قرآن نه تنها از نظر شیوهٔ ارائهٔ مضمونش یگانه است، بلکه از این جهت نیز یگانه است که خود معجزه است. منظور ما از واژهٔ «معجزه» انجام دادن یک رخداد فراطبیعی یا خارق‌العاده است که انسان‌ها نمی‌توانند آن را تکرار کنند. ثبت شده است که پیامبر خدا ﷺ عرب‌ها را به آوردن اثری ادبی همپای قرآن به چالش کشید، اما آنان با وجود فصاحت و توانایی ادبی شناخته‌شده‌شان نتوانستند چنین کاری کنند. این چالش برای تولید مانند قرآن در سه مرحله به عرب‌ها و به تمام بشریت عرضه شد:

The Qur’aan is not only unique in the way in which it presents it subject matter, but it is also unique in that it is a miracle itself. By the term “miracle,” we mean the performance of a supernatural or extraordinary event which cannot be duplicated by humans. It has been documented that Prophet Muhammad (ﷺ) challenged the Arabs to produce a literary work of a similar caliber as the Qur’aan, but they were unable to do so in spite of their well-known eloquence and literary powers. The challenge to reproduce the Qur’aan was presented to the Arabs and mankind in three stages:

در قرآن، الله پیامبر (ﷺ) را فرمان داد که تمام آفریدگان را به آوردن کتابی همپایهٔ قرآن به چالش بکشد،

In the Qur’aan, Allaah commanded the Prophet (ﷺ) to challenge all of creation to create a book of the stature of the Qur’aan,

سپس، الله تعالیٰ چالش را ظاهراً آسان‌تر کرد، بدین‌گونه که از کسانی که منشأ الهی آن را انکار می‌کردند خواست که حتی ده سوره از قرآن را تقلید کنند.

Next, Allaah made the challenge ostensibly easier by asking those who denied its divine origin to imitate even ten soorahs of the Qur’aan:

این چالش نهایی این بود که حتی یک سوره‌ی مانند آنچه در قرآن است پدید آورده شود، که کوتاه‌ترین سوره‌ی آن، سوره‌ی کوثر، تنها از سه آیه تشکیل شده است:

This final challenge was to produce even a single soorah to match what is in the Qur’aan, whose shortest soorah, al-Kawthar, consists of only three verses:

این چالش‌ها تنها سخنانی بی‌پشتوانه نبودند که کسی به خود زحمت اثبات خلافشان را ندهد. دعوت پیامبر ﷺ به توحید، و به برچیدن بت‌پرستی در همه‌ی شکل‌هایش، و به برابری بردگان با اربابانشان، کل ساختار اجتماعی و اقتصادی جامعه‌ی مکه را به‌طور کلی تهدید می‌کرد، و به‌ویژه جایگاه قبیله‌ی حاکم قریش را که پیامبر ﷺ از آن برخاسته بود. مکه، مرکز تجاری عربستان و در عین حال مرکز معنوی آن، به‌شدت خواستار جلوگیری از گسترش اسلام بود. با این همه، تنها کاری که مخالفان پیامبر ﷺ برای درهم‌شکستن این حرکت لازم داشتند این بود که سوره‌ای همانند یکی از سوره‌هایی بسازند که پیامبر ﷺ و یارانش برای مردم تلاوت می‌کردند. شماری از سخنوران و شاعران قریشی کوشیدند قرآن را تقلید کنند، اما ناکام ماندند. سپس به پیشنهاد ثروت‌های کلان، جایگاه پادشاهی بر خودشان، و زیباترین و شریف‌ترین زنانشان به‌عنوان بهای آن ـ در ازای این‌که از دعوت مردم به اسلام دست بردارد ـ روی آوردند. او در پاسخ، سیزده آیه‌ی نخست سوره‌ی فصلت را برایشان تلاوت کرد، تا آن‌که از او خواستند بس کند.۴۷ قریش همچنین به شکنجه‌ی بردگان و خویشاوندانی روی آوردند که اسلام را پذیرفته بودند، در تلاشی بیهوده برای بازگرداندنشان به بت‌پرستی. سپس تحریم اقتصادی پیامبر ﷺ و پیروانش و اعضای قبیله‌اش، بنی‌هاشم، را سازمان دادند، به این امید که آنان را با گرسنگی به تسلیم وادارند. اما حتی این نقشه نیز سرانجام شکست خورد. سرانجام، نقشه کشیدند که او را در خانه‌اش به قتل برسانند، و برای این کار جوانان مسلحی را از هر یک از تیره‌های قریش فرستادند تا گناه قتل او میان همه‌ی تیره‌ها تقسیم شود و انتقام‌گیری از سوی قبیله‌ی پیامبر ﷺ ناممکن گردد.

