به منظور در نظر گرفتن تفاوت‌های گوناگونی که میان لهجه‌های عربی وجود داشت، الله قرآن را در هفت صورت مختلف نازل کرد. این صورت‌ها با لهجه‌های هفت قبیله زیر مطابقت داشت: قریش، هُذیل، ثقیف، هوازن، کنانه، تمیم و یمن. [21] این صورت‌های گوناگون نشان‌دهنده قرآن‌های مختلف نبودند، زیرا جبرئیل تنها آیات یک قرآن واحد را که در لوح محفوظ در آسمان‌ها نوشته شده بود، ابلاغ می‌کرد.

In order to take into account the various differences which existed among the Arabian dialects, Allaah revealed the Qur’aan in seven different forms. The forms matched the dialects of the following seven tribes: Quraysh, Huthayl, Thaqeef, Hawaazin, Kinaanah, Tameem, and Yemen. 21 These various forms did not represent different Qur’aans, as Jibreel only conveyed verses from a single Qur’aan written on a protected tablet (al-Lawh al-Mahfooth) in the heavens.

اما جبرئیل مأمور شد که آیاتی را که می‌آورد به هفت صورت بخواند، مطابق با لهجه‌های قبایل بزرگ. این صورت‌های گوناگون نشان‌دهندهٔ راه‌های مختلفی بود که همان واژه بسته به لهجه‌ها می‌توانست گفته شود. با این حال، معانی همه یکسان بیان می‌شد. پیامبر (ﷺ) بیشتر یارانش (صحابه) را از وجود قرائت‌های گوناگون آگاه ساخت تا تفاوت در قرائتشان میان ایشان هیچ اختلاف یا تفرقه‌ای پدید نیاورد. صحابی، ابن عباس، روایت کرد که شنید رسول خدا (ﷺ) فرمود:

However, Jibreel was instructed to recite the verses that he brought in seven forms corresponding to the dialects of the major tribes. The various forms represented the various ways in which the same word might be said according to the various dialects. However, the meanings were all stated the same. The Prophet (ﷺ) informed most of his companions (sahaabah) of the existence of various readings so that the variation in their readings would not create any discord or division among them. The sahaabee Ibn ‘Abbaas reported that he heard Allaah’s Messenger (ﷺ) say

با این حال، همه صحابه همزمان از قرائات گوناگون آگاه نبودند. در نتیجه، اختلافات جزئی‌ای پیش آمد که خود پیامبر ﷺ آن‌ها را حل کرد. نمونه‌ای از این موارد در حادثه‌ای است که یکی از نزدیک‌ترین یاران پیامبر ﷺ روایت کرده است. عمر بن خطاب گفت: «در زمان حیات رسول خدا ﷺ، روزی شنیدم که هشام بن حکیم در نماز سوره فرقان را می‌خواند، و دیدم که آن را به شیوه‌ای متفاوت از آنچه پیامبر ﷺ به من آموخته بود، تلاوت می‌کند.

However, not all of the companions were aware of the various readings at the same time. Consequently, some minor disagreements did take place, which were resolved by the Prophet (ﷺ) himself. An example of such cases can be found in the following incident narrated by one of the Prophet’s closet companions. ‘Umar ibn al-Khattaab said, “Once during the lifetime of Allaah’s Messenger (ﷺ), I heard Hishaam ibn Hakeem reciting Soorah al-Furqaan in salaah, and I noticed that he recited it differently from the way in which the Prophet (ﷺ) had taught me.

