علمِ نسخ برای دانشمندانِ فقه (قانونِ اسلامی) و تفسیر (شرحِ قرآن) از اهمیتِ بسیار برخوردار است، تا اجرای احکامِ اسلامی دچارِ اشتباه نشود. کسی که از احکامِ منسوخ بی‌خبر باشد ممکن است آن‌ها را به کار بندد و در نتیجه کارهای حرام انجام دهد و دیگران را نیز به حرام فرا بخواند.

Knowledge of naskh is of great importance to the scholars of fiqh (Islaamic law) and tafseer (explanation of the Qur’aan), in order that application of Islaamic laws does not become confused. Someone who is ignorant of repealed laws may try to apply them and end up doing haraam acts and calling others to haraam.

بدین ترتیب، نقل شده است که روزی علی بن ابی طالب، خلیفه چهارم، از کنار قاضی‌ای گذشت و از او پرسید که آیا می‌داند نسخ در کدام احکام رخ داده است. آن مرد پاسخ داد: «نه.» علی به او گفت: «خودت را هلاک کرده‌ای و دیگران را نیز به هلاکت انداخته‌ای!» ۲۳ با این حال، باید توجه داشت که موارد صحیحِ نسخ بسیار اندک و پراکنده‌اند. تنها سه راه قابل اعتماد برای شناسایی این موارد وجود دارد:

Thus, it was reported that once ‘Alee ibn Abee Taalib, the fourth Caliph, passed by a judge and asked him if he knew in which laws naskh had occurred. The man replied, “No.” ‘Alee said to him, “You have perished and caused others to perish!” 23 However, it should be noted that the number of authentic cases of naskh are few and far between. There are only three reliable ways to identify these cases: