احکام الهی را خداوند برای پیامبرانش نازل کرد تا باورهای انسان درباره‌ی خدا (عقیده)، شیوه‌ی پرستش خدا (عبادت) و زندگی اجتماعی یا رفتار اجتماعی او (معامله) را اصلاح کند. از آنجا که تنها یک باور درست درباره‌ی خدا وجود دارد، یعنی توحید که بر اساس آن الله یکتا دانسته می‌شود، بی‌شریک در ذات، صفات، افعال و حق پرستش، همه‌ی پیامبران مردم را به همان باور و به همان شیوه دعوت کردند. الله این حقیقت را در قرآن به پیامبر محمد ﷺ تأیید کرد و فرمود:

Dvine laws were revealed by Allaah to His messengers for the purpose of correcting man’s beliefs about God (‘aqeedah), his methods of worshipping God (‘ibaadah), and his social life or social conduct (mu‘aamalah). Since there is only one correct belief about God, tawheed, whereby Allaah is considered as One, without partner in His essence, His attributes, His actions, and right of worship, all of the prophets invited mankind to that belief in exactly the same way. Allaah confirmed this fact to Prophet Muhammad (ﷺ) in the Qur’aan, stating,