نزدیک بود در حالی که نماز می‌خواند به او حمله کنم، اما خشمم را فرو خوردم تا اینکه نمازش را تمام کرد. پس از پایان نماز، گردن ردای او را گرفتم و گفتم: «این سوره‌ای را که از تو شنیدم می‌خواندی چه کسی به تو یاد داده است؟» گفت: «رسول خدا ﷺ آن را به من یاد داده است!» گفتم: «تو دروغگویی، زیرا رسول خدا ﷺ آن را به شیوه‌ای دیگر، متفاوت با آنچه تو خواندی، به من آموخته است!» سپس او را نزد رسول خدا ﷺ کشاندم و گفتم: «شنیدم که این شخص سوره الفرقان را به شیوه‌ای متفاوت با آنچه شما به من آموخته‌اید می‌خواند.» رسول خدا ﷺ فرمود: «ای عمر، او را رها کن! هشام، بخوان!» هشام به همان شیوه‌ای خواند که پیش‌تر از او شنیده بودم. سپس رسول خدا ﷺ فرمود: «این‌گونه نازل شده است!» و سپس فرمود: «ای عمر، بخوان!» وقتی آن را همان‌گونه که او به من آموخته بود تلاوت کردم، فرمود:

I was on the verge of jumping on him during his salaah, but I managed to control my anger until he completed his prayer. Upon its completion, I grabbed him by the neck of his cloak and said, ‘Who taught you this soorah that I heard you reciting?’ He replied, ‘Allaah’s Messenger (ﷺ) taught it to me!’ I said, ‘You are a liar, for Allaah’s Messenger (ﷺ) has taught it to me in a different way from the way you recited it!’ I then dragged him to Allaah’s Messenger (ﷺ) and said to him, ‘I heard this person reciting Soorah al-Furqaan in a different way from the way that you taught me.’ Allaah’s Messenger (ﷺ) then said, ‘Release him ‘Umar! Recite Hishaam!’ Hishaam recited in the same way that I heard him reciting previously. Then the Messenger of Allaah (ﷺ) said, ‘It was revealed in this way!’ He then said, ‘Recite ‘Umar!’ When I completed reciting it the way he had taught me, he said,

ابن عبدالبر بر اساس این ماجرا استدلال کرد که تفسیر «احرف سبعه» به معنای هفت لهجهٔ قبیله‌ای نادرست است، زیرا عمر و هشام هر دو از قبیلهٔ قریش بودند. او آن را به معنای هفت وجه از معنای هم‌سو دانست که با واژگان گوناگون بیان می‌شود؛ برای نمونه واژه‌هایی مانند «هلمّ»، «تعالَ» و «اقبِل» که همگی به معنای «بیا» هستند. ابن حجر پس از نقل سخن او، این نظر را مطرح کرد که این دو تفسیر با یکدیگر در تضاد نیستند. ممکن است تفاوت در این باشد که واژگان متفاوتی برای یک معنا به کار رفته و این تفاوت‌ها از لهجه‌های هفت قبیلهٔ عرب باشد.

Ibn ‘Abdul Barr argued on the basis of this incident that the interpretation of the seven forms as meaning seven tribal dialects is flawed, since ‘Umar and Hishaam were both from the Qurayshee tribe. He interpreted it as meaning seven facets of harmonious meaning conveyed by varying words; for example, words like halumma, t‘aala, and aqbil, which all mean ‘come.’ Ibn Hajr, after quoting him, offered the opinion that the two interpretations are not mutually contradictory. It may be that the variation consists of differing words for the same meanings and that the variations are from the dialects of seven Arabic tribes.

ابن قتیبہ نے سات حروف کی ایک مختلف تعبیر پیش کی۔

Ibn Qutaybah proposed a different interpretation of the seven forms:

۱. تفاوت در حرکت‌گذاری‌ها، در حالی که حروف و معنا تغییر نمی‌کنند؛ برای نمونه لاَ یُضَآرَّ و لاَ یُضَآرُّ در آیه ۲۸۲ سورهٔ البقره

1. variations in vowel markings, while the letters and meaning are unchanged; for example laa yudaarra and laa yudaarru in verse 282 of Soorah al-Baqarah:

۲. تنوعات در صورت فعل؛ مثلاً: بَعَّدَ و باعِد در آیه ۱۹ سورهٔ سبأ:

2. variations in the form of a verb; for example: ba‘‘ada and baa‘id in verse 19 of Soorah Saba’:

این مثال در دو جنبه تفاوت دارد: میان فعل ماضی و فعل امر، و میان وزن دوم و وزن سوم از ریشه، یعنی فَعَّلَ و فاعَلَ.

