همه مردم از شنیدن اطلاعات در قالب داستان لذت می‌برند. به نظر می‌رسد ذهن انسان در فضای روانی‌ای که روایت‌ها پدید می‌آورند آرام می‌گیرد و احساس راحتی می‌کند. در نتیجه، داستان‌ها و نویسندگان آن‌ها همواره در سراسر جهان در جوامع مورد احترام بوده‌اند. بسیار اتفاق افتاده که انتقادهای اجتماعی از طریق داستان به گسترده‌ترین مخاطبان رسیده‌اند. برای نمونه، چارلز دیکنز در «دیوید کاپرفیلد» به بهره‌کشی از کودکان در جامعه ویکتوریایی حمله کرد؛ و همچنین جورج اورول در «۱۹۸۴» درباره دخالت دولت در زندگی شهروندانش سخن گفت. داستان‌ها درباره مردم و تمدن‌های گذشته به‌ویژه جذاب‌اند، زیرا برای مردم امروز رازهایی را نمایان می‌کنند. از این رو قرآن، در موارد متعددی، از قالب روایی (قصه) بهره گرفته تا پیام خود را به شیوه‌ای جذاب به انسان برساند. داستان‌های قرآنی همچنین پیامبر ﷺ و پیروانش را مطمئن ساختند که حق سرانجام بر باطل پیروز خواهد شد، و امروز نیز همان هدف را برای مؤمنان دنبال می‌کنند. با این حال باید توجه داشت که در حالی که بسیاری از معروف‌ترین روایت‌ها را نویسندگانشان خلق کرده‌اند، داستان‌های قرآنی همگی راست‌اند. آن‌ها به دست الله ساخته نشده‌اند تا پیامش را برساند، بلکه در واقع نمونه‌های تاریخیِ راستین آن پیام‌اند. این حقیقت در بسیاری از آیات قرآن از سوی الله تأکید شده است، که خود را تجسم حق معرفی می‌کند:

Everyone likes to hear information conveyed in the form of a story. The human mind seems to relax and be comfortable in the psychological environment created by narratives. Conse-quently, stories and their authors have always been held in high esteem by societies throughout the world. Oftentimes, social criticisms have found their widest audiences through the vehicle of the story. For example, in David Copperfield, Charles Dickens attacked the exploitation of children by Victorian society; likewise, in 1984, George Orwell commented on state interference in the lives of its citizens. Stories about people and civilizations of the past are especially interesting because they represent mysteries to the people of the present. Hence the Qur’aan has, in a number of instances, employed the narrative (qissah) format in order to convey its message to man in an intriguing manner. Qur’aanic stories also served to reassure the Prophet (ﷺ) and his followers that the truth would eventually win out over falsehood, and they continue to serve the same purpose for believers today. It should be noted, however, that while many of the most popular narratives are made up by their authors, the Qur’aanic stories are all true. They are not made up by Allaah to convey His message, but are in fact true historical examples of the message. This fact has been emphasized in the Qur’aan in numerous passages by Allaah, Who refers to Himself as the embodiment of Truth:

الله تعالی قرآن را حق نامیده است

Allaah refers to the Qur’aan as truth

و،

and,

و الله تعالی به صراحت بیان می‌کند که داستان‌هایی که نقل می‌فرماید حقیقی و راست‌اند.

And Allaah specifically states that the stories which He relates are true:

به همین ترتیب، الله این تصور را رد می‌کند که این روایت‌ها ساختگی باشند. در پایان داستان یوسف و برادرانش، می‌فرماید:

Likewise, Allaah repudiates the idea that these narratives are invented. At the end of the story of Yoosuf and his brothers, He says,

