نزول قرآن به هفت لهجه مختلف، حفظ و تلاوت آن را برای قبیله‌های گوناگون آسان‌تر کرد. برای نمونه، عبارت «عَلَيْهِم» را برخی «عَلَيْهِمُو» می‌خواندند، و واژه «صِرَاط» (راه، پل) را برخی «صِرَاط» و برخی «زِرَاط» می‌خواندند، و واژه «مُؤْمِن» (باورمند) نیز «مُومِن» خوانده می‌شد. در نتیجه، شمار بیشتری از یاران پیامبر ﷺ توانستند بخش‌های بزرگی از قرآن را در زمان زندگی پیامبر ﷺ حفظ کنند. از آنجا که بیشتر عربان نه خواندن می‌دانستند و نه نوشتن، و بیشتر قرآن در زمان پیامبر ﷺ از راه حفظ کردن نگهداری می‌شد، هر عاملی که حفظ آن را آسان می‌کرد اهمیت فراوان داشت. از این رو می‌توان گفت که نزول قرآن در هفت صورت، نقش حیاتی در نگهداری واقعی قرآن داشت. همچنین باید توجه داشت که در گردآوری قرآن پس از درگذشت پیامبر ﷺ، تنها راه سنجش درستی آنچه در زمان زندگی پیامبر ﷺ نوشته شده بود، مقایسه آن با آنچه حفظ شده بود، بود. بنابراین هرچه شمار بیشتری از مردم می‌توانستند آن را حفظ کنند، گردآوری و راستی‌آزمایی آن دقیق‌تر انجام می‌شد. در نتیجه، آسانی حفظ نیز نقشی کلیدی در گردآوری دقیق قرآن داشت.

The revelation of the Qur’aan in seven different dialects made its recitation and memorization much easier for the various tribes. For example, the phrase, “ ‘alayhim” (on them), was read by some as “ ‘alayhumoo,” and the word “ siraat” (path, bridge), was read by some as “ siraat” and by others as “ ziraat,” and the word “mu’min” (believer) was also read as “moomin.” As a result, a greater number of the Prophet’s followers were able to memorize large portions of the Qur’aan while the Prophet (ﷺ) was still alive. Since the majority of the Arabs could neither read nor write and most of the Qur’aan was preserved during the Prophet’s lifetime by memorization, any factor which eased its memorization was of great importance. Hence, it could be said that the revelation of the Qur’aan in seven forms played a vital role in the actual preservation of the Qur’aan. It should also be noted that during the compilation of the Qur’aan after the Prophet’s death, the only means of verifying the correctness of what had been written of the Qur’aan during the Prophet’s lifetime was by comparing it with what had been memorized. Hence, the more people who were able to memorize it, the more accurately it could be compiled and verified. Consequently, the ease in memorization also played a key role in the accurate compilation of the Qur’aan.

در بسیاری از آیات قرآن، خداوند عرب‌های آن زمان را به چالش کشید که سوره‌ای همانند کوچک‌ترین سوره‌ی آن بیاورند. ناتوانی از تقلید سبک قرآن، معجزه‌ای بود که ثابت می‌کرد قرآن از جانب خداوند است. این معجزه زمانی آشکارتر شد که هیچ یک از هفت قبیله‌ی بزرگ نتوانست حتی به لهجه‌ی خودش آن را تقلید کند، زیرا کسی نمی‌توانست ادعا کند که تقلید آن به دلیل نبودن به زبان لهجه‌ی خودش دشوار است.

In many places in the Qur’aan, Allaah challenged the Arabs of that time to produce a chapter similar to even its smallest chapter. The inability to imitate the Qur’aan’s style was a miracle which proved that the Qur’aan had to be from Allaah. This miracle became even more obvious when none of the seven major tribes could imitate it even in their own dialects, as no one could claim that it was difficult to imitate due to it not being in their own dialect