The variation in this example is in two aspects: between the past tense and the imperative and between the second form and the third form of the root, i.e. fa‘‘ala and faa‘ala.

۳. تفاوت در نقطه‌های حروفی که شکل اصلی یکسانی دارند؛ برای نمونه، راء و زاء در واژه‌های «نُنشِرُها» و «نُنشِزُها»، دو صورت متفاوت قرائت آیهٔ ۲۵۹ سورهٔ البقرة:

3. variations in dots of letters that have the same basic shape; for example, raa’ and zaa’ in the words nunshiruhaa and nunshizuhaa, two variant wordings of verse 259 of Soorah al-Baqarah:

ضبط‌شده‌ی عبارت، یعنی «نُنشِرُها»، به معنای «آن‌ها را زنده می‌کنیم» است.

The variant wording, nunshiruhaa, means ‘We restore them to life.’

۴. اختلافاتی که از جایگزینی یک حرف با حرف دیگر ناشی می‌شود، حرفی که از مکانی نزدیک در دهان یا گلو ادا می‌شود؛ برای نمونه، عین و حاء هر دو از میانه‌ی گلو برمی‌خیزند. در آیه‌ی ۲۹ سوره‌ی الواقعه، واژه‌ی طَلْحٍ (درختان موز یا نوعی درخت اقاقیا) به صورت طَلْعٍ (خوشه‌ی نخل) نیز قرائت شده است.

4. variations due to substitution of one letter for another that is pronounced from a nearby location in the mouth or throat; for example 'ayn and haa’ both originate from the middle of the throat. In verse 29 of Soorah al-Waaqi‘ah, the word, talhin (banana trees or a kind of acacia tree) is also recited tal‘in (spadix of a palm tree).

۵. تفاوت‌های ناشی از جابه‌جایی کلمات در یک عبارت؛ برای نمونه، در آیه ۱۹ سوره‌ی ق،

5. variations due to the transposition of words in a phrase; for example, in verse 19 of Soorah Qaaf,

یک قرائت متفاوت که به ابوبکر نسبت داده شده، این است:

a variant recitation attributed to Aboo Bakr is:

۶. تفاوت‌ها ناشی از افزودن یا حذف حروف یا کلمات؛ برای نمونه، در آیات ۱ تا ۳ سورۀ اللیل:

6. variations due to the addition or subtraction of letters or words; for example, in verses 1-3 of Soorah al-Layl:

قرائت ابن مسعود و ابوالدرداء، سه کلمه‌ی اول آیه‌ی ۳ یعنی «وَمَا خَلَقَ» (و [به‌حق] آن‌که آفرید) را حذف کرده بود. برخی قرائت‌ها کلماتی را به آنچه در مصحف عثمان ثبت شده افزوده‌اند. بخاری گفته‌ی ابن عباس را نقل کرده است که «هنگامی که آیه نازل شد،

The recitation of Ibn Mas‘ood and Aboo ad-Dardaa’ omitted the first three words of verse 3, wa maa khalaqa, (and [by] Him Who created). Some recitations added words to what is recorded in the Mus-haf ‘Uthmaan. Al-Bukhaaree collected the statement of Ibn ‘Abbaas, “When the verse was revealed,

...رسول الله ﷺ بیرون رفت، بر فراز کوه صفا بالا رفت و فریاد زد...» ۲۴ آیه‌ای که ابن عباس به آن اشاره کرده، آیه ۲۱۴ سوره شعراء است. با این حال، در مصحف عثمان تنها نیمه نخست آن، یعنی «خویشاوندان نزدیکت را هشدار ده»، آمده است. برخی از علما می‌گویند این در واقع نمونه‌ای از نسخ تلاوت است.25

the Messenger of Allaah (r) went out, climbed atop the hill of as-Safaa and shouted...” 24 The verse referred to by Ibn ‘Abbaas is verse 214 of Soorah ashShu‘araa’. However, only the first half of it, “Warn your clan of nearest relations,” appears in the Mus-haf ‘Uthmaan. Some scholars say this is really an example of naskh (abrogated recitation).25