قصص قرآن را می‌توان به سه دستهٔ اصلی تقسیم کرد. نخست، روایت‌هایی دربارهٔ پیامبران. در این روایت‌ها، خداوند شیوه‌های گوناگونی را که آنان برای دعوت قومشان به سوی خدا به کار می‌بردند، معجزاتی را که به ایشان داده شده بود، موضع قومشان در برابر ایشان، و نتیجهٔ نهایی مبارزهٔ میان ایمان و کفر را بیان می‌کند. نمونه‌های این نوع را می‌توان در داستان‌های پیامبران نوح، ابراهیم، موسی، هارون و عیسی یافت، که درود و برکات خدا بر همهٔ ایشان باد. دستهٔ دوم، روایت‌هایی است دربارهٔ رویدادها و افرادی که پیامبر بودنشان شناخته‌شده نیست، مانند داستان طالوت و جالوت، دو پسر آدم، اصحاب کهف، ذوالقرنین، قارون، مریم مادر عیسی، و مانند آن. دستهٔ سوم، رویدادهایی است که در روزگار پیامبر محمد ﷺ رخ داده است. برای نمونه، نبردهای بدر و احد در سورهٔ آل عمران، نبردهای حنین و تبوک در سورهٔ توبه، نبرد احزاب در سورهٔ احزاب، و سفر شبانه (اسراء) در سورهٔ اسراء، و مانند آن.

The qissahs in the Qur’aan may be divided into three main categories, the first being narratives about the prophets. In such narratives, Allaah explains the various methods which they used to call their people to God, the miracles which they were given, the position of their people towards them, and the end result of the struggle between belief and disbelief. Examples of this type can be found in the stories of the Prophets Nooh (Noah), Ibraaheem (Abraham), Moosaa (Moses), Haaroon (Aaron), and ‘Eesaa (Jesus), may Allaah’s peace and blessings be on all of them. The second category is that of narratives concerning events and people not known to be prophets, such as the stories of Taaloot (Saul) and Jaaloot (Goliath), the sons of Aadam, the People of the Cave, Thul-Qarnayn, Qaaroon (Korah), Mary, the mother of Jesus, and so on. The third category is that of events which occurred during Prophet Muhammad’s (ﷺ) era. For example, the Battles of Badr and Uhud in Soorah Aal ‘Imraan, the Battles of Hunayn and Tabook in Soorah at-Tawbah, the Battle of the Clans (Ahzaab) in Soorah al-Ahzaab, and the Night Journey (Israa’) in Soorah al-Israa’, and so on

بعضی از داستان‌های قرآن در بخش‌های مختلف قرآن تکرار شده‌اند. با این حال، این داستان‌ها معمولاً به شیوه‌های گوناگون تکرار می‌شوند. گاهی تنها خلاصه‌ای کوتاه از یک داستان آورده می‌شود، و گاهی دیگر یک جنبه یا جنبه‌ای دیگر از داستان به تفصیل بیان می‌گردد. در واقع، جزئیات داستان‌ها اغلب تنها به اندازه‌ای ذکر می‌شوند که پیام مورد نظر منتقل شود.

Some of the Qur’aanic stories are repeated in different sections of the Qur’aan. However, the stories are usually repeated in different ways. Sometimes, only a brief summary of a story is given, while at other times, one aspect of the story or another is related in detail. In fact, the details of stories are often mentioned only to the degree necessary for the message to be conveyed.

این نوع تکرار داستان، درسِ آن را در ذهن خواننده به شکلی استوار جا می‌اندازد. با این حال، گاه جنبه‌های گوناگونِ یک داستان درس‌های زیربنایی متفاوتی دارند. این گونه تکرار همچنین اعجاز قرآن را تقویت می‌کند، زیرا یک مفهوم می‌تواند به شیوه‌های گوناگون بیان شود، و با این همه، عرب‌ها نتوانستند هیچ‌یک از آن شیوه‌ها را تقلید کنند.

Repetition of a story in this fashion firmly establishes its lesson in the mind of the reader. Sometimes, however, different aspects of the story have different underlying lessons. This type of repetition also reinforces the Qur’aan’s miraculous nature, whereby a concept may be expressed in a variety of ways, yet the Arabs were unable to duplicate any of them.