows it in the sentence. In English, the most common format is “by God,” wherein “by” represents the phrase “as surely as I believe in.” However, Arabic linguists have traditionally divided the format of the oath into three basic parts:

۱. فعل: «سوگند می‌خورم به»؛

1. the verb: “I swear by;”

۲. شخص، چیز یا رویدادی که سوگند به آن یاد می‌شود؛

2. the person, thing, or event by which the oathis taken;

۳. شخص، چیز یا واقعه‌ای که سوگند بر آن یاد می‌شود.31

3. the person, thing, or event on which the oath is taken.31

عبارت «أُقسِمُ بِ» (به [خدا] قسم می‌خورم) اغلب به حرف «بِ» کوتاه می‌شود، و به‌جای «بِ» از «تَ» و «وَ» نیز استفاده می‌شود. سپس این حروف به شخص یا چیزی که سوگند به آن خورده می‌شود متصل می‌گردد. از این‌رو، سوگند «به خدا قسم می‌خورم» در زبان عربی به شکل «أُقسِمُ بِالله»، «بِالله»، «تَالله» یا «وَالله» بیان می‌شود. گاهی هم فعل، حرف جر و شخص یا چیزی که سوگند به آن خورده می‌شود، همگی حذف می‌شوند و تنها شخص، چیز یا رویدادی که سوگند بر آن است باقی می‌ماند و پیش از آن حرف «لَ» که حرف تأکید است می‌آید. نمونه‌ای از این نوع حذف را می‌توان در آیه زیر یافت:

The phrase, “I swear by” (aqsimu bi) is often reduced to the particle “by” (“bi”), and “ ta” and “wa” are often used in place of “bi.” These particles are then joined to the person or thing by which the oath is taken. Hence the oath, “I swear by Allaah,” may be expressed in Arabic as, “Aqsimu bil-laah,” “bil-laah,” “ tallaah,” or “wal-laah.” Occasionally both the verb, the particle, and the person or thing by which the oath is taken are all deleted, leaving only the person, thing, or event on which the oath is taken, prefixed with la, a particle of emphasis. An example of this type of deletion can be found in the verse,

این آیه باید چنین خوانده شود: «[به خدا سوگند،] قطعاً آزموده خواهید شد.» در قرآن، اغلب سوگندها به چیزهای مخلوق یاد شده‌اند؛ برای نمونه،

This verse should read, “[By Allaah,] you will certainly be tested.” In the Qur’aan, the vast majority of oaths are made by created things; for example,

با این حال، دقیقاً هفت جا وجود دارد که در آنها به الله سوگند یاد شده است.۳۴ الله در سه مورد از آن جاها، پیامبر (ﷺ) را فرمان می‌دهد که به الله سوگند یاد کند، مانند نمونه زیر:

However, there are exactly seven places where oaths are made by Allaah.34 Allaah commands the Prophet (ﷺ) to swear by Allaah in three of those places, as in the following example:

در چهار مورد باقیمانده، الله به خودش سوگند یاد می‌کند، چنان‌که در مثال زیر آمده است:

In the remaining four instances, Allaah swears by Himself, as in the following example:

الله، که خالقِ همهٔ چیزهاست، می‌تواند به هر چه بخواهد سوگند یاد کند؛ اما برای انسان جایز نیست که جز به الله سوگند بخورد. دلیلش این است که سوگند به چیزی یاد می‌شود که انسان آن را بزرگ‌ترین ارزش می‌داند، و تنها الله است که باید به این شکل تعظیم شود. از این رو، سوگند به ستارگان، به قبر پدر و یا حتی به پیامبر ﷺ یا به کعبه، همگی حرام و شرک (شریک قرار دادن برای الله) محسوب می‌شود. خلیفهٔ راشد و یار نزدیک پیامبر ﷺ، عمر بن الخطاب، روایت کرده است که رسول الله ﷺ فرمودند:

Allaah, being the creator of all things may swear by whatever he wishes; however, man is not allowed to swear by anything but Allaah. The reason being that oaths are taken by the things which one holds in the highest of esteem and only Allaah should be revered in this manner. Hence, oaths by the stars, by one’s father’s grave or even by the Prophet (ﷺ) or by the Ka‘bah are all forbidden and considered shirk (associating partners with Allaah). The Righteous Caliph and close companion of the Prophet (ﷺ), ‘Umar ibn al-Khattaab, reported that Allaah’s Messenger (ﷺ) said,

خداوند متعال به شگفتی‌های آفرینش خود سوگند یاد می‌کند، زیرا همه‌ی آن‌ها بر او به عنوان آفریننده و نگهدارنده دلالت دارند.

Almighty Allaah swears by the wonders of His creation because they all point to Him as the Creator and Sustainer.

گاهی در قرآن، خود چیزی یا رویدادی که سوگند به آن یاد شده، حذف می‌شود. این حذف ممکن است به سبب روشنی بافت کلام و دلالت خود سوگند باشد؛ برای نمونه، سوگندهای زیر:

Occasionally in the Qur’aan, the very thing or event on which an oath is taken may be deleted. Deletion in this case may be due to the clarity of the context and the implication of the oath itself; for example, the oaths:

و آیهٔ بعد از آن:

and the verse following them:

نشان می‌دهد که رویدادهای حذف‌شده‌ای که سوگندها بر آن‌ها یاد شده، «شما برانگیخته و داوری خواهید شد» است. این نوع حذف در زبان عربی برای افزایش چشمگیر تأثیر عبارت به کار می‌رود، همانند شیوه‌ای که هشدارها در زبان انگلیسی به صورت شفاهی بیان می‌شوند؛ برای نمونه: «بهتر است دست از این کار برداری، وگرنه!»

indicate that the missing events on which the oaths were taken are, “you will be resurrected and judged.” This type of deletion in Arabic is used to dramatically increase the effect of the passage, much in the same way that warnings are orally expressed in English; for example, “You had better stop doing that, or else!”