۷. تفاوت‌هایی که از به‌کارگیری یک مترادف به جای دیگری پدید می‌آید. این همان چیزی است که ابن عبدالبر به آن اشاره کرده است. نمونه‌ی آن، قرائت ابن مسعود است: به جای ﴿كَالْعِھْنِ الْمَنْفُوشِ﴾ ایشان ﴿كَالصُّوفِ﴾ را می‌خواند. این در سوره‌ی القارعة، آیه‌ی ۵ است. هر دو عبارت به معنای «همچون پشم حلاجی‌شده» است. ۲۶

7. variations due to the use of one synonym in place of another. This is what Ibn ‘Abdul Barr was referring to. An example of this is Ibn Mas‘ood’s recitation of .كَالصُّوفِ recited he ,كَالْعِھْنِ الْمَنْفُوشِ of Instead .ah‘Qaari-al Soorah of 5 verse ِوشُفْنَمْالBoth phrases mean ‘like carded wool.’ 26

دیگر عالمان، مانند ابن الجزری و ابوالفضل الرازی، تفسیرهای خاص خود را بر همان اصل پیشنهاد کردند. الرازی نوشت: «اختلافات زبانی از هفت وجه بیرون نیستند:

Other scholars, such as Ibn al-Jazaree and Abul-Fadl ar-Raazee, proposed their own variations on the same principle. Ar-Raazee wrote, “The variations of language do not go outside seven aspects:

۱. تغییرات اسم‌ها میان مفرد، تثنیه و جمع، و میان مذکر و مؤنث؛

1. variations of nouns between singular, dual and plural and between masculine and feminine;

۲. تفاوت در زمان‌های فعل میان ماضی کامل (گذشته)، و مضارع ناقص (حال و آینده)

2. variations in verb tenses between perfect (past), imperfect (present and future)

و امر (فرمان)؛

and imperative (command);

۳. اختلاف در إعراب (حرکات پایانی کلمات که نقش کلمه را در جمله نشان می‌دهند)؛

3. variations in i‘raab (vowel endings that indicate the role of the word in the sentence);

۴. افزودن و حذف حروف؛

4. addition and deletion of letters;

۵. ترتیب کلمات معکوس شده؛

5. flipped word order;

۶. جایگزینی یک کلمه با کلمه‌ای دیگر؛

6. substitution of one word for another;

۷. تفاوت‌ها در تلفظ، مانند الإمالة، الفتح، الترقيق، التفخيم، الإدغام و الإظهار.27

7. variations in pronunciation such al-imaalah, al-fat-h, at-tarqeeq, at-tafkheem, al-idghaam and al-ith-haar.27

ابن حجر به این نکته اشاره کرد که میان همه این شرح‌های گوناگون همپوشانی قابل توجهی وجود دارد.28

Ibn Hajr pointed out that there is considerable overlap between all these various explanations.28

۲۳ این حدیث را البخاری (صحیح البخاری، جلد ۶، صفحه ۴۸۲، شماره ۵۱۴) و مسلم (صحیح مسلم، جلد ۲، صفحات ۳۸۹-۳۹۰، شماره ۱۷۸۲) روایت کرده‌اند. احادیث مشابهی نیز از طریق أُبيّ بن كعب، عبدالرحمن بن عوف و أبوهريرة نقل شده است. در واقع، ابن الجزري گزارش‌های این موضوع را گردآوری کرد و دریافت که نوزده تن از صحابه این را روایت کرده‌اند. به همین دلیل از نظر معنا، این حدیث متواتر به شمار می‌آید.

23 Collected by al-Bukhaaree (Sahih Al-Bukhari, vol. 6, p. 482, no. 514) and Muslim (Sahih Muslim, vol. 2, pp. 389-90, no. 1782). Similar hadeeths are reported on the authority of Ubay ibn Ka‘b, ‘Abdur-Rahmaan ibn ‘Awf and Aboo Hurayrah. In fact, Ibn al-Jazaree collected the reports on this issue and found that nineteen of the sahaabah reported it. It is thus considered a mutawaatir hadeeth in its meaning.