انسان به طور طبیعی از تسلیم شدن در برابر انسانی دیگر بیزار است، مگر آنکه به واسطهٔ زور جسمی آن دیگری یا برتری فکری‌اش ناچار شود، یا آنکه کارهایی به او نشان داده شود که فراتر از توان هر انسانی است. در دو حالت نخست، او با اکراه تسلیم می‌شود، اما در حالت سوم، به سبب ایمانش به نیرویی برتر یا قدرتی که با هیچ مقیاس بشری قابل مقایسه نیست، تسلیم می‌شود. از این رو، الله ﷻ پیامبرانش را نه تنها با وحی، بلکه با معجزات نیز گرامی داشت و با این کار، اصالت الهی و راستگویی پیام‌هایشان را برای مردم آشکار ساخت. ناتوانی مردم از تقلید معجزات پیامبران، سبب شد که آنان با میل و رغبت به یگانگی الله گواهی دهند و از فرمان‌های پیامبران فرمان ببرند.

Man has a natural distaste towards submitting to another man unless he is forced to by the latter’s physical strength or his mental superiority, or if he is shown feats far beyond the abilities of any man. In the first two cases, he yields reluctantly, while in the third, he yields because of his belief in a higher force or power defying all human comparison. Therefore, Allaah favored His messengers not only with revelation, but also with miracles, clearly proving to the people the divine origin and truthfulness of their messages. The inability of the people to imitate the miracles of the prophets made them willingly bear witness to Allaah’s unity and obey the commandments of the prophets.

به دلیل دشواری‌های موجود در ارتباط و حمل‌ونقل، پیامبران پیشین تنها برای مردمی برانگیخته می‌شدند که در میان آنان بزرگ شده بودند.

Due to the difficulties involved in communication and transportation, the early prophets were sent only to the people among whom they were raised up.

بر این اساس، معجزاتی که پیامبران آوردند، به طور ویژه با حوزههایی از دانش مناسبت داشت که قوم ایشان در آن برتری داشتند، تا معجزات بیشترین تأثیر را بر آنان بگذارد. برای نمونه، حضرت موسی، علیه السلام، در میان مردم مصر برانگیخته شد که به تسلط بر علوم غریبه، سحر و جادو شهرت داشتند. از این رو، خداوند به او معجزهی دست بردن در گریبان و بیرون آوردن دستی درخشان را عطا فرمود. و هنگامی که ساحران و جادوگران برای مقابله با حضرت موسی گرد آمدند و عصاهایی که انداخته بودند، در چشم تماشاگران به صورت مارهایی جلوه کرد، خداوند عصای حضرت موسی را به مار بزرگ و واقعیای تبدیل کرد که «مارهای» حریفان را بلعید. آن شکست برای ساحران و جادوگران دلیل کافی بود، زیرا میدانستند که هیچکس نمیتواند ماهیت چوبی را آنگونه که موسی ظاهراً دگرگون کرد، تغییر دهد. آنان با فروتنی و ایمان صادقانه به خدای موسی به سجده افتادند، با وجود تهدیدهای جانی که رهبرشان، فرعون، بر زبان آورد.

Thus, the miracles which they brought were particularly suited to the areas of knowledge in which their people excelled in order for the miracles to have the maximum effect on them. For example, Prophet Moosaa (Moses), may Allaah’s peace be on him, was raised up among the Egyptians, who were noted for their mastery of the occult arts, sorcery, and magic. Hence, Allaah gave him the miracle of being able to place his hand in his cloak and extract a brilliantly shining hand. And when sorcerers and magicians were gathered to challenge Prophet Moosaa, and the staffs which they had cast appeared to the audience as snakes, Allaah turned Prophet Moosaa’s staff into a huge, real snake that devoured the “snakes” of his opponents. That defeat was sufficient proof for the magicians and sorcerers, who knew that no one could change the nature of a stick as Moosaa apparently had done. They fell on their faces in submission and sincere belief in the God of Moosaa, in spite of the threats on their lives uttered by their master, the Pharaoh.

یکی دیگر از نمونهها، پیامبر عیسی (ﷺ نه؛ ایشان پیامبر است و نباید ﷺ بگیرد) — طبق دستور، ﷺ فقط بعد از پیامبر محمد ﷺ است، پس اینجا نمیآید. به این ترتیب، عیسی را خداوند از میان یهودیان برگزید. یهودیان بهویژه به توانایی استثنایی خود در علم پزشکی شهره بودند. پزشکان یهودی به سبب توانایی به ظاهر جادوییشان در جوش دادن استخوانها، درمان زخمها و شفای بیماران، بسیار محترم و مورد احترام بودند. از این رو، خداوند به پیامبر عیسی توانایی معجزهآسای بینا کردن نابینایان، راه رفتن افلیجان و زنده کردن مردگان را عطا کرد. این تواناییها آشکارا فراتر از توان پزشکان یهودی آن روزگار بود و آنان به خوبی میدانستند که هیچ انسان عادیای نمیتواند چنین کارهایی کند. با این حال، خداوند به پیامبر عیسی معجزهای حتی خیرهکنندهتر عطا کرد: او میتوانست از گل، پرندگان را شکل دهد، در آنها بدمد و آنها پرواز کنان دور میشدند.

Another example is that of Prophet ‘Eesaa (Jesus), who was chosen by Allaah from among the Jews. The Jews were especially noted for their exceptional abilities in the field of medicine. Jewish doctors were highly respected and revered for their seemingly magical ability to mend bones, heal wounds, and cure the sick. Thus, Allaah favored Prophet ‘Eesaa with the miraculous ability to make the blind see, the lame walk, and to bring the dead back to life. These abilities were clearly beyond those of the Jewish doctors of that day, and they knew well that no regular man could do them. Yet, Allaah gave Prophet ‘Eesaa an even more dazzling miracle: he was able to mold birds out of clay, breathe on them, and they would fly away.

از آنجا که پیامبر محمد (ص) قرار بود آخرین پیامبران باشد که نه تنها برای قومی خاص، بلکه برای تمامی بشریت فرستاده می‌شود، معجزه‌ای به او داده شد که نه تنها مردمی را که در میان آنان بزرگ شده بود به شگفتی واداشت، بلکه تا روزهای پایانی این جهان، اندیشه بشری را به چالش کشیده و متحیر خواهد ساخت. پیامبر محمد ﷺ، مانند پیامبران پیش از او، معجزات دیگری نیز داشت که آثار آنها اساساً به مردم زمان او محدود می‌شد؛ مانند شکافته شدن ماه به درخواست قبیله‌اش برای نشانه‌ای، جاری شدن آب از دستانش در یک مورد که او و یارانش آب کم داشتند، و پدیده سلام گفتن سنگریزه‌ها و تخته‌سنگ‌ها به او (یعنی درود فرستادن با عبارت: «السلام علیکم»، به معنای «درود بر شما»)، که تنها نمونه‌هایی از آن‌هاست.۴۱ با این حال، معجزه پیامبر محمد ﷺ که با یاری خداوند به پیامبران پیش از او همسو بود، معجزه ادبی بود.

Since the Prophet Muhammad (r) was to be the last of the prophets sent not only to a particular people, but to all of mankind, he was given a miracle which not only amazed people among whom he was raised, but which would challenge and amaze the human mind until the last days of this world. Prophet Muhammad (r), like the other prophets before him, was given a number of other miracles whose effects were basically limited to the people of his time; for example, the splitting of the moon upon his tribe’s request for a sign, the outpouring of water from his hands on one occasion when he and his companions were short of water, and the phenomenon of pebbles and rocks giving salaams to him (i.e., greeting him with the phrase: “ as-salaamu ‘alaykum,” meaning, “peace be on you”), just to mention a few.41 However, the miracle of Prophet Muhammad (ﷺ) which was consistent with Allaah’s aid to the prophets before him was a literary miracle.

عرب‌ها سرمایهٔ اندکی از مهارت‌های منحصربه‌فرد و دانش انباشته داشتند، اما به توانایی خطابه و هنر ادبی خود بسیار می‌بالیدند. مسابقات سالانه‌ای در بازارهایی چون بازار عکاظ برگزار می‌شد که در آن‌ها بسیاری از سخنرانی‌ها و اشعار از حفظ خوانده می‌شد. زبانشان به اوج رشد خود رسیده بود و فصاحت بالاترین ویژگی‌ای به شمار می‌رفت که انسان می‌توانست داشته باشد. در واقع، ده قصیدهٔ مشهور چنان گرامی داشته می‌شدند که با طلا نوشته شده و برای تعظیم و احترام در کعبه آویخته می‌شدند.۴۲ بنابراین، الله کتابی را بر آخرین پیامبرش نازل کرد که بخش‌هایی از آن با حروفی ناشناخته آغاز می‌شد، مانند «الم»، «قاف» یا «نون»، و ذهن عرب را به شگفتی وامی‌داشت، گویی می‌فرمود: «از همین حروفی که شما برای ساختن گفت‌وگوهای روزمره و نیز آثار بزرگ نثر و شعر با هم ترکیب می‌کنید، کتابی پدید آمده که کوتاه‌ترین سوره‌اش از سه سطر تجاوز نمی‌کند، اما شما با هر تلاشی که بکنید نمی‌توانید مانندش بیاورید!» از این رو، معجزهٔ جاودانهٔ او چیزی جز خود قرآن نبود، همان‌گونه که خود پیامبر ﷺ فرمود،

The Arabs had very little in the way of unique skills or accumulated knowledge, but they took great pride in their oratory and literary skills. Yearly contests were held in fairs like that of ‘Ukkaath, in which many lines of speeches and poetry were recited from memory. Their language had reached its peak of development, and eloquence was considered the highest quality a man could possess. In fact, the ten most famous poems were so revered that they were etched in gold and hung in the Ka‘bah for solemn adoration.42 Consequently, Allaah revealed to His last prophet a book, beginning some parts with unintelligible letters like, “Alif Laam Meem” or “Qaaf” or “Noon,” tantalizing the Arab mind, as if to say, “From these letters which you combine to form your daily conversations, as well as great works of prose and poetry, is formed a book whose shortest chapter does not exceed three lines, yet you cannot imitate it, no matter how hard you try!” Thus, his standing miracle was none other then the Qur’aan itself, as the Prophet (ﷺ) himself stated,