تخصیص (مشخص کردن عام) با مشخص کردن کلمات یا عباراتی انجام می‌شود که یا درون خود عبارات عام یافت می‌شوند یا بیرون از آنها. پنج نوعی که درون عبارات عام رخ می‌دهند به این شرح‌اند:77

Takhsees (specification of the general) is accomplished by specifying words or phrases found either within the general statements themselves or outside of them. The five types which occur within general statements are as follows:77

در این حالت، حکم کلی با حرف استثنا و یک جمله یا عبارتی که آن را مقید می‌کند دنبال می‌شود. نمونهٔ خوبی از این را می‌توان در آیهٔ زیر دید:

In this case the general law is followed by a preposition of exception and a clause or phrase which qualifies it. A good example can be seen in the following verse:

این نوع از تخصیص بیشتر به جمله‌های موصولی اشاره دارد که با اسم‌های موصول «الَّذِی» و «الَّتِی» (که، آنکه) و مشتقات آن‌ها آغاز می‌شوند. نمونه‌ای از این نوع تخصیص را می‌توان در آیه‌ای یافت که درباره محرمات ازدواج آمده است:

This type refers mainly to relative clauses introduced by the relative pronouns allathee, allatee (who, which), and their derivatives. An example of this type of specification can be found in the following verse concerning the forbidden categories of marriage:

یعنی ربیبه (دختر همسر) مرد، اگر مادرش با او همبستر شده باشد، بر او حرام است، چه آن مرد همسرش را طلاق دهد و چه همسرش بمیرد. اما اگر پیش از همبستری طلاقش داده باشد یا پیش از آنکه او با وی همبستر شود بمیرد، آنگاه می‌تواند با دختر آن زن (یعنی ربیبه‌اش) ازدواج کند. بنابراین، عبارت «اللاتی دخلتم بهن» (که با آنان همبستر شده‌اید) قید توضیحی است که عبارت عام «ربائبکم اللاتی فی حجورکم من نسائکم» را مقید می‌سازد.

That is, a man’s stepdaughter by a wife with whom he had sexual intercourse is forbidden to him if he divorces his wife or if she dies. However, if he divorced her before consummating the marriage or if she died before he did so, he would be able to marry her daughter (his stepdaughter). Thus, the relative clause, “whom you have entered” specifies the general phrase, “step-daughters of your wives.”

جملات شرطی به عنوان مشخص‌کننده عمل می‌کنند، زیرا وابستگی یک وضعیت یا مجموعه‌ای از اوضاع به وضعیت دیگر را بیان می‌کنند. چنین جملاتی معمولاً با یک حرف ربط مانند «اِنْ» (اگر) معرفی می‌شوند. برای نمونه، این آیه:

Conditional clauses function as specifiers since they state the dependence of one circumstance or set of circumstances on another. Such clauses are usually introduced by a subordinator such as “ in” (if). For example, the verse,

بدین ترتیب، وجوب عمومیِ نوشتن وصیت هنگام نزدیک شدن مرگ، به وجوبی تبدیل می‌شود که تنها برای کسانی است که دارای مال هستند.

Thus the general obligation of writing a will when death approaches is turned into an obligation only for those who possess wealth.

ادات‌های بند قیدی زمان معمولاً با حرف ربط «حتّى» (تا این‌که) می‌آیند و با یک نفی همراه‌اند. نمونه‌های خوبی از این نوع تعیین، سخنان الله دربارهٔ مناسک حج هستند،

Adverbial clauses of time are usually introduced by the subordinator “hattaa” (until) and accompanied by a negative. Good examples of this type of specification are Allaah’s statements concerning the rites of hajj,

و سخنش درباره‌ی زنان در حال حیض،

and His statement concerning menstruating women,

این ساختاری عربی است که در آن نوعی جمله‌ی موصولی با حرف ربط «هر که» (مَن) یکی از جنبه‌های یک اسم را توصیف می‌کند و می‌تواند جایگزین همان اسم شود. نمونه‌ای از این نوع ساخت را می‌توان در ترجمه‌ی تحت‌اللفظی این آیه دید،

This is an Arabic construction in which a form of relative clause introduced by the subordinator “whoever” (man) des-cribes an aspect of a noun which it can take the place of. An example of this type of construction can be seen in a literal translation of the verse,

در زبان عربی، حرف ربط «مَنْ» (هرکس) جانشین بخشی از عبارت «النَّاس» (مردم) شده و به جای آن می‌نشیند. از این رو، آیه چنین ترجمه می‌شود: «خداوند بر هرکس که بتواند راهی برای حج به خانه (کعبه) بیابد، حقی دارد.»

In Arabic, the subordinator “whoever” represents a part of the phrase “all people” and is substituted in its place. Hence the verse could be translated, “Allaah has a right on whoever is able to find a way that they make hajj to the House (Ka‘bah).”