قرآن کتاب هدایتی همگانی برای همه مردم در همه زمانها تا روز قیامت است که راه درست را در روابط آنان با آفریدگارشان و در روابطشان با خودشان، به عنوان افراد و گروهها، نشان میدهد. در عین حال، قرآن بر مردی نازل شد که در زمان و مکانی مشخص و در میان جامعهای مشخص زندگی میکرد. گاهی رویدادهایی پیش میآمد که یاران پیامبر ﷺ در موردشان تردید داشتند، یا گاهی نیز مسائلی را که برایشان روشن نبود از او میپرسیدند. در پاسخ به این نیازها و نیازهای مشابه، آیاتی بر پیامبر ﷺ نازل میشد. این رویدادها زمینهای را نشان میدهند که وحی در آن نازل شده و «اسباب النزول» (علل نزول) نامیده میشوند. بنابراین قرآن با بهرهگیری از امری خاص، دستوراتی با دلالت همگانی ارائه میدهد.

The Qur’aan is a book of universal guidance for all peoples in all times until the Day of Judgment, showing them the correct path in their relations with their Creator and in their relations with themselves as individuals and groups. At the same time, the Qur’aan was revealed to one man living in a specific time and place among a specific community. On occasions, certain events would occur about which the Prophet’s followers were unsure, or on other occasions they might actually ask him about some matters which were unclear to them. In response to these and similar needs, verses were revealed to the Prophet (ﷺ). These events represent the context in which revelation came and are referred to as “ asbaab an-nuzool” (reasons for revelation). The Qur’aan, therefore, uses the particular to give instructions of universal significance.

برای نمونه، هنگامی که شوهر خوله بنت ثعلبه، اوس بن صامت، در بستر زناشویی از او روی برگرداند (ظهار کرد)، ۴۰ او نزد پیامبر ﷺ رفت تا شکایت کند. عایشه، همسر پیامبر ﷺ، گفت: «پاک و منزه است آن که شنوای همه چیز است. به راستی بخشی از سخنان خوله بنت ثعلبه را شنیدم، در آن هنگام که نزد پیامبر ﷺ از شوهرش شکایت می‌کرد. او می‌گفت: "ای فرستاده خدا ﷺ، جوانی مرا خورد و من شکم خود را برای او گشودم. اکنون که پیر شده‌ام و دیگر فرزند نمی‌آورم، او از من روی برگردانده است. ای خدا، به راستی به تو شکایت می‌برم!" هنوز شامی نگذشته بود که جبرئیل این آیات را آورد:

For example, when Khawlah bint Tha‘labah’s husband, Aws ibn as-Saamit, turned his back on her in the marriage bed (thihaar),40 she went to complain to the Prophet (ﷺ). ‘Aa’ishah, wife of the Prophet (ﷺ), said, “Blessed is He who hears all things. Verily, I heard some of what Khawlah bint Tha‘labah said while she was complaining about her husband to the Prophet (ﷺ). She said, ‘O Messenger of Allaah (ﷺ), he ate up my youth and I spread my stomach for him. Now that I have grown old and stopped having children, he has turned his back on me. O Allaah, verily I complain to You!’ An evening did not pass before Jibreel came down with these verses:

بنابراین، اسباب النزول را می‌توان چنین تعریف کرد: رویدادهایی که در دوران نبوّت محمّد ﷺ ثبت شده‌اند و آیات یا سوره‌هایی از قرآن کریم به هنگام وقوع آن‌ها نازل شده‌اند.42

Hence, the reasons for revelation (asbaab an-nuzool) could be defined as incidents recorded during the prophethood of Muhammad (ﷺ) about which Qur’aanic verses or chapters were revealed at the time of their occurrence.42

اسباب نزول خاص هر آیه را تنها کسانی می‌توانستند بدانند که شاهد آن رویدادها بوده‌اند یا کسی که از سوی شاهدی آگاه شده باشد.

The circumstances for a particular revelation could only be known to the witnesses of the relevant events or someone who was informed by a witness.

بنابراین، تنها منبع معتبر برای این دانش صحابه هستند. همانند احادیث پیامبر ﷺ، اعتبار چنین گزارش‌هایی به اعتبار سلسلهٔ راویان بستگی دارد. سخن یک تابعی دربارهٔ سبب نزول یک آیه، معمولاً از سوی محدثان ضعیف شمرده می‌شود، اگر رأی خود را به یکی از صحابه نسبت نداده باشد. ۴۳

Therefore, the only reliable source for this knowledge is the sahaabah. Like the hadeeths of the Prophet (ﷺ), the reliability of such reports depends upon the reliability of the chain of narrators. The statement of a tabi‘ee about the reason for a given revelation is usually considered weak by the scholars of hadeeth if he didn’t attribute his opinion to one of the sahaabah. 43