These challenges were not just empty words with no one caring to prove them wrong. Prophet Muhammad’s (r) call to monotheism, to the abolition of idolatry in all its forms, and to the equality of slaves and their masters threatened the whole socio-economic framework of Makkan society in general, and the position of the ruling Qurayshee tribe from which the Prophet (r) came in particular. Makkah, the trading center of Arabia, as well as its spiritual center, desperately wanted to stop the spread of Islaam. Yet all that the Prophet’s opponents had to do to crush the movement was to make up a single soorah like any one of those which the Prophet (r) and his followers were reciting to the people. A number of Qurayshee orators and poets tried to imitate the Qur’aan, but they failed. They then resorted to offering him vast amounts of wealth, the position of king over them, and the most noble and beautiful of their women in exchange for his promise to stop inviting people to Islaam. He responded to them by reciting the first thirteen verses of Soorah Fussilat, until they asked him to stop.47 The Quraysh also resorted to torturing their slaves and relatives who had embraced Islaam in a vain attempt to cause them to revert to paganism. Later they organized an economic boycott against the Prophet (r), his followers and the members of his clan, Banoo Haashim, in an attempt to starve them into submission. But even this plan eventually failed. Finally, they plotted to kill him in his home by sending armed young men from each of the clans of Quraysh in order that the guilt of his murder be shared by all the clans, making revenge by the Prophet’s clan impossible

اما الله (تعالیٰ) پیامبر ﷺ و یارانش را یاری داد تا از مکه بگریزند و به گروه تازه‌ای از مسلمانان بپیوندند که در میان قبیله‌های شهری در شمال، به نام یثرب، پدید آمده بودند. اسلام به سرعت در میان قبیله‌های یثرب گسترش یافت و در عرض یک سال، مسلمانان اکثریت شهر را تشکیل دادند. سپس پیامبر ﷺ به‌عنوان حاکم برگزیده شد و نام شهر به مدینه تغییر یافت. در طول هشت سال بعد، قبیله‌های مکه و سرزمین‌های همسایه آن، یک سلسله نبردهای ناموفق علیه دولت نوپای مسلمانان در مدینه برپا کردند، که سرانجام به فتح مکه توسط مسلمانان انجامید.

However, Allaah enabled the Prophet (r) and his followers to flee Makkah and join a new band of converts who had arisen among the tribes of a city to the north called Yathrib. Islaam spread rapidly through the clans of Yathrib, and within a year Muslims became the city’s majority. Prophet Muhammad (r) was then made the ruler, and the name of the city was changed to Madeenah. Over the next eight years, the clans of Makkah and its neighboring lands mounted a series of unsuccessful battle campaigns against the emerging Muslim state in Madeenah, which ended with the Muslim invasion of Makkah itself.

تمام این خونریزی‌ها می‌توانست از میان برود اگر قریش و هم‌پیمانانشان فقط می‌توانستند سه سطر شعر یا نثر روان، شبیه به کوتاه‌ترین سوره‌ی قرآن، پدید آورند. از این رو هیچ شکی در بی‌همتایی سبک ادبی قرآن، در اعجاز آهنگ کلماتش و در شگفتی وزن و ایقاعش وجود ندارد.

All of this bloodshed could have been avoided if only the Quraysh and their allies had been able to produce a mere three lines of poetry or flowing prose similar to the shortest soorah of the Qur’aan. Hence, there can be no doubt about the inimitability of the Qur’aan’s literary style, about the miracle of its rhyme and the marvel of its rhythm.

گفته شده است که اعجاز قرآن لزوماً منحصربه‌فرد نیست، زیرا شاعران بزرگ انگلیسی مانند شکسپیر و چاسر، و شاعران بزرگ در هر زبان دیگری، معمولاً سبک‌هایی کاملاً متمایز دارند که آن‌ها را از معاصرانشان جدا می‌کند. با این حال، اگر برای مثال یکی از شاعران برجسته امروز، آثار شکسپیر را به‌طور عمیق مطالعه کند و یک غزل به سبک شکسپیر، با مرکب کهنه و بر کاغذ قدیمی بنویسد، سپس ادعا کند که شعری گمشده از شکسپیر کشف کرده است، جهان ادبی احتمالاً این ادعا را حتی پس از بررسی دقیق خواهد پذیرفت. بنابراین، حتی بزرگ‌ترین شاعران نیز، هر قدر سبک‌شان منحصربه‌فرد باشد، می‌توانند تقلید شوند، همان‌گونه که نقاشان مشهور تقلید شده‌اند.48

It has been suggested that the inimitability of the Qur’aan is not necessarily unique, for great English poets like Shakespeare, Chaucer, or great poets in any language tend to have distinctly unique styles which set them apart from their contemporaries. However, if, for example, some leading poet of today were to make an in-depth study of Shakespeare’s writings and write a sonnet in Shakespeare’s style in old ink and on old paper, then claim that he had discovered a lost poem of Shakespeare’s, the literary world would probably accept this claim, even after careful study. Thus, even the greatest of poets could be imitated, no matter how unique his style was, just as the famous painters have been imitated.48

قرآن اما بسیار فراتر از این سطح است؛ زیرا در طول قرن‌ها تلاش‌هایی برای جعل سوره‌هایی مانند آن صورت گرفته، اما هیچ‌یک در برابر بررسی دقیق دوام نیاورده است. و همان‌گونه که پیش‌تر ذکر شد، انگیزه برای تقلید از قرآن در زمان نزول آن، که مهارت‌های ادبی در اوج خود بود، شدیدتر از هر زمان دیگری بود، با این حال هیچ تلاش موفقی صورت نگرفت.

The Qur’aan, however, is way above this level, as attempts to forge chapters have been made throughout the ages, yet none has withstood close scrutiny. And, as was mentioned before, the incentive to imitate the Qur’aan was more intense during the time of its revelation when literary skills were at their peak than at any other time, yet there was no successful attempt.