بیشترِ وحیِ الهی به واسطهٔ فرشتهٔ وحی، جبریل، به پیامبران ابلاغ شد. آخرین کتابِ وحی، قرآن، در بیشتر موارد به همین شیوه نازل شد. این نوع وحی به دو صورت به پیامبر ﷺ می‌رسید: یا به شکل صدایی طنین‌انداز، همانند صدای زنگ، یا به شکل سخنِ مستقیمِ فرشته.

The vast majority of Allaah’s revelation was conveyed to the prophets by way of the angel of revelation, Jibreel. The final book of revelation, the Qur’aan, was revealed in this way for the most part. This form of revelation reached the Prophet (ﷺ) in two ways: either in the form of the reverbrating sound like the gong of a bell, or in the form of the direct speech of the angel.

در حالت اول، فرشته در حالتی روحانی باقی ماند و پیامبر ﷺ

In the first case, the angel remained in a spiritual state and the Prophet (r)

نیاز داشت که از نظر معنوی به حالتی مناسب برای دریافت وحی برسد. این روش برای پیامبر ﷺ بسیار دشوار بود. در آن، صدای فرشته شبیه صدای زنگ بزرگِ پرطنین بود. صحابی حارث بن هشام یک بار از پیامبر ﷺ خواست توضیح دهد که وحی چگونه بر او نازل می‌شد. پیامبر ﷺ پاسخ داد،

was required to raise spiritually to a suitable state in which to receive the revelation. This method was extremely taxing on the Prophet (ﷺ). During it the voice of the angel resembled the loud ringing of a giant bell. The sahaabee alHaarith ibn Hishaam once asked the Prophet (ﷺ) to describe how the revelation came to him. The Prophet (ﷺ